Nieśmiałość ciągnie się za mną cały czas

Cześć mam zaledwie 20 lat i uważam, że mam depresje. Uważam, że wszytko zaczęło się od czasów gimnazjum, nowa szkoła, nowi ludzi,e a ja trochę nieśmiała. Trafiłam do klasy, gdzie były same "kujony". Czułam się nieakceptowana, często wagarowałam i miałam problemy w szkole. Byłam wielokrotnie przez nich obrażana na "blogach".

Minęły już 4 lata, a ja nadal mam takie odczucie nie akceptacji. Straciłam przyjaciół, Najlepsza przyjaciółka jest od 4 lat w związku (mniej spotkań) i od wtedy już nie wiem co się ze mną dzieje i co we mnie siedzi. Sama mam chłopaka, który mnie bardzo kocha, ale ja nie potrafię zauważyć żadnych zalet u niego tylko wady, gdy jesteśmy razem, czepiam się o wszytko.

Jesteśmy razem już 4 lata i przez ten okres dość przytyłam i nie potrafię się zaakceptować i nic z tym zrobić, nie mam żadnej motywacji, tylko go wiecznie o to obwiniam. Nikt mnie nie potrafi zrozumieć, nic mi się nie chce, nie mam w ogóle energii, najchętniej bym całe dni przesiedziała w domu i przespała. Gdy wychodzimy do znajomych, nie potrafię się z nimi porozumieć, czuje się jakbym była w innym świecie. Czuje się jakbym była zamknięta w jakieś klatce i nie dopuszczam nikogo do siebie. Nie cieszy mnie nic! Na mojej twarzy szczery uśmiech już od dawna nie zagościł.

Nie wiem czy jestem normalna, nie wiem w ogóle co robię na tym świecie? Czasami chciałabym gdzieś uciec, ale jest to trudne do realizacji. Uczę się w technikum, w maju matura, mam w oczach przerażenie, gdy o tym myślę. Naprawdę trudno mi się odnaleźć. Myślałam już wielokrotnie u wizycie u jakiegoś psychologa albo coś ale na dzień dzisiejszy nic nie wchodzi w grę. Rodzice mają problemy finansowe, tata jest dość poważnie chory.