Depresja a samobójstwo

Witam!
Jestem w podobnej sytuacji, co prawda nie podejmowałem jeszcze tak zdecydowanej próby odebrania sobie życia, ale byłem już bardzo bliski. Nie chcę po prostu "sfuszerować".
Z ciekawostek mogę Ci powiedzieć, że zarabiam około 7-8 tys., ostatnio przekazałem żonie odłożone dodatkowo 50 tys. (z prac wykonanych dodatkowo przez kilka lat) ale wsparcia też nie otrzymuję. Widocznie niektóre żony tak mają... Też mam dziecko i chyba tak naprawdę to te krótkie chwile z nim powodują, że przesuwam termin na dzień następny... Wiem, że kiedyś to nie wystarczy :( Pozdrawiam.

Mój problem jest z goła inny. Nie chcę umierać, nie czuję potrzeby zabicia się, ale żyć też nie chcę. Nienawidzę siebie za to kim/czym jestem. Z jednej strony chcę mieć kontakt z ludźmi, zwłaszcza z tą jedną osobą, z którą można się związać na całe życie - z drugiej nie pozwalam nikomu poznać siebie takim, jakim jestem. Z przyczyn, o których nie chcę pisać, które są ode mnie niezależne, nigdy nie będę mógł być tak blisko z drugą osobą jak widniejący wyżej anonimowi. Żona, dzieci, rodzina - te rzeczy zawsze pozostaną po za moim zasięgiem. Chcę je mieć, ale też nienawidzę tego, że je chcę. Pragnę być zrozumiany, ale brzydzę się otwierać przed kimś i obnażać swoje prawdziwe wnętrze. Jestem mizantropem gardzącym ludzką egzystencją, gardzę sobą i jednocześnie chciałbym być taki, jak reszta szarej masy.

Niestety jestem zbyt wrażliwy, zbyt inteligentny, zbyt asertywny i uparty. Jestem pełen skrajności, dualizmów i skrajnych bipolarnych stanów emocjonalnych. Mam czasami objawy schizofrenii, ale nie wiem czy są one prawdziwe, czy tylko moim własnym złudzeniem wynikającym z obawy przed tą chorobą. Nie jest mi obca, występuje w mojej rodzinie i wiem co potrafi zrobić z człowieka.

Depresja dopada mnie w momentach samotności gdy po dniu spędzonym w pracy wracam do mieszkania, w którym nikt na mnie nie czeka. Nie mieszkam sam, ale jestem sam. Zawsze byłem samotny. Odludek, aspołeczny typ, 'zimny głaz' cytując moją najbliższą rodzinę. 'Najbliższą' w symbolicznym znaczeniu.

Nie wiem co mam zrobić, nie widzę wyjścia z mojej sytuacji. Za każdym razem gdy wydaje mi się, że dam sobie radę i przyzwyczaję się do swojej beznadziejnej sytuacji los rzuca mi pod nogi następną kłodę. Dostałem się na wymarzone studia - nie obroniłem się, bo straciłem zapał. Przywykłem do samotnego życia - poznałem nowych kolegów w pracy, którzy każdego dnia pokazują mi jak wspaniale jest mieć kogoś. Pogodziłem się z tym - lekarz wykrył wadę serca (mam 28 lat), prawdopodobnie wrodzoną i niewykrytą od dziecka. Chyba jednak mój problem sam się rozwiąże. Nie chodzę więcej do lekarza, nie podetnę sobie żył, nie skoczę z okna. Poczekam aż choroba sama mnie zabije. Nie chcę umierać, ale żyć też nie mogę.

