- abcdepresja.pl
- Historie Użytkowników
- Najchętniej bym tylko spała
Najchętniej bym tylko spała
Mam 12 lat i nie wiem, co mi jest. Ciągle chce mi się spać, wszyscy mnie denerwują, ale trudno... Miewam myśli samobójcze, dość często i ciągle płaczę, czuję się jak bym płakała, ale nie umiem wszystko, tłumię w sobie. Tak mi często smutno i jestem przygnębiona... Mama mówi, że mam dołek, lecz ciężko mieć dołek od 2 lat... Miałam ciężko w szkole, przez rok byłam izolowana i odtrącona przez klasę, a jeszcze ambicje mamy kazały mi być prymusem. Nikt nie traktuje mnie poważnie, nie wierzę w Boga, ale muszę chodzić na religię, trudno.
Po co żyć? Dlaczego mam się z sobą męczyć? Nie wiem czemu się nie zabiję, w końcu mieszkam na czwartym piętrze, ale wtedy chyba bym była straszną egoistką, nie wiem... Moje życie powoli, monotonnie traci sens, ale już nie długo straci. Przy życiu trzyma mnie mój chomik, ale ma już 2 lata. Wszyscy wokół mnie się cieszą, ja nie potrafię. Uczę się, bo muszę, ale zajmuje mi to coraz więcej czasu. Nic nie rozumiem, jak czytam, jak ktoś do mnie mówi, najchętniej to bym spała do końca życia....
Kochana Ty masz 12 lat!!! Ty powinnaś skakać, śmiać się i cieszyć życiem. Znajdź sobie nowe towarzystwo, takie, które Tobie pasuje. Nie martw się tymi którzy nie doceniają Ciebie....nienawidzę takich ludzi, bo sama w Twoim wieku miałam takie problemy. Jak ja nienawidziłam tych wszystkich gówniarzy, a najbardziej to mi żal siebie, że pozwoliłam na to, by właśnie z takiego powodu się zadręczać. Tak mi się zdaje, że masz niską samoocenę. I dlaczego??? Wal opinie innych! Zobaczysz pójdziesz do gimnazjum zmienisz otoczenie i znów zaczniesz żyć. Ale dobrze by było żebyś już teraz postarała się nie przejmować się innymi. Uwierz w siebie. Mam nadzieje, że troszeczkę pomogłam. Pozdrawiam :*
Jeżeli cały czas będziesz sobie powtarzać, że twoje życie nie ma sensu to tak będzie!
Weź się za siebie i zrób coś ze swoim życiem. Jeśli w szkole nikt się z tobą nie kumpluje, to sama zagadaj do kogoś. Na pewno ktoś zechce z tobą porozmawiać. I nie użalaj się nad sobą!
Masz 12 lat! Przed tobą jeszcze długie życie!
Ale żeście poradzili dziewczynie..... To, że ma 12 lat nie znaczy, że nie może mieć ciężkiej depresji, którą bagatelizujecie. Podałaś, wydaje mi się, wystarczająco czynników i objawów, aby poważnie zacząć się o ciebie martwić. Moje porady pewnie będą standardowe i zachowawcze, ale zawsze... Po pierwsze psycholog szkolny. Można trafić naprawdę na wspaniałą osobę, która może stać się kimś na kształt przyjaciela:) Oczywiście przyjaźń. Nie staraj się zaprzyjaźniać z całą grupą, zawsze lepiej "łowić jednostki", może osoby o podobnych zainteresowaniach?? Po trzecie spróbuj sobie odpowiedzieć co tak naprawdę cię interesuje, kim chciałabyś być w przyszłości, spróbuj poczuć się dumna z tego kim będziesz i spróbuj myśleć ze ci się to uda. Po czwarte staraj się robić jak najwięcej rzeczy związanych z tym wyobrażeniem, idź w jego kierunku, nie poddawaj się łatwo, wyznaczaj sobie małe, codzienne cele, nie myśl jaki ogrom ci został rzeczy do zrobienia, ciesz się tym co robisz każdego dnia. Zajęcia pozalekcyjne są bardzo wskazane!!!! Nawet jeśli z powodu zmęczenia czy osłabienia woli nie uda ci się pójść na jedne czy dwa zajęcia, wkrótce wynik stanie się lepszy, poznasz nowych ludzi, oni będą ciągnęli cię za sobą, zrobisz z nimi mnóstwo nowych rzeczy:) Polecam harcerstwo:):) mnóstwo niedrogich wyjazdów, przyjazna atmosfera, dobrze przygotowana kadra nastawiona także na pomoc takim jak ty:):) Przede wszystkim unikaj łatwych rozwiązań, alkoholu, seksu, telewizji... łatwo wciągają..... Skoro kochasz zwierzaki może adoptujesz coś większego?? Pieska, kota?? A może zostaniesz wolontariuszką w schronisku. Najważniejsze: spokojnie!!!! Nie musisz robić tego wszystkiego na raz. To nie jest miarą twojej wartości!!! Najważniejsze być lubiła to co robisz i chciała tego, choćby było to najbłahsze na świecie:) pozdro
AAAAA
"Mam 12 lat i nie wiem, co mi jest" Ja do tej pory nie wiem, a z wiekiem coraz gorzej (21 lat).
Dodaj nowy komentarz