depresja

Mam 49lat. Przed świętami Bożego Narodzenia mąż powiedział, że mnie zostawia, bo ma inną, z dwojgiem dzieci.

Po prostu rozbił czyjeś małżeństwo i zabrał dzieciom ich prawdziwego ojca. Jeszcze jedno, za namową syna i na pewno, żeby mu nie zrobić przykrości, pojechał ze mną do mojej mamy na święta. Ona o niczym nie wiedziała, bałam się o nią i jej zdrowie, dlatego zgodziłam się na wyjazd. Przez to wszystko znalazłam się, na psychiatrii, zaczęłam się leczyć, ale to nic nie pomaga. Zostałam sama, nie wiem co ze sobą zrobić, czuję wielką pustkę i osamotnienie.

Witam, mam na imię Adam. Mam 23 lata i mniej więcej od roku, może od nieco dłuższego czasu mam dziwne podejście do życia i ogólnie wyjątkowo odmienne spojrzenie na wszystko, co mnie otacza. Również na wszystkich dookoła. Jak w tytule (czy jakkolwiek by to inaczej nazwać) nie wiem jak to dokładnie określić.

Uważam, że nie mnie to oceniać. Nie chce się sam zakwalifikować do konkretnej "kategorii". Ogólnie wszystko zaczęło się po szkole średniej. Wtedy uważam, że zaczęło się wszystko zbierać. Poprawka z matury, rok przerwy, dorywcze prace dla zabicia czasu i niewielkiego zarobku, kilkumiesięczny pobyt w szpitalu z powodu choroby płuc, ciągłe problemy z dziewczynami (ale to pomińmy). Gdy w końcu po drobnych przejściach poszedłem na studia (co prawda zaoczne i drogie, ale zawsze to jakiś krok naprzód) i poznałem wymarzoną dziewczynę, wszystko zaczęło nabierać cudownych, kolorowych barw. Lecz po 1,5 roku wszystko zaczęło się psuć (bo w końcu ile może trwać szczęście).