Witam, jestem studentka pielęgniarstwa i pisze prace na temat " Depresja a myśli samobójcze"
Jeżeli ktokolwiek chciałby podzielić się ze mną swoimi przeżyciami, byłabym bardzo wdzięczna... ułatwiło by mi to napisanie mojej pracy.. z góry dziękuję...

kinga7773@wp.pl

Ja leczę się psychiatrycznie od lat, różne rzeczy się dzieją, różne diagnozy. Teraz znowu mam epizod depresyjny, mam bardzo nasilone myśli samobójcze. Właściwie to już nawet mniej więcej zaplanowałam ten krok - kiedy to zrobię, jak się do tego przygotuję i wreszcie w jaki sposób odbiorę sobie życie. Cały czas łudzę się jednak, że może się wszystko ułoży, że zostanę wyciągnięta z tej matni. Z jednej strony wydaje mi się że już wszystko co dobre to za mną, że już nie spotka mnie nic pozytywnego, nie mam już siły walczyć, trwać, istnieć. Z drugiej jednak strony szarpią się we mnie jakieś resztki instynktu przetrwania, zostały jeszcze jakieś okruchy nadziei. Jestem teraz w kropce, czuję się bardzo źle, nie wiem co mam robić, czuję się taka samotna, niepotrzebna, rozczarowana, przegrana, niezdolna osiągnąć szczęście, za słaba by przeżyć to życie. Tak jak ktoś wyżej napisał - życie wciąż rzuca mi kłody pod nogi. Jak już wydaje mi się że jest dobrze, że wreszcie mogę powiedzieć o sobie że jestem zadowolona ze swego życia, szczęśliwa, to zawsze coś się musi sp....:( Ja już nie mam siły znosić kolejnych ciosów od życia :(

Witam,
U mnie wszystko zaczęło się 10 lat temu, gdy zmarł mój Tata. Nie mogłam nic zrobić, nawet wyjść z domu. Nie miałam na kogo liczyć, nikt nie starał mi się pomóc, bo nikt nie zauważał, że zjada mnie depresja. Żyłam, a raczej trwałam ze względu na moją córkę. Mąż nie jest zbyt wrażliwym człowiekiem, pewnie do dziś z niczego nie zdaje sobie sprawy, a może i nie chce. Ja żyję na pograniczu, nie pracuję, wycofałam się ze wszystkiego. Walczę każdego dnia, ale jest coraz ciężej. Mnie życie też nie oszczędza- moja córka, którą zawsze kochałam nad życie jest oschła i wiecznie rozkapryszona. A ja tak się staram... Ale po co to robić, po co się wysilać, kiedy inni i tak mają to w nosie...Nie mam co liczyć na zrozumienie, każdy myśli tylko o sobie, a ja cierpię. Nie mam się do kogo zwrócić, wszyscy myślą, że jestem zadowoloną z życia osobą, a ja tonę... Mam 35 lat, a czuję się jak stary, zmęczony człowiek... Nie wiem, co robić...

Ludzie, macie duże problemy, naprawdę, ale waszym podstawowym "błędem" jest to, że o nich nie rozmawiacie, a ważnym w życiu jest mieć kogoś, przed kim można się zwyczajnie wygadać. Wiem, że nie zawsze jest to proste, ale wokół nas jest wielu, mimo wszystkich, życzliwych osób, które może nie od razu są w stanie pomoc, zaprzyjaźnić się, ale na pewno umieją słuchać. Szukajcie ich, bo warto żyć naprawdę, to brzmi banalnie, ale nie skazujcie na cierpienia po stracie osoby waszych bliskich, dzieci, niewyrozumiałej żony, bo często bliskie nam osoby robią pewne rzeczy nieświadomie, mino wielkiej miłości jaką nas obdarzają. Odważcie się na rozmowy, to podstawa, trzymam kciuki.

