Depresja po porodzie

użytkownik anonimowy
Mój Adaś ma już dwa latka. Jest cudowny, chociaż już widzę, że niezły łobuziak z niego wyrośnie. Strasznie go kocham, tak że nawet wypowiedzieć tego nie potrafię, ale nie piszę tutaj, żeby o tym trąbić. Chciałam wam powiedzieć, że kiedyś było zupelnie inaczej.

Wcale nie cieszyłam się z Adasia. Po porodzie byłam raczej przerażona. Chociaż chodziłam do szkoły rodzenia i wiedziałam jak go przewijać i karmić, to wydawało mi się, że nie dam sobie rady. Co gorsze, strasznie się na niego denerwowałam, że płacze, robi kupę, a nawet, że śpi. Mężowi też ciągle się dostawało, chociaż starał się być taki kochany. Wtedy tego nie widziałam. Irytował mnie tylko. A seks? O tym nawet nie było mowy, nie miałam zupełnie ochoty. Byłam wiecznie zmęczona, nie mogłam spać i strasznie bałam się o Adasia. Kiedy nie płakał, myślałam od razu, że przestał oddychać, wpadałam w panikę.

To było straszne. Zwłaszcza, że zupełnie nie rozumiałam, co się ze mna dzieje. Myślałam sobie, że jestem złą, wyrodną matką, że nie zasługuję na moja rodzinę.

Na szczęście to właśnie rodzina mnie z tego wyciągnęła. Mąż powiedział, że to może być depresja poporodowa. Nie chciałam go słuchać, ale w końcu zaciągnął mnie do lekarza. Potwierdził diagnozę - typowa depresja po porodzie.

Myślałam, że nigdy z tego nie wyjdę, że już zawsze będę nieszczęsliwa. Ale myliłam się i bardzo szybko dane mi było się o tym przekonać. Po dwóch miesiacach czułam sie już zancznie lepiej, po pół roku, zapomniałam zupełnie, że coś było nie tak. Teraz jestem najszczęśliwszą mamą i żoną na świecie.