Wasze historie - najczęściej czytane

Moja historia to jest historia chodzenia po lekarzach. Najpierw nie potrafili rozpoznać, czy jestem na coś chory, czy nie, i jeden mówił, że niby mam coś z sercem, drugi się nie zgadzał i nie wiedziałem już sam, na co jestem chory. Po kolei leczyłem się na żołądek, nerki, na serce, potem mnie faszerowali antybiotykami.

Mam 30-letniego syna, który po skończeniu studiów przestał wychodzić z domu. Nie obronił pracy magisterskiej, ponieważ przestał ją pisać, a stało się to po kłótni z jego promotorem. Syn po tym wydarzeniu zamknął się w sobie, z nikim się nie spotyka, kilka razy próbował podejmować jakąś pracę, ale po tygodniu rezygnował, mówiąc, że sobie tam nie radzi.

10 lat temu pierwszy raz zacząłem się leczyć na depresję. Brałem leki i już się trochę polepszyło, ale potem przestałem i niestety po roku był pierwszy nawrót. Potem znowu przez kilka lat lepiej i tak jest do dziś. Wiem, że każdy kolejny nawrót choroby jest gorszy od poprzedniego i chciałbym jakoś to uprzedzić, może więc poszedłbym z powrotem do psychologa porozmawiać.

Chciałbym w końcu dowiedzieć się, czy to, co mi dolega, to depresja, czy może jakaś poważna choroba psychiczna, może w tym serwisie znajdę na to odpowiedź. Może dziwnie to zabrzmi, ale od jakiegoś czasu mam wrażenie, jakby moje „ja” się rozpływało. Tak, jakbym nie mógł go sprecyzować.