Czym sobie na to zasłużyłam?

Jednym ze sposobów w jaki może Pani poradzić sobie z tą sytuacją, to mieć bliskich, zaufanych, którzy pomogą, wesprą, wysłuchają Panią, pomogą Pani w ten sposób. Życzę powodzenia.

Dzień dobry. Mam 46 lat, za sobą nieudane małżeństwo z mężem alkoholikiem, który pił, bił, ubliżał, poniżał. Po 6 latach małżeństwa wraz z 6 letnią córeczką przeprowadziłam się do rodziców. Przez 7 lat byłam sama, zajęłam się wychowaniem córki, pracą. Potem poznałam mężczyznę, z którym byłam 12 lat. On był po przejściach, odszedł wraz z 2 córkami od żony alkoholiczki, ja też 'panna z odzysku' z dzieckiem tworzyliśmy udany związek. Przez tyle lat córki dorosły, wyszły za mąż, wyjechały za granicę, my zostaliśmy sami. Mieliśmy wspólne plany, marzenia. Kilka miesięcy temu coś złego zaczęło dziać się z moim partnerem, był nerwowy, nadpobudliwy, zaczął mieć zmienne nastroje, humory. Nie przyjmował do siebie żadnej krytyki, obrażał się o byle co. Aż wreszcie zarzucił mi, że go zdradzam z jego bratem. Spadło to na mnie jak grom z jasnego nieba. Ani brat nie był mną zainteresowany,tym bardziej ze ma udaną szczęśliwa rodzinę, ani ja gdyż kochałam swojego faceta. Żadne argumenty, prośby , rozmowy,nie przekonują go że to nie prawda, uważa że jestem nie szczera, zakłamana, że mi nie ufa i że nie może dalej być ze mną i że ze mną zrywa. Rozstaliśmy się ponad miesiąc temu, bardzo mnie to boli, bo nawet w myślach mojego pana nie zdradziłam, a on zarzuca mi takie świństwa. Twierdzi że, widział mnie z bratem, że miał mnie na ostrzu noża, że dzwoniłam do brata i umawiałam się z nim do hotelu i wiele innych absurdów. Chciałam doprowadzić do konfrontacji z bratem, ale on stwierdził, że to nic nie da, bo my jesteśmy w zmowie i brat też będzie się wypierał tak jak ja. Ma po prostu paranoję. Boję się że to naprawdę koniec naszego związku. Nie umiem o niczym innym myśleć, nie mogę na niczym się skupić, ciągle chce mi się płakać. Nic złego w życiu nie zrobiłam, a ciągle jestem krzywdzona. Ja też uważam, że faceci to świnie i nie pozwolę żeby mnie któryś jeszcze raz skrzywdził. Głowa do góry, nie możemy się załamywać. Pokażmy tym draniom, że nie są warci naszych łez. Pozdrawiam.

Zastanawiam się czy można wybaczyć zdradę? Jak dalej żyć? Czy zdradzać kogoś bardzo bliskiego to normalne w tych czasach? Czy nic nie znaczą słowa przysięgi małżeńskiej? Wszystko misie już miesza. Może to ja jestem nienormalna i chcę za wszelka cenę pozostać przy tym człowieku, pomimo że wyrządził mi tyle krzywdy. Może jestem od niego uzależniona, a może nasz związek był w całości toksyczny.