Moja derealizacja

Hej Magda co u ciebie lepiej czy gorzej ostatnio z ta derealizacja?Jak siegnelam pamiecia moja pierwsza derealizacja zaczela sie w wieku ok 28-30 lat jakos tak, z tym ze po jakims czasie jak samo przyszlo taki samo odeszlo na dluzszy czas takze zapomnialam o niej zupelnie, potem pojawiala sie doslownie sporadycznie, prawie wcale.Wrocila ze zdwojona sila jak wszystkie zreszt inne jakiekolwiek objawy plus nowe dotychczas mi nie znane/co nowe najbrdziej przeraza bo to takjakbysmy nie znali wroga wiec nie wiemy jak z nim walczyc/..wrocila okolo 3-4 lata temu sukcesywnie i coraz bardziej systematycznie, nie uchronily mnie leki przeciwdepresyjne/pdodobnie jak ty wciaz jakbym miala nawracajace depresje tak to wygladalo no i zespol leku uogolnionego sie dolaczyl/ ktore mialy leczyc stany depresyjne oraz lekowe, nie pomogly terapie tzn pomagaly jedynie na pewnien czas.Oczywiscie uwazam ze podstawa do walki przeciw objawom jest wiedza o nich..i indywidualne znalezienie sposobu na nie.Przede wszytskim w takich sytuacjach, a miewam je juz ostatnimi czasy stosunkowo czesto nawet zbyt czesto powiedzialabym, jest dla mnie ;"bez paniki","to tylko przejsciowe i musze przeczekac az przejdzie"prawie zawsze to dziala i wowczas oczy nawet ktore - zapomnialam ze tez mnie bola czesto i mam zle widzenie ktore jest wlasnie przejsciowe, czasami jednak utrzymuje sie dluzej, tzn ten szklany swiat jakby nierealny i nawet czasami takze /kiedys nie/ ciemniejszy.Pamietam jak bylam w wieku ok 30tki i zaczely sie te stany .., pamietam jak moja pani doktor mowila mi ze trafnie obserwuje siebie i rozpoznajac na czas walcze z moimi objawami, tak to jest nieustanna moja walka z zyciem o zycie..coraz ciezej z wiekiem..Pozostale jakiekolwiek bole zoladka itd nawet nog silne w niektrorych okresach , wszytskie dolegliwosci fizyczne wykluczone przez lekarza ogolnego, etc..to wszystko jest lek wiadomo, podstawa do rozwoju nawet ciezszych zaburzen, co ciekawe walcze z tymi ktore znam, pojawiaja sie nietypowe jakies nowe objawy.Twoim najgorszym objawem jest derealizacja, mnie zaskoczylo cos co jakby bylo ciezszym przejawem tego, jakbym nie nalezala do tego swiata i byla jakas np duszyczka, a jeszcze gorszym zdarzylo mi sie po prostu nie istniec, nie wiem gdzie bylam w danym czasie i skad wrocilam do realnosci do swiata zywych, zupelnie mnie nie bylo.Epilepsji nie zdiagnozowali i do tej pory dziwia sie co mi jest, a to najgorsze jak lekarz ci nie powie co ci jest co to za rodzaj objawu przynajmniej...Powiem ci..w najgorszych stanach moich "dziwnych iniezdiagnozowanych" stanow walcze cala swoja podswiadomoscia ..a i bywa ze biegne np do obrazu Sw Antoniego i prosze go o odnalezienie sie spowrotem o pomoc w przetrwaniu, powiem ci ze wiara w milosc Boga do czlowieka oraz chec niesienia milosci swiatu w najgorszych objawach jest ta jedyna juz ostatnia moja bronia..by nie zwariowac ostatecznie, by lek nie polozyl mnie calkowicie.Lekarze czekaja na jakies ostre widoczne dla otoczenia objawy a ja walcze z nimi ze wszystkich sil wlasnie szczegolnie miloscia..juz jako ostatecznosc i trzymam sie i nie poddaje sie lecz jestem juz tak zmeczona probujac wlasciwie sama walczyc /nawet okresowo i bez lekow zadnych/ a te dziwne rzeczy z ktorych pierwsza po depresjach byla derealizacja, po prostu sie jakby dzieja mimo wszytsko czy z lekami czy bez z jakimi..jakby niezaleznie i widze ze tak na prawde to psychika - podswiadoma walka- to jedyna skuteczna bron jak do tej pory. Pamietaj o tym i znajdz swoje sposoby, swoje slowa skierowane do siebie w takich momentach, to dziala, to wszytsko dzieje sie w naszych glowach..i to jest glowna i podstawowa bron.

Tak, zgadza się - przejdzie, tylko że znowu kiedyś wróci… No ale tym się należy chyba pocieszać chociaż, że przechodzi.