Chcę, żebyśmy znów byli razem...

A więc mam na imię Paulina i mam 19 lat. Mam problemy z chłopakiem, w sumie już byłym. Byliśmy ze sobą półtora roku. Na początku było super. No, ale coś zaczęło się psuć i to przeze mnie. Nie potrafimy się dogadać... ale bardzo się kochamy... z nim chyba nie ma problemu, jest tylko ze mną.

Czepiam się do niego bez powodu, obrażam się za drobnostki, obrażam się za żarty, krzyczę na niego, gdy nie oddzwania w przeciągu 5 minut, krzyczę gdy przychodzą jego koledzy, robie to wszystko bez powodu, bo on zachowuje się dobrze i nic złego nie robi, gdy nie odzywa się przez godzinę, dostaję szału... w głowie mam wtedy różne myśli... co on robi, czy mnie rani w jakiś sposób...

Gdy zaczynamy się kłócić... on robi się agresywny I JA WTEDY TEŻ. Obrzucamy się paskudnymi przezwiskami, dochodziło do tego, że mnie bił, a później przepraszał. Zawsze myślę sobie, że ma rację, że mnie uderzył, przecież zasłużyłam, to moja wina, że do tego doszło. On nie chce tego robić, widzę czasami, jak się stara, ale nerwy biorą górę. Po każdej kłótni czuję się jak śmieć, nikomu niepotrzebna, myślę, że nikomu na mnie nie zależy, a tym bardziej jemu...

Bardzo go kocham i on mnie też, wiem to... tylko nie wiem, czemu nie możemy się dogadać. Minął 4 dzień rozstania, a ja już nie wytrzymuję... piszę, dzwonię do niego, a on się nie odzywa. W głowie mam różne myśli... nic nie ma dla mnie sensu,  nie chce mi się żyć... dziś postanowiła, że chyba skończę ze sobą, najem się tabletek. Strasznie się boję, ale skoro nie chce mi się żyć... żyć bez niego... siedzę tylko, płaczę, tak żeby w domu nie widzieli, nie chcę się użalać nad sobą, ale chyba ciągle to robię...

Mam niską samoocenę, to może przez te wyzwiska. Gdy się nie kłócimy, jest cudnie... a teraz nie ma tego już, a ja nie wiem, co robić. Wiem, że wszystkiemu ja jestem winna, że zepsułam ten związek i zasłużyłam na cierpienie. Ciągle wydaje mi się, że to moja wina i tyle. Jak się nie dogadam z nim, to oszaleję. Chcę ratować ten związek, bardzo mi na nim zależy...

Planowaliśmy wspólna przyszłość, ale jak na razie nici z tego... Nie dopuszczam myśli takiej do siebie, że to może być moje, a nie nasze życie. Co mam zrobić, żeby się z nim dogadać, bo długo tak nie wytrzymam…?