Nie widzę swojej przyszłości

Mam 18 lat. Niektórzy myślą, że przechodzę okres jakiegoś hormonalnego rozstroju, dojrzewania, ale to nie jedyny powód moich zachowań. Zacznę od początku. Wychowywałem się z matką i rodzeństwem, było trochę ciężko, czasami brakowało pieniędzy, często się przeprowadzaliśmy. Od kiedy pamiętam, w domu był alkohol, imprezy, matka miała wielu mężczyzn, ale nigdy nie upadła na tyle by stracić podstawy utrzymania rodziny. Jestem najmłodszy z rodzeństwa i w przeciwieństwie do nich byłem jako małe dziecko bardzo spokojny, samodzielny. Uznawano, że mogę sam zostawać w domu bo potrafiłem sam się bawić, nie rozrabiać, np. wracać z zerówki i zrobić sobie jeść. Cichy, spokojny, stroniący od ludzi.

Co roku wyjeżdżałem do babci. Kiedy miałem 10 lat, wysłano mnie tam jak zwykle w wakacje. Jednak tamten rok był ważny. Wnuk sąsiadki, starszy o ok. 5-6 lat, mocno wyrośnięty na swój wiek molestował mnie przez kilka dni pobytu tam (nie pamiętam dokładnie jaki to był przedział czasu), ale wtedy nie uznałem tego za coś złego, bo podobało mi się, że okazywał mi zainteresowanie. Później czułem wstyd, bo wiedziałem że to nie było jednak normalne. W kolejnych latach go widywałem, co roku przyjeżdżał do tej miejscowości, obserwował mnie, bał się, że komuś powiedziałem. Przestałem tam jeździć. Przez jeden rok miałem kolegów na osiedlu, do którego się przeprowadziliśmy a później znów zmiana i osamotnienie. Bliscy wytykali mi dziwactwo, mówili że nie jestem normalny, "odludek". Później zacząłem dojrzewać, m.in. płciowo i wtedy zaczęło się najgorsze, wróciły wspomnienia z wakacji, później uświadomiłem sobie swoje skłonności homoseksualne. Co je spowodowało? Brak ojca, "przygoda" z wakacji, czy to na pewno nie jest choroba? W dzień nie wychodziłem z domu, w nocy płakałem, zwłaszcza w wakacje kiedy byłem sam ze sobą, myśli samobójcze (czy u 15-latka to na poważnie mogło być?). Wszystko to zostało do dziś tylko w mniejszym stopniu. Na zewnątrz zacząłem być mocno sarkastyczny, o dziwo śmiałem się do ludzi w szkole, byłem w miarę lubiany, później bardziej zakręcony jak to mówią z fajnymi schizami.

W liceum dalej byłem takim "wesołkiem na pokaz" tylko, że już prywatnie z nikim się prawie nie spotykałem. Kiedy idę ulicą nie lubię patrzeć nikomu w oczy, nie cierpię swojego wyglądu, myślę ciągle co oni o mnie myślą, chodzę szybko, staram się robić wrażenie osoby obojętnej na wszystko. Matka się zmieniła (coś niewiadomego mi się stało i przestała pić) stara się ze mną rozmawiać, ale ja chyba nic do niej nie czuję. Nie mamy żadnej więzi. Od brata, którego paradoksalnie często widuję usłyszałem kiedyś, że gdybym miał być gejem to lepiej żebym był martwy, a jak nie to on mnie wywiezie do lasu (to taka forma żartu, taki żart co się patrzy komuś w oczy jak się go mówi). U siostry znalazłem jakiś czas temu kartkę w jakiejś książce, na której chyba ona napisała, że nie chce dłużej żyć. Chciałbym jej pomóc, ma teraz męża i dzieci, ale i tak próbuję ją często odwiedzać, pogadać o pierdołach. Nie wiem jak długo wytrzymam z tym wszystkim, nie mam odwagi żeby skorzystać z 10 piętra wieżowca na osiedlu obok. Teraz jeżdżę sobie po mieście i załatwiam sprawy urzędowe, od października studia, załapałem się na jedno z ostatnich miejsc. Znowu będę musiał udawać kogoś kim nie jestem, budować wersję siebie na pokaz. Nie umiem zadbać o swoje zdrowie, mam teraz okresy kiedy nawet nie chce mi się myć. Przesiaduję na internecie dopóki nie padnę bo wtedy nie myślę, albo czytam.

Nie widzę swojej przyszłości, a kiedy widzę szczęśliwych ludzi, to tak cholernie im zazdroszczę. Nie uwierzyłbym psychiatrze, przecież to też człowiek, który może mnie wyśmiać, bo ma gorszy dzień albo będę tak absurdalnie komiczny, że po prostu nie wytrzyma. Przecież on też jest tylko człowiekiem.