Liczę na wasze zrozumienie!

Witam.

Już od jakiegoś czasu przeglądam historie napisane przez Was na tej stronie. Postanowiłam w końcu napisać o sobie, choć ciągle mam wątpliwości, czy dobrze, że to robię. Trudno mi o tym mówić komukolwiek, ale liczę na Wasze zrozumienie.

Mam 19 lat, a prowadzę życie schorowanej emerytki (bez urazy dla starszych osób). Kiedyś miałam wielu znajomych, ciekawie spędzałam czas, byłam aktywna, ciekawa świata, ludzi, miałam mnóstwo energii, chciałam poznawać, doświadczać...żyć po prostu w pełni. Teraz czuję się jakby cała radość i chęć ze mnie uleciała. Nie mam na nic siły, do każdej czynności muszę się zmuszać, nawet o siebie nie chce mi się dbać :( Najgorzej jest z samego rana. Przytłacza mnie to wszystko co powinnam zrobić w ciągu dnia. Wiem, że to brzmi jakbym była leniwa, ale to naprawdę nie jest tak. Czuję taką niemoc, bezsilność. Nienawidzę siebie za to, walczę z tym codziennie, ale co to za życie... Od kilku lat, nie mam prawie żadnego życia towarzyskiego.

Kilkanaście miesięcy temu przeprowadziłam się do innego miasta, ale tu także ciężko mi się z kimś zaprzyjaźnić. Prawie nigdzie nie wychodzę, co najwyżej po konieczne zakupy, ale to też z niechęcią. Doszło już do tego, że wręcz boję się wychodzić, boję się ludzi. Wydaje mi się, że wszyscy, którzy na mnie spojrzą, myślą o mnie na pewno coś złego albo głupiego albo, wyśmiewają mnie w swoich myślach. Bardzo mnie to stresuje :( Czasami mam ochotę przepraszać ludzi za to, że w ogóle żyję, że zajmuję np. miejsce w tramwaju, albo przeszkadzam samą swoją obecnością gdziekolwiek. W ogóle mam wrażenie, że wszystkim przeszkadzam. Jestem miła i uczynna i bardzo staram się pomagać innym, ale to uczucie nie mija. Wciąż czuję się niepotrzebna. Zrobiłam się przez to bardzo nieśmiała i skryta, a to nie pomaga w znalezieniu przyjaciół. Mam mnóstwo kompleksów, które sprawiają, że czuję się beznadziejna. Trochę przyczyniły się do tego moje dawne znajome, ale nie zwalam wszystkiego na nie...to głównie moja wina.

Nie chcę już tak żyć, zamknięta w domu i swoim wewnętrznym światku, ale boję się, że inne osoby mnie zranią. Jedno złe słowo może mnie doprowadzić do płaczu i rozpaczy i będę rozpamiętywać to przez kilka następnych tygodni. Wszystko biorę do siebie, obwiniam się, za wszystko. Nie wiem już co mam zrobić. Czuję, że życie mi ucieka, że tracę swoje najlepsze lata zaszyta w domu, jedynym miejscu gdzie czuję się w miarę bezpiecznie, lecz dalej tak samo bezsilnie.

Bardzo się rozpisałam. Skończę już tutaj, bo pewnie i tak nikomu nie będzie się chciało czytać tak długiego i nieciekawego wywodu. Choć z chęcią napisałabym jeszcze dużo więcej, a już najchętniej chciałabym wygadać się komuś, kto by to zniósł i choć trochę zrozumiał. Moi bliscy to bagatelizują, a to jest naprawdę koszmarny stan. To, że jeszcze jakoś się trzymam i wstaję co rano z łóżka jest już dla nich oznaką, że wszystko jest ok...a wcale nie jest. Nie chcę zmarnować swojego życia. Proszę pomóżcie mi jakoś :(