Poczucie bezsilności i złości

Witam,

od dwóch i pół miesiąca jestem mamą. Zawsze chciałam mieć dzieci, więc synek był zaplanowanym dzieckiem, mimo że od 2006r. nie pracuję (zostałam źle potraktowana i zwolniona z pracy). Po tamtych przeżyciach bardzo bałam się iść do pracy, miałam milion powodów, by nie chodzić na rozmowy kwalifikacyjne. Za namową męża byłam na kilku