Co on myśli?

Mam 27 lat. Zawsze starałam się trzymać z boku, Dobrze się uczyłam, byłam pomocna, nie stwarzałam problemów wychowawczych. Dzieciństwo miałam takie sobie, wychowywała nas mama, ojciec niby mieszkał z nami, ale się nami nie interesował. Jak mi jest źle, to się zastanawiam po co ja w ogóle żyje. Czasem się zastanawiam, po co Ja na tym świecie w ogóle jestem, nie mam celu, nie mam żadnego pomysłu na życie. Szczerze mówiąc, nigdy nie miałam. Nie potrafiłabym ze sobą skończyć, nie miałabym odwagi.

W tym momencie jedyną osobą, na której mogę polegać jest mój facet, ale tu też różnie bywa. Jesteśmy ze sobą już 5 i pół roku, na początku było super. Wspólne plany, nocne rozmowy, dużo śmiechu.

Rok temu się wszystko pokomplikowało, szczerze mówiąc myślałam, że to już koniec. Przepłakałam kilka nocy. Teraz już niby jest ok, ale ze sobą już tak nie rozmawiamy, nie mamy żadnych wspólnych planów, już nie mówi, że kocha, mówi, że mnie lubi. Czasami wydaje mi się, że jesteśmy z przyzwyczajenia ze sobą, bo jest nam tak wygodnie. Proponowałam mu, żebyśmy razem zamieszkali, ale on nie chce. Boi się, że nie stanie na wysokości. No a zresztą u mamusi ma wygodniej. Nigdy nic od niego nie wymagałam, przyjeżdża jak ma ochotę, nic mu nie nakazuję, nie strofuję. Wiem, że mu na mnie zależy, jest przy mnie, przytuli, ale nie wiem czy jest szansa na wspólne życie, chodzi mi o małżeństwo, dzieci. Kocham go i szczerze mówiąc nie wyobrażam sobie życia bez niego. Nie wiem co On o tym myśli. Próbowałam z nim rozmawiać, ale zawsze marnie się to kończyło, boję się, że następna taka rozmowa może się skończyć rozstaniem, a tego bym nie chciała. Sama już nie wiem co mam myśleć.

Pozdrawiam gorąco i proszę o rady.