Nie chce mi się żyć!

Mam 25 lat i dużo już przeżyłam. Miałam 2 latka jak mama mnie zostawiła, tata pije do dzisiaj, ale zamieszkałam z tatą. Przeżyłam biedę, chodziłam po sąsiadach prosić się o jedzenie, albo o pieniądze. Zamieszkałam u babci i chodziłam tam do szkoły, potem wróciłam do taty.

Jak każdy człowiek chciałam sobie ułożyć życie. Poznałam Tomka, znalazłam pracę, zamieszkałam z nim, było dobrze, ale do czasu.

Nie byłam szczęśliwa, płakałam, dowiedziałam się, że zdradza mnie, a potem wyprowadziłam się do taty. Najbardziej boli to, że już wiem, bo miał iść do wojska i postanowiliśmy, że weźmiemy ślub. Nadal to boli. Za niedługo będzie rozprawa, zmienię pozew, podam go o winę, bo mam świadka i to dobrego. Wie o tym mąż i się boi, bo wie że przegra. A ja nie dawno wróciłam ze szpitala, trułam się tabletkami, nadal o tym myślę. Nie mogę zrozumieć czemu tacy ludzie są źli, bez serca...

SMUTNA M