Moja wegetacja

Jest źle i nie mam się do kogo odezwać. W nocy nie mogę spać, rano nie mam siły, żeby wstać. Zwlekam się ok 14.00 i wegetuję do wieczora. Nie mam siły myśleć, jest mi gorzej. Nie mam odwagi powiedzieć nic rodzinie. Wszystkich denerwuje moje zachowanie, moje humory, mój brak zainteresowania czymkolwiek.

Raz przeżyłam poważną próbę gwałtu, niedawno znów coś podobnego. Nic nie zgłosiłam. Powiedziałam tylko 1 osobie, ale od tego czasu czuję się coraz gorzej. Nie chce nikogo widywać, nie chcę rozmawiać z rodziną. Chcę sobie siedzieć w spokoju, sama, tylko spokoju mi potrzeba. Jeżdżę prawie 200 km od domu do wynajmowanego mieszkania i siedzę tam zamknięta na 4 spusty, sama. Tam jeszcze gorzej się zasypia. Przestałam słuchać muzyki, przestałam czytać. Nawet nie chce mi się już płakać. Jutro znów o tej 14.00 muszę zwlec się i udawać, że jest w miarę w porządku. Ja po prostu się boję. Nikomu nie powiem, że jest mi źle, przez gardło by mi to nie przeszło, zawsze sama sobie pomagałam. Tylko teraz już tak potwornie mi się nie chce samej.