jestem chętny bartus23@op.pl odezwij się

Witam
Przykro jest czytać takie rzeczy pisane przez tyle osób... 2 listopada 2009 roku popełnił samobójstwo mój narzeczony. Wiele razem przeszliśmy, byliśmy razem ponad 3 lata zaczęło się po pół roku podjął próbę samobójczą, którą przeżył cudem, potem wypadek samochodowy bardzo ciężki, który przeżyliśmy dla siebie, żeby jak najszybciej być razem. Wszystko zaczęło się układać, mieszkaliśmy razem, dostał dobrą pracę, stać nas było na utrzymanie mieszkania, wszystkie problemy zniknęły. Aż tu nagle pewnego dnia znalazłam go w naszym mieszkaniu martwego....... to było straszne, do tej pory nie mogę się z tym pogodzić nie wierzę że nie żyje. Wydaje mi się, że po prostu wyjechał! Ból po stracie tak bliskiej osoby mimo, że wiedziałam wcześniej, że stać go na to jest nie do opisania. Apeluję do wszystkich którzy myślą o samobójstwie. Pomyślcie o bliskich, im się świat na głowę zwali i też mogą tego nie wytrzymać. To nie jest żadne wyjście! Chętnie pomogę radą, rozmową każdemu kto ma myśli samobójcze. Opiszę jak wygląda życie po stracie bliskiej osoby- zastanów się co zrobisz swojej mamie, córce lub bratu....
Pozdrawiam
kajusia200988@wp.pl

Witam,
Szukam odpowiedzi na pytanie czy stan menopauzy lub jej przejścia ma coś wspólnego z samobójstwem lub też z stanem, który doprowadza moją mamę do mówienia dziwnych rzeczy, lęków itp. Szukając trafiłam na te forum..nigdy nie udzielałam się na forach teraz poczułam, że muszę, bo już nie wiem gdzie szukać pomocy. Moja mama leczy się psychiatrycznie od kilku lat bierze leki od depresji, ostatnio było nam ciężko. Długi, nie wyrozumiały mąż, który pił i nie szczędził pretensji i podtekstów pod mamy adresem i nie wyrozumiała ja, która widziała, że coś jest nie tak ale twierdziłam, że to wynik rozdrażnienia i rozżalenia, które nastąpiło po utracie przez moją mamę własnej matki i bliskiej ciotki, którą się opiekowała w szpitalu. Mama zaczęła mówić dziwnie o Bogu, o tym że ją wybrał, że ona była zawsze dobra dla ludzi i dlaczego ją ludzie krzywdzą. Wszędzie widziała podstęp. W końcu poszła na kolejną wizytę do swojego lekarza psychiatry, który dodał jej nowe leki i zaczęła się "jazda". Mama rano wstała, zaczęła krzyczeć, płakać mówić, że umiera, że wszystko nam wybacza, zaczęła nas błagać abyśmy jej powiedzieli że wierzymy w Boga, że ona uzdrawia ludzi. Pochowałam leki, które lekarz przepisała, zadzwoniłam do lekarza i powiedziałam o całym zdarzeniu. Powiedziała, że jest zaskoczona ale to chyba są początki psychozy....:(( Nie wiem co to jest, trochę o tym czytałam. To było traumatyczne przeżycie głownie dla mnie. Jestem jedynaczką, z mamą od zawsze w dobrych stosunkach, mój tata też się przestraszył. Teraz mija już 4 dni od tego zdarzenia, wiem że to też wynik menopauzy która prawdopodobnie się zaczęła, lęki, wybuchy gorąca, drażliwość, dlatego wczoraj poszłyśmy zrobić z mamą wynik hormonów. Na wynik czeka się tydzień. Nie wiem co robić? Niby jest dobrze wiem, że ulży jej jak weźmie hormony, ale czy jej stan psychiczny się poprawi? Dziś nie spała całą noc, a ja razem z nią. Bezsenność też jest wynikiem menopauzy. Może ktoś coś odpowie na ten przypadek? Jestem w takim stanie, że nie potrafię tego opisać, a wiem że muszę być silna i racjonalnie myśleć. Dziękuję za uwagę...:((

