3 stany, z którymi można pomylić depresję

Autodiagnoza nie jest polecana. Nie możemy sami ocenić, co nam dolega. Diagnozę może postawić tylko lekarz psychiatra. Rozmaite objawy często współistnieją ze sobą i utrudniają szybkie rozpoznanie. Czasem bowiem depresja „przywdziewa maski” innych dolegliwości chorobowych, np. na pierwszy plan wysuwają się objawy somatyczne depresji, jak bóle głowy, bóle brzucha, niestrawność, zaparcia czy uogólnione dolegliwości bólowe bez wyraźnej przyczyny. Z czym można pomylić depresję?

1. Sezonowa chandra

Nie każde obniżenie nastroju jest stanem chorobowym. Jeśli odczuwamy jesienno-zimowy smutek, zacznijmy od prostych, domowych sposobów, na przykład zapewniajmy sobie dużo światła rekompensującego brak wystarczającej ilości promieni słonecznych. O depresji możemy mówić, gdy nasze życie zostaje zakłócone przez przygnębienie trwające przez co najmniej kilka tygodni.

2. Nerwica

W depresji dominuje apatia, przygnębienie, utrata zainteresowań, a w zaburzeniach nerwicowych głównym problemem są stany lękowe. Poza tym, nerwica może występować w różnych, bardzo specyficznych odmianach, na przykład nerwicy natręctw. W depresji odczuwamy raczej obojętność, a w przypadku zaburzeń nerwicowych wciąż się o coś martwimy i boimy nieadekwatnie do zaistniałej sytuacji, na przykład staramy się nie wchodzić na linie płyt chodnikowych. Trzeba podkreślić, że w przypadku zaburzeń nerwicowych pacjent zdaje sobie sprawę z absurdalności swoich przekonań. Zdarza się jednak, że mamy do czynienia z połączeniem jednego zespołu objawów z drugim – mówimy wtedy o zaburzeniu depresyjno-lękowym.

3. Schizofrenia

W schizofrenii depresja może być jednym z objawów. Chorzy potrafią na całe tygodnie zapadać w letarg, osłupienie i odcinać się od otoczenia. Osłabienie woli oraz zdolności do uczuć to cechy wspólne obydwu tych chorób. Dlatego chorego na depresję może niepokoić, charakterystyczne także dla niektórych postaci schizofrenii, uczucie wewnętrznej pustki czy derealizacji. Świat zewnętrzny znajduje się wtedy „za szybą” i jest całkowicie nieosiągalny. Właściwą diagnozę może postawić tylko lekarz.