Czy to choroba psychiczna?

Widzę, że nie jestem sama. Mam bardzo podobny problem. Jestem tak słaba psychicznie, że powoli tracę nadzieję na normalne życie w naszym świecie, w którym najlepiej powinno się wyłączyć wszelkie uczucia.

Po pierwsze ja zawsze wszystko rozkładam na kawałki, nawet błahe sprawy. Wszystko biorę do siebie. Nie potrafię po prostu olać niektórych spraw tak jak inne osoby. W efekcie tego jestem totalną płaczką. Czasem jest ok, uświadamiam sobie, że przecież jestem szczęśliwa, bo jestem zdrowa, mam fajna rodzinę, dobrze idzie mi w szkole. Ale potem nagle to "coś" znowu na mnie spada i po prostu ogarnia mnie lęk,płaczę. Wtedy czuję się jakby mój świat już całkowicie się zawalił.

Zdaje sobie sprawę, że to jest chore, ale jednocześnie nie potrafię z tym walczyć. Jestem bardzo nerwowa, zdarza mi się krzyczeć na bliskie mi osoby bez konkretnego powodu. Czuję wtedy jakbym nie była sobą. Coraz częściej zastanawiam się, czy ja nie jestem psychicznie chora? Poza tym mam skłonności do rozmyślania nad własną egzystencjąm co tylko jeszcze bardziej mnie dołuje. Nie potrafię najzwyklej cieszyć się życiem.