Depresja - jak z nią walczyć?

Zacznę od początku...mam 23 lata.w tym roku zrobilam dyplom licencjata.zaczelam kolejne studia na nowym kierunku od pierwszego roku.bedąc na zaocznych studiach bardzo dobrze się uczyłam,co kosztowało mnie wiele wysiłku, nerwów i czasu ktorego nie starczalo na nic innego. oprócz tego pracuje na 3/4 etatu.na przełomie pazdziernika, listopada zaczęły się moje problemy z samopoczuciem.ostatnio co 4 dni wpadam w stan zawieszenia.moglabym przespac caly dzien i jedynie praca i fakt ze rodzina nic nie wie o moim stanie motywuje mnie. Przez listopad ukrywalam fakt zlego samopoczucia przed samą sobą.chodzilam do pracy, dodatkowo na kurs 3 razy w tyg i w kazdy weekend na studia,wiec bylam bardzo zorganizowana i dzieki temu problemy mnie omijały bo nawet nie było czasu zeby usiasc i pomyslec spokojnie.na studiach wlasnie rozpoczyna się sesja a ja nie potrafie sie pozbierac i nie ucze się wcale bo i po co...nie mam zadnej motywacji...codziennie sobie obiecuje ze sie wezme w garsc ale jak wracam do domu po pracy to motywacja mija. nie mam na nic sił...ciagle udaje na zewnatrz ze jest w porządku.moj chłopak wie o wszystkim...prawie...ale sam jest bezradny wobec tego co sie ze mna dzieje...szukam pomocy...

Witam
Moje doświadczenia ze złym stanem psychicznym zaczęły się już ładnych parę lat temu, może z 20 nie wiem.
Miałam 6 lat. Pochodzę z wielodzietnej rodziny miasto jedno z większych. mieszkanie w bloku. Podstawówka osiedlowa, dużo dzieci...
Nie byłam dobrze traktowana od połowy podstawówki, kiedy wszyscy zaczeli zwracać uwagę na to czy ktoś ma znaczek adidasa na bucie czy nike.Odwrócili się wszyscy ,zostały może 2 osoby, które się do mnie odzywały. Wszystko za sprawą jednej wpływowej osoby, która roznosiła plotki na mój temat. Nigdy się u mnie nie przelewało, ale też nie było szczególnego ubustwa. Liceum było moim wyzwoleniem. Zawsze marzyłam o liceum plastycznym... niestety nie było pieniędzy żeby mnie tam posłać, wiec skończyłam normalne.
W między czasie bawiłam się, spędzałam normalny czas ze znajomymi i chyba wtedy mimo drobnych potknięć był to jeden z lepszych okresów w moim życiu. Matura zdana można ruszać dalej.
Niestety ten krok postawiłam nie w tym miejscu co trzeba...dostałam się na studia ale na takie które chcieli rodzice , nie ja. Zrezygnowałam i ponownie spróbowałam na architekture. Po dwóch latach poznałam faceta który niestety bardzo wpłynął na moje zdrowie. Wiedziałam że ta znajomość może skończyć się różnie. Wydaje mi się że Bartek miał silną depresję, wiem że pił ( sam) , sporo przeszedł, trudne dzieciństwo, chciałam mu pomóc a pociągnął mnie za sobą. Pewnej nocy dzwoni do mnie że się zabije po czym się rozłączał później powtarzało się to wielokrotnie.

Czasem zachowywał się tak jak każda kobieta by chciała, a czasem...
Później dowiedziałam się ze w tym samym czasie żył z innymi kobietami, szukał adoracji. Nie wnikam już w to. W taki oto brutalny sposób zostałam zdradzona i chyba do tej pory nie mogę się z tym uporać, bo zdradę zawsze uważałam za coś gorszego niż śmierć. Jesteś świadomy tego co się stało ale nie wiesz dlaczego,jaka była w tym Twoja wina? Czego nie zobaczyłeś? W którym momencie nie zareagowałeś.
Wyrwałam się z tego po trzech latach w międzyczasie zawalając studia, egzaminy prace zaległe itp.
Miałam też wystawy itp które tak naprawdę nic nie dały.

Obecnie powinnam być po studiach, jednak dwa lata temu straciłam prace ( byłam na dziennych studiach) moja mama też a mój ojciec przeszedł na emeryturę. Zeby wyprostować sprawę ze studiami musiałabym płacać na konto szkoły tyle co za zaoczne, a i bym musiała chodzić na wszystkie zajęcia, a muszę pomagać w domu. No i zaczęło się. Postanowiłam ze przejde na zaoczne do innego miasta bo u nas nie ma tego zaocznie, a tutaj zrobie sobie papier powiązany z kierunkiem.

Uwięziłam się... nie moge wyjechać bo nie mam pieniędzy, szukam pracy od roku, to dostaje tylko zleconka malutkie że nawet na chleb nie wystarczy. wysłałam chyba z 400 cv nawet kilka osób się odezwało ale co mnie zatrudniali to wywalali po "okresie próbnym" później dowiedziałam się że robią tak z każdym
mam spore umiejętności, ponoć sporo talentu i doświadczenie w branży. Nie mam pieniędzy na bilet do centrum. o pieniądze jakiekolwiek z projektów muszę dopominać się miesiącami. Mam na 200zł czekać do kwietnia!?

Teraz będę ubiegała się o dotacje, ale szczerze wątpię że zarobię na zus, nie wiem... jak to będzie...
Zawsze byłam ambitna, miałam coś na celu, konkrety, wszyscy mnie za to podziwiali , wierzyli we mnie.
Teraz nawet w domu się odwracają, a każda próba podjęcia rozmowy kończy się krzykiem.
Do piątku muszę zapłacić za szkołe. Nie mam pieniędzy. Bez tego papieru ze szkoły który otrzymam w czerwcu nie dostanę dotacji, a jeśli nie zapłacę to mnie wywalą. Pożyczyć nie mogę, bo nie mam od kogo.
Na śniadanie zjadłam jajko na twardo, a za dwa tygodnie odetną mi net. Bez internetu nie znajdę pracy.
Nie mam perspektyw na stworzenie rodziny, choć już na mnie powoli czas. Nie mam domu własnego ( rodzinny traktuje już jak hotel) Nie mam co liczyć na dom w spadku więc zostaje mi wynajem mieszkania za 1500 zł.

Pozdrawiam i życzę wszystkim pozytywnego myślenia
ja całym czas się staram ale wczoraj miałam załamkę,
jestem ciekawa co powiedziałby psycholog na moje przygody.