Witam. Rozumiem wasze wypowiedzi. Każdego dnia walczę z myślami, chcę umrzeć. W moim życiu się nie układa, nie jestem szczęśliwa, mimo, że mam chłopaka, nie mam w nim wsparcia i nie rozumie tego, że czuję ból i brakuje mi szczęścia. Moje problemy głównie związane są z rodzina, ale on mi nie pomaga, sam doprowadza mnie do rozpaczy swoim zachowaniem, mam mu wiele do zarzucenia i gniewam się ciągle na niego, później kocham. Nie rozumiem siebie ciągle sama w życiu stwarzam sobie problemy, nie potrafię się z niczego cieszyć, ciężko mi zasnąć, bo stale o wszystkim myślę i czuję ogromny ból i pustkę...czegoś mi brakuje..moje życie jest takie bez sensu. Żyję tylko dla moich braci, których bardzo kocham i boję się, że jak już moja rodzina się wyniszczy to ja tylko im zostanę i muszę żyć dla nich, tylko jak taka słaba osoba jak ja da im bezpieczeństwo i ciepło. Kiedy sama sobie nie jestem w stanie pomoc, nie cieszy mnie nic, ciągle uciekam przed czymś, moje wybory życiowe są totalna klapą. Czuję się gorsza od innych, mam dużo kompleksów, obwiniam się za wszystko, szukam też winy w innych, codziennie chcę krzyczeć jak bardzo mi źle, żeby ktoś w końcu to zrozumiał i zmienił moje życie. Mam dopiero 21 lat, a jedyne czego chce to spokoju i szczęścia, mam ogromną nerwicę i depresję, nie korzystam z pomocy specjalistów. Brałam leki ale mi nie pomagały, dalej się smucę i jest mi źle, życie mnie nie cieszy. Potrzebuje wsparcia i pomocy, chcę zmienić swoje życie, ale jestem bezsilna ;( Ania

Od kiedy pamiętam, zawsze byłam smutna, z małą przerwą na ostatni rok kiedy to czułam, że mam wszystko, że złapałam Pana Boga za nogi, ale nagle nie wiem dlaczego zostało mi odebrane. Kiedy miałam 16 byłam przez rok z chłopakiem, który bardzo mocno mnie kochał, a ja nie potrafiłam tego uszanować i zostawiłam go bez żadnego powodu. Kiedy po jakimś miesiącu dotarło do mnie co zrobiłam, było już za późno. Próbowałam walczyć, bezskutecznie. Postanowiłam wtedy, że odbiorę sobie życie. Nie myśląc o tym co będzie czuła moja rodzina połknęłam w ciągu 2 godzin 12 opakowań tabletek przeciwbólowych. Kiedy leki zaczęły działać, spanikowałam, trafiłam do szpitala, ale nie psychiatrycznego. Po prostu na oddział dziecięcy na płukanie żołądka. Kolejne 3 lata mojego życia przepełniały mnie poczuciem własnej beznadziejności, nie potrafiłam żyć ze świadomością, ze miałam anioła, i nie potrafiłam tego docenić. Nie dopuszczałam do siebie nikogo, płakałam codziennie, tylko przy innych tego nie okazywałam. Dwa lata temu poznałam chłopaka, jak zwykle nawet przez myśl mi nie przeszło, że mogłabym coś do niego poczuć, a już tym bardziej on do mnie. Zaprzyjaźniliśmy się, widywaliśmy codziennie ale nie chodziło nam o uczucia. To pierwsza osoba od wielu lat przy której nie wstydziłam się i nie bałam być sobą. Czułam, że w końcu nie muszę niczego udawać. Po pół roku przyjaźni usłyszałam od tego chłopaka, że mu na mnie zależy i wtedy poczułam to samo. Pierwszy raz od tylu lat nie zastanawiałam się jak ta historia się skończy tylko jak wspaniale może się rozwinąć. W końcu znaliśmy się jak łyse konie, zawsze na siebie mogliśmy liczyć. Układało się cudownie. Nigdy nie sądziłam, że można być tak bardzo szczęśliwym. Bardzo się starałam dla tego chłopaka, bo za nic w życiu nie chciałam go stracić. Jednak po 8 miesiącach on okłamał mnie. Bardzo okłamał. Zrobił coś czego prosiłam żeby nie robił. Później bardzo przepraszał, prosił o szanse, i ja dostał. Dostał, bo bardzo go kocham i chciałam żeby było jak kiedyś, jednak nie mogłam zapomnieć o tym co się stało. Znów czułam się niekochana, niechciana, potrzebowałam poczucia bezpieczeństwa. Mój stan psychiczny z dnia na dzień się pogarszał. Chłopak obiecywał, ze ze mną będzie, że mnie nie zostawi samej ale dwa miesiące temu oznajmił mi, że mnie już nie kocha. Po prostu. Zostałam sama. Miałam wszystko i nagle niewiadomo czemu zostało mi to odebrane. Od zawsze moja reakcja na stres jest chudniecie. Przez dwa miesiace schudłam 10kg. Mój były chłopak w ciągu tych dwóch miesięcy gania za dziewczynami, a ja sobie nie radzę z życiem. Byłam u psychiatry i nic. Nic mi nie pomaga to, że się wygadam więc już nawet z najbliższymi nie rozmawiam. Myślę dużo o samobójstwie. Ten chłopak był moim sensem życia, był dla mnie dowodem na to, że może jednak można mnie kochać i akceptować taką jaka jestem ale jak widać nie można. Mam myśli samobójcze, mało tego, listy już są napisane, wszystko co potrzebne też jest już przygotowane i dokładnie przemyślane. Jedyne co mnie wciąż trzyma przy życiu to to jak zareaguje moja rodzina, kiedyś im obiecałam, że będę silna, że dam sobie radę. Oni widzą jak ja cierpię, jak nic mnie nie cieszy, a mnie to straszne boli. Bo oni nie są w stanie mi pomoc choć tak bardzo się starają. Wiem, że samobójstwo to egoizm, wiem, ale co i po takim życiu kiedy cierpię ja i cierpią moi najbliżsi, dlatego, że ja cierpię? Czuje się wypalona. I naprawdę nie jestem ciekawa co mnie w życiu czeka, bo zostałam bardzo zraniona i wiem, że już nikomu nie zaufam, a nie chcę być resztę życia sama.

