Nie wyobrażam sobie rozstania

Na ten portal trafiłam przypadkowo, szukając kolejnych informacji o depresji, tej strasznej chorobie. Nie wiem tak naprawdę, od czego zacząć, pewnie to co napisze będzie bardzo chaotyczne, ale muszę się wygadać.

Nie jestem chora na depresję, ale jestem związana z osobą, która ma depresję i sama potrzebuję pomocy, wsparcia i jakiejś porady. Gdy przychodzą te gorsze dni, jest mi ciężko i bardzo boję się o mojego ukochanego. Poznałam go, gdy był już chory, na początku nie wiedziałam, że ma depresję, dowiedziałam się po jakimś czasie gdy zbliżyliśmy się bardzo do siebie i zaczęły się problemy między innymi z seksem. Jest to zapewne efektem depresji, jak i faktu, że przez bardzo długi okres był sam. Wiem, że wcześniej leczył się, ale przerwał terapię, gdyż jego zdaniem było już ok; dla mnie to on poddał się chorobie.

Mimo, że nie jesteśmy bardzo długo razem, kocham go bardzo i bardzo mi na nim zależy. Staram się go wspierać tak jak tylko mogę, troszczę się o niego, martwię się, dzwonię, piszę. Bardzo mnie boli, kiedy jest w gorszym stanie, czasami odtrąca mnie wtedy, woli być sam, bym na niego nie patrzyła i się nie denerwowała, ale to jest dla mnie bardziej bolesne niż widok jak on cierpi. Odtrąca moją pomoc. Wiem i rozumiem, że to nie do końca "on"...boję się, że odtrąci mnie zupełnie, chociaż wiem, że człowiek będący w takim stanie nie powinien podejmować takich decyzji, gdyż nie są one do końca przemyślane. Czasami boję się, że wkraczając w jego życie, zburzyłam mu świat, który zbudował sobie przez ten okres, kiedy był sam i sam walczył z chorobą. Nikt go wtedy nie wspierał. Możliwe, że to przeze mnie teraz mu się pogorszyło, nie wiem co o tym wszystkim myśleć. Nie wyobrażam sobie rozstania.

Czy to możliwe? Jak ja mam mu jeszcze pomóc? Co zrobić? Nie chcę go utracić. Jak ma dobre, normalne dni jest takim cudownym mężczyzną, planujemy wyjazdy, weekendy, imprezy, wakacje. Jest taki kochany, dobry, towarzyski, ma ochotę żyć. Mogłabym tak pisać i pisać, no ale, jest to ale. Teraz zaczyna znowu brać leki, mam nadzieję, że to pomoże, że się polepszy. On jest moim życiem, moją nadzieją, żyję nim, a stracić go to będzie dla mnie wielką porażką.