Nabita w lufkę

Witam. Jestem Beta i mam prawie 18 lat. Chciałam podzielić się moją historią w nadziei, że ktoś czuje się podobnie.

Ostatnio stronie od ludzi. Boli mnie każda zmarnowana chwila, ale jednak marnuję mój czas, a czas to życie. Oddalam się od społeczeństwa. Od znajomych. Kontaktuję się zaledwie z kilkoma osobami i to rzadko. Przebywam głównie sama z multum chorych myśli w moim umyśle. Kiedyś byłam zabawna i rozmowna. Dziś prawie się nie uśmiecham, czuję się wyobcowana, nie poznaje nowych ludzi, bo nie wierzę w utrzymanie znajomości, jestem SAMA. W nikim nie mam oparcia. Po prostu niemy krzyk o pomoc... Dlaczego? Postanowiłam zafundować sobie sztuczne szczęście. Tak to było szczęście. Szczęście piękne, niezwykłe, bajeczne, ulotne. Szczęście, które pogłębiło zachwiania mojej osoby, szczęście, które mnie zabiło. Gdzie jest moje Ja?

Pytam stojąc przed lustrem i nie wiem czy pytam siebie, czy kogoś pustego. Apatia, ale jednak złość i nienawiść do samej siebie i do samotności mieszają się z przebłyskami dzikiej euforii, która bierze się znikąd. Już nie odczuwam przyjemnych uczuć.

Uwielbiałam kiedyś flirtować z facetami, dziś nie umiem do nich podejść. Pisałam wiersze i rap - moja pasja zginęła. Wszystko uleciało ze mnie wraz z dymem. Ze słodkim marihuanowym dymem, który kocham ponad życie. Przedkładam to nad wszystko. Jakie wszystko? Przecież ja nic nie mam nawet siebie już nie mam. Źle się czuję, bardzo, czasem myślę, że jedyne co mnie spotyka przyjemnego to sen, a gdyby zasnąć na wieki i mieć przyjemność na zawsze? Nie mam odwagi skończyć ze sobą, ani z Marią. O Mario! Stałaś się moją przyjaciółka, moim bóstwem, żyć bez ciebie nie warto z tobą jeszcze gorzej.

Oto moje zdanie na temat marihuany. Palę systematycznie co weekend. Jak już czuję, że mi się pogarsza, to robię miesięczną przerwę. Wtedy wpadam w ciąg kilku dni po kolei i jestem w niebie. Jeśli trip jest pozytywny. Bywały negatywne, kiedy to słyszałam jakiś bełkot ludzi, kiedy to umierałam i kiedy to nadchodził koniec świata bądź średniowieczna wojna, rycerze trupy spadające z konia. Mimo to nadal kocham palić. Nabiłam się w lufkę razem z Marią. Jesteśmy jak jeden organizm, wyszłam za nią za mąż. Ona jest królową mojego umysłu, ona jest moim Bogiem, będąc jednocześnie wrogiem. Popatrzcie, ile piszę o niej, a jak niewiele o sobie. Czyżbym ja była Marią?

Gdybym miała moc, stworzyłabym świat od nowa. Lepszy świat. Zbieram w sobie tą moc. Wracając do mnie, czuje się przygnębiona, cierpię na bezsenność i głupotę, która objawia się w moim jaraniu. Najgorsze jest to, że ja wiem, że powinnam odstawić marihuanę, ja wiem doskonale. Tak jak wiem, że szczęście dają ludzie, a nie jaranie. Tylko ja już nie potrafię z ludźmi żyć, wiec została mi tylko ona. Jak widać na załączonym obrazku, zmieszana jestem. Czuję, że mam w sobie kilka osób. Targają mną na cztery strony świata. Jestem nieobliczalna, wybucham śmiechem i płaczem. Raz jestem oazą spokoju, raz mam w głowie obraz : biorę nóż i wbijam go raz po raz w kogokolwiek.

Żyję w świecie mojej głowy, nie chcę tak dłużej! Ja chcę do ludzi, do przyjaciół, do mężczyzny. Motywacja mnie zjada, tak jak zabija stagnacja. A ja zabijam siebie Marihuaną, więc to też samobójstwo z opóźnionym zapłonem, który ja też posiadam w sobie. Stoję na skrzyżowaniu dróg życiowych, wszyscy mkną do przodu, ja stoję, zerkam, walczę ze sobą, stoję, chcę dać krok w przód, cofam się dwa w tył. Ile jeszcze? Co ja zrobię ze sobą, jeśli to w ogóle Ja?

P.S zostawiam gg dla osób, które chciałyby porozmawiać ze mną: 9328429 lub beata92_s@onet.pl