Chcę zniknąć

Witam.

Piszę, bo nie mam z kim porozmawiać o tym, co mi się kiełbasi w głowie. Muszę się komuś wygadać, bo zmarnuje wszystko to, co mam.

Od półtora roku jestem w związku z fajnym facetem. Kocham go i chce jak najlepiej dla niego. Niestety nie jestem pewna czy on kocha mnie, tak mówi, ale czyny świadczą zupełnie, o czym innym. Można zacząć od najprostszych rzeczy takich jak gotowanie, czy pranie, czy sprzątanie.

Zdarza mu się mi pomóc posprzątać, ale to raz na tydzień w weekend. Jak wracamy do domu jego rodziców po pracy, to ja sama muszę się zabrać za przygotowanie obiadu (on w tym czasie siedzi sobie na necie), jak go proszę, żeby mi pomógł, to słyszę ‘za chwilę’. Tylko, że ta chwila trwa trochę i szczerze jakbym miała czekać na jego pomoc, to bym jadła obiad o 21. Więc po straconej prośbie idę z niechęcią do garów i gotuje. Później usłyszę, że obiad był przepyszny, a ja jestem cudowna, może jeszcze buziaka dostanę na pociechę. No a gary się same nie umyją, więc muszę je szybko umyć, bo jak nie to u mnie w domu będziemy dopiero wieczorem. Jeszcze tylko spacer z psem i już możemy się pakować i jechać do mnie.

Od około 5 miesięcy mieszkamy u mnie, bo mamy kota. Dalej wracamy do mnie do domu i tak dla odmiany idę do garów, bo muszę przygotować jedzenie na następny dzień do pracy, posprzątać, nakarmić kota (a mój ukochany oczywiście siedzi na necie). Jak już wszystko zrobię i mam jeszcze siły to idę i zrobię pranie, później je wywieszę. I tak może o 21 idę do łóżka, bo już jestem skonana i nie mam na nic siły. Może coś oglądniemy przed spaniem, ale jeszcze mnie prosi o masaż, więc resztką sił, starając się utrzymać otwarte oczy, masuję jego plecy, albo stopy. Jakoś nie mam siły, żeby mu odmówić.

Kocham go i jestem w stanie zrobić dla niego wszystko, nie mam już czasu ani siły dla siebie. Wszystkie moje prośby są odrzucane, to święto jak uda mi się go namówić, żeby mnie pomasował, ale jak już to robi, to tak, jakby mu nie zależało.

Jestem cały czas zmęczona do tego stopnia, że nie chce mi się już uśmiechać. Kiedyś byłam wesoła i beztroska, mimo, że nie było mi łatwo, ale teraz to już jestem na dnie. Żyję bo muszę, bo trzyma mnie przy życiu nadzieja, że on mnie kocha, że jest mu ze mną dobrze, że nie odejdzie ode mnie. Ale jak się go zapytałam, kiedy tak permanentnie się do mnie przeprowadzi to powiedział, że nigdy. No i coś we mnie pękło.

Moi znajomi uważają, że sama go przyzwyczaiłam do tego, że ma wszystko zrobione, a on sam niewiele musi robić, i to jest po części prawda, a po części też tak został nauczony, to wyniósł z domu, bo jego mama zawsze wszystko robiła za niego, zawsze miał wyprane, wyprasowane ugotowane i podane. Wiedziałam, że będzie z tym problem, ale starałam się jakoś włączać go do pomocy przy pracach domowych, ale teraz widzę, że to on mnie wytresował na swoją mamę.

Nie wiem co robić, nie chcę być sama, byłam długo sama i było mi bardzo źle i boję się tego strasznie. Nie wiem co robić, nie mam już sił, jestem strasznie zmęczona i najchętniej bym znikła…