Wasze historie - najczęściej czytane

Chcę się wyrwać z sideł tego związku ale chyba nie potrafię. Już 12 lat trwam w toksycznym związku. Powoli przez te lata uświadamiałam sobie, jaką krzywdę wyrządzam sobie i mojej córce. Nie wiem czy dalsza walka o ten związek ma sens. Ale może zacznę od początku.

Poznałam go będąc jeszcze mężatką i co tu dużo mówić uderzyło mi do głowy. Zadłużyłam się w nim bezgranicznie. I tak moje małżeństwo legło w gruzach, chociaż też nie było zbyt udane i satysfakcjonujące. Na początku naszego nowego życia było cudownie. Po jakimś jednak czasie wszystko zaczęło się zmieniać. Wiedziałam, że jest nerwowy, że łatwo go wyprowadzić z równowagi. Kłótnie zaczęły zdarzać się z byle jakiego powodu np. córka nie odkurzyła pokoju, nie pozmywała, ja np byłam zbyt koleżeńska w stosunku do innych, za często uśmiechałam się do innych, zbyt często chciałam jeździć do rodziców. Moją mamę spostrzegał jako wroga. Ponieważ jestem, a raczej byłam, dość twardą kobietą, to zgrzyty te nasilały się coraz bardziej. Im bardziej chciałam walczyć o swoje prawa, tym gorzej kończyły się kłótnie i awantury.

Jestem już od 1,5 roku z chłopakiem. Na początku byliśmy bardzo szczęśliwi. Ostatnio odbiliśmy poważną rozmowę na temat naszego związku. Ustaliliśmy, że powinniśmy się rzadziej widywać, żeby za sobą zatęsknić, bo ostatnio nie możemy się dogadać i się kłócimy (spotykaliśmy się praktycznie codziennie).

Jak mam przekonać pesymistę do tego, że istnieje rozwiązanie na jego problem?

Tłumi w sobie złe i dobre cechy. Często z nim rozmawiam ale to nic nie daje, jest mądrzejszy twierdzi, że nie ma dla niego lekarstwa. Mówi mi, że na jego serce nie ma już lekarstwa. Jak mogę mu pomóc?

Witam.

Mam poważny problem ze sobą. Moja kochana żona chce ze mną rozwodu :( powiedziała mi ale nie wie co dalej robić, bo nie ma pieniędzy, tylko ja pracuję, a mamy dziecko, kredyt mieszkaniowy. Boję się zostać sam wiem, że to zrujnuje mnie. Całe życie byłem dla niej.