Mam na imię Kinga. Wiem, że są tu osoby z ważniejszymi problemami niż mój. W końcu jestem nastolatką i większość myśli, że to dla popisu lub zwrócenia na siebie uwagi. Nie. Nie jest tak. Zawsze oszukiwałam się, że jestem osoba silną psychicznie, ale niedawno zrozumiałam, że to było oszustwo. Jestem bezsilna. Nie radzę sobie. Przed rodzicami cały czas stwarzałam pozory, że jestem silna, radzę sobie, szybko zawieram znajomości. Ale to jest tylko zasłona dymna. Chcę odejść. Mam jedną siostrę - Justynę. Najgorsze jest to, że nigdy nie czułam wsparcia u rodziny. A kiedy już byłam bardzo blisko zrealizowania swojego planu samobójstwa nagle otrzymywałam to wsparcie.. Później były inne czynniki. To chciałam zobaczyć swoją wówczas nienarodzoną kuzynkę, chciałam przeżyć swoje ostatnie urodziny. Lub zrobić coś dobrego. Teraz rodzice chcą mnie przepisać do innej szkoły. Wiem, że to nic takiego, ale ja nie radzę sobie z tym. Nie mogę się z tym zmierzyć. To głupi powód, ale zawsze było tak, ze byli rodzice i siostra. Miałam wrażenie, że to mnie brakowało. Jestem tą młodszą siostrą (najmłodszą, bo pierwsza córka rodziców miała jakąś wadę i zmarła zaraz po urodzeniu.) A to te młodsze zawsze gorsze. Nie chciałam, że by stracili jeszcze jedną córkę, ale ostatnio zrozumiałam, że ja właściwie się na nich nie znam. To są obcy dla mnie ludzie. Przeszkodziło mi jeszcze jedno. Przyszywana ciocia składała mi życzenia urodzinowe i powiedziała, że życzmy mi tak dużo szczęścia jak bardzo, bardzo mnie kocha. Nie chciałam jej opuszczać. Wiem, że to głupie że wypisuje tu te rzeczy, ale sama już nie wiem co robić. Ja sobie nie radzę !!

