Kładę się spać o 22, lecz w nocy przychodzi godz 3, budzę się, jest mi gorąco, jakby mnie ktoś podpalił, klatka piersiowa, kark są gorące, czuję, że zaraz stracę przytomność, muszę wstać, jest mi niedobrze, bierze mnie na wymioty, czasami na toaletę boję się usiąść, trwa to już długo, nie wiem, co robić, mam 2 dzieci i boję się o siebie. Co robić?

Mój problem polega na tym, że dostaję jakiejś paniki, robi mi się słabo, boli mnie strasznie brzuch, wali serce, pocę się i robi mi się zimno. I czuję lęk. Czuję taki przymus, że muszę iść do domu, tam gdzie nikt mnie nie widzi, nie mogę być tutaj, np. w szkole. Miałam już tak kiedyś, jak miałam 13 lat i rozchodzili się moi rodzice.

Nie wiem już, jak żyć... Kiedy miałam 12 lat, zmarła mi mama, wychowywała nas babcia, która twierdziła, że tata jest zły i że to przez niego zmarła mama. Nie chciałyśmy go znać ani jego rodziny, lecz kiedy zaczęłam sama rozumieć życie i czego bardzo potrzebuję, zaczęłam budować na nowo więzi z tatą i jego rodziną, było to cztery lata później.

Mam 23 lata, a czuję jakbym miała 53. Całe moje życie to pasmo jakichś porażek. Począwszy od dzieciństwa z ojcem alkoholikiem, poprzez wyjazd mamy za granicę, gdy najbardziej jej potrzebowałam, śmierć babci, która mnie wychowała i długoletni nieudany związek (byłam za biedna do wymagań rodziny mojego pierwszego chłopaka i dlatego mnie niszczyli).