Czasami aż odechciewa się żyć

Znamy się 9 lat, z tego ponad 7 mieszkamy razem, a od ponad 3 lat jesteśmy małżeństwem. Mamy prawie dwuletnią córcie. Wygląda pięknie, jednak od pewnego czasu tylko momentami, prawie nie rozmawiamy ze sobą, mijamy się tylko, on pracuje, ja siedzę z dzieckiem w domu i jak to on twierdzi, nic nie robię.

Kłopoty nas czasem przerastają, atakujemy się o nic. Rodziny ze swojej strony można powiedzieć nie mam: ojciec zajęty nowym związkiem, nie ma czasu i tylko obiecuje, matka zapatrzona w siebie intrygantka, potrafi tylko obrażać innych, brat obchodzi go tylko nowa rodzina, pierwszy intrygant fałszywiec "biedactwo wymęczone przez życie".

Budowa bliźniaka z rodziną (moim bratem) TRAGEDIA, wieczne kłopoty, pretensje. Nawet, gdy byłam w ciąży, potrafili wyskoczyć z awanturą do mnie, bo nie mogli się skontaktować z moim mężem, który był akurat w pracy.

Razem z mężem dostałam świetny prezent teściową, która jest jak mama, pomocna, z sercem na dłoni. Bardzo nam pomaga. Za dużo rzeczy biorę za bardzo do siebie, często podejrzewam innych o złe zamiary. Gdy mi na kimś zależy, zrobiłabym wszystko, żeby mu było dobrze, masaże, śniadanka, kolacyjki itp. W momentach, gdy ja czegoś chce, zaczyna się problem, a potrzebuje tak niewiele, przytulenia, miłe słowo, pobyć razem.

Ostatnio moja drogą połówka w wolnej chwili przyssiewa się do neta, od którego ciężko go odciągnąć, wieczorami wychodzi z kumplami, a ja zostaje z dzieckiem. W momentach, gdy mam wszystkiego dość, czuje się samotna, znikłabym, zostawiłabym wszystko i wszystkich. Jedyną osobą, która mnie powstrzymuje to moja córcia, mały pogodny szkrab, który daje mi tyle radości.