Każdy z nas jest ważny razem z jego problemami, każdy z nas jest też inny jeden zniesie prawie wszystko co go spotka i podniesie głowę do góry by żyć dalej, a inny nie ma na to sił. Wiek w tym wypadku nie ma znaczenia- można być młodą doświadczoną przez życie osobą bardziej niż nie jedna osoba w sile wieku... Chciałabym żeby to forum wyróżniało się od innych, żeby łączyła nas chęć uzyskania tu pomocy, wsparcia, siły do życia. Pomagajmy sobie wzajemnie, piszmy co nas boli co czujemy i czy oczekujemy czegoś od siebie zawsze jest jakieś światełko w tunelu i tylko to nam pomoże. Proszę Was na litość Boską nie piszcie, że nie ma już dla Was szansy, że jedyne wyjście to śmierć, bo to podstawowy błąd wyjścia się szuka a śmierć to ucieczka i tchórzostwo.
Kinga trzymaj się może zmiana szkoły to to światełko- poznasz kogoś, pokochasz, może znajdziesz przyjaźń... Powodzenia. Karolina.

Waldku dziękuje za te ciepłe słowa pod moim adresem- bardzo dużo mi dały. Pomaga mi to, że mogę choć odrobinkę komuś w podobnej sytuacji pomóc. Moi bliscy nie rozumieją dlaczego udzielam się na tym forum, a ja po prostu czułam, że muszę , nie umiałam im tego wytłumaczyć do dziś, kiedy przeczytałam Twój post. Podobnie jak Ty obwiniam się o śmierć mojego narzeczonego, myślę że mogła bym coś zrobić aby żył. Kiedy jego już nie ma czuję się gorsza przed Bogiem przecież on dał mu życie a ja nie dopilnowałam by je zachował byłam za niego odpowiedzialna przecież. Teraz on nie żyje po części przeze mnie- więc dołożę wszelkich starań i zrobię co w mojej mocy aby pomóc tym, którym jeszcze mogę... Boli mnie tylko to, że sama sobie nie umiem pomóc:(

"lecz czy mam do tego prawo? Swojemu synowi nie pomogłem"- Waldku nie możesz tak myśleć!!! To wcale tak nie działa, ja z Łukaszem- moim narzeczonym jeździłam do psychologów, czekałam przed gabinetem żeby mieć pewność, że tam był po 2 próbie powieszenia byłam cały czas przy nim w szpitalu( mimo, że był w śpiączce), Jeździłam do niego po pracy( pracowałam do22) i na 6 znów do pracy. Nie chciałam zostawiać go samego, robiłam wszystko co kazali lekarze, a jednak spróbował 3 raz niestety skutecznie.... Wiem, że był chory, wiem też że robiłam wszystko co mogłam, ale nadal się obwiniam. Tylko ze to chyba nie w nas Waldku jest problem oni sami nie chcieli lub nie mogli sobie pomóc.
Dla Łukasza zawsze będzie miejsce w moim sercu mimo, że jestem młodą osobą zawsze będę o nim pamiętała i myślała. Waldku spróbuj zrobić to samo, po prostu żyć dalej. Dziś przed snem pomodlę się również za Twojego synka o wieczne zbawienie i za Ciebie o siłę na kolejne dni, pozdrawiam, Karolina.

Ja też myślę o samobójstwie. Przygotowuję się. Boję się. Jola

Jeśli ktoś z Was potrzebuje pogadać, to nie krępujcie się. Jestem w stanie poświęcić Wam chociaż cząstkę swojego czasu. :)

zielony_kibic@wp.pl

Odpowiem na każdego maila.

Samobójstwo to nie jedyna droga do rozwiązania problemów jakie nad nami ciążą.

Witam.
Mam na imię Olga mam 34 lata. Moje problemy zaczęły się rok temu.
ciągle płaczę
nie mogę spać
nie mogę jeść
dusi mnie klatka piersiowa
nie wychodzę z domu już dwa miesiące
nie czuję sensu życia i nie chcę żyć, boję się
nie chce rozmawiać, ze znajomymi ,ograniczyłam ich wizyty
nie mam ogólnie ochoty na nic ,straciłam siłę walki
Mój mąż uważa, że jest wszystko dobrze, a Ja wiem, że tak nie jest chcę się zabić.....