Nauczyłem się plakać

użytkownik anonimowy
Mam 40 lat. Zawsze słyszałem, że facet powinien być twardy, że płacz to wstyd. Powtarzała mi to mama, siostra, a w końcu żona. Więc byłem taki. Nie rozmawiałem o swoich uczuciach, nawet własnym dzieciom nie potrafiłem powiedzieć kocham.

Spadło mi na głowę mnóstwo problemów. Ten cholerny szef, kłopoty z zamówieniami, niezadowoleni klijenci, a w domu żona, która coraz bardziej się ode mnie oddalała. Już nawet nie potrafiliśmy rozmawiać.

Załamałem się. Zacząłem się zastanawiać po co żyć, dla kogo, skoro najbliższe osoby się ode mnie odsuwają. Krok po kroku myśl o samobójstwie stawał mi się coraz bliższa. Nikomu nie mówiłem, co mnie martwi, nikomu, bo przecież powinienem być twardy, powinienem być podporą rodziny, a stawałem się ciężarem.

Nie mogłem jednak tego zrobić, zostawić żony i dzieci. Poszedłem po pomoc, ale nikt się nie dowie, jak wiele mnie to kosztowało. Psychoterapia pomogła. Wyszedłem z depresji. Nauczyłem się też jak walczyc ze stresem i rozmawiać o uczuciach. Jeszcze wszystkiego nie naprawiłem, ale jest coraz lepiej. Wierzę, że mi się uda. Depresja nie może mnie pokonać.