On jest chory, a ja martwię się o dzieci...

Witam, mam 36 lat, 4 dzieci i jestem sama. Szukam odpowiedzi na mnóstwo pytań, dlatego założyłam konto. Mąż zginął w wypadku, zostałam z synami, teraz mają 16 i 15 lat. Szukałam pocieszenia w innym facecie, a dokładnie w koledze męża. No dobrze, zaczęło się od esemesa do kolegi, że zginął Rysiu, chciałam, by pomógł mi ze wszystkim. Po jakimś czasie znaleźliśmy się... i urodziła się córeczka.

Cała ciąża to było piekło stworzone przez niego, pisał mi esemesy tak obraźliwe, że w głowie się nie mieści: że nie z nim jestem w ciąży, a z synem – wtedy miał 14 lat – a to z jego kolegą Napisałam, czy nas odbierze ze szpitala, to odpisał, cytuję: Ojciec dziecka zdechł na wojnie, radź sobie sama.

Dzięki pewnej Pani, z którą byłam w szpitalu, mąż jej zawiózł nas do domu. Po wielu esemesach, kłótniach, jaki to ze mnie, cytuję: darmozjad, że za wysranie bachora chcę teraz górę złota itp., zostaliśmy sami. Pisał mnóstwo esemesów, wysyłając jeden i ten sam po 2, 3 razy, a ja tylko płakałam. Takie tam, że powinnam zdechnąć i różności.

W końcu położna dowiedziała się o tym i podaliśmy sprawę do sądu, by dał mi spokój. Prokurator odrzucił uznając, że nie doszło do czynu karalnego, bo nie było znęcania się przy użyciu siły. Dałam sobie spokój z prawem, starałam sama stać na nogach. Wiec pan mój obrał inną taktykę, błagał o litość, że bez nas nie ma, po co żyć itp., zgodziłam się, by przychodził, w końcu to jego córka, puściłam wszystko w niepamięć, i...

Druga ciąża... nie wiedziałam, co teraz począć. Najczarniejsze myśli miałam, a mój pan dowiedziawszy się o ciąży spakował się i wyjechał. Jak i z pierwszą córką, nie interesował się i dobijał mnie esemesami, że zamknie mnie do wariatkowa, aż zdechnę, a to że zabierze mi dzieci, później że to nie jego i mam się od niego... nie nazwę, i tak w kółko.

Przestałam wychodzić na dwór, w ogóle z domu, odzywać się do kogokolwiek, myśląc, że tak uchronię dziewczynki przed nim. Doszło do tego, że opieka społeczna zainteresowała się wszystkim, żeby zabrać mi dzieci dla rzekomego ich dobra. Powód? Nie uznane ojcostwo, brak alimentów! Więc uznaję, że to chory przepis, staram się uchronić dzieci przed kimś takim, a sama zostaję ukarana kolejny raz? Ale za co??? Okazało się, że facet jest leczony psychiatrycznie od X lat na depresję prześladowczo-maniakalną, o czym wcześniej nie wiedziałam, nie pochwalił się. Dla dobra sprawy wystąpiłam o ojcostwo, alimenty i... jestem przerażona!!!

Boję się niesamowicie, tak nam uprzykrza życie, a jak będzie miał prawa (?!), to już po nas :(( Właśnie znowu esemes, no, pan i władca ma zamiar tu przyjść... Może ktoś nam pomoże, jak odciąć się od takiego człowieka. A może i ja już mam depresję, bo się wszystkiego boję. Coś puknie, stuknie, a ja umieram ze strachu, że wejdzie, zabierze dziewczynki i już ich nie będę miała. Może powinnam też się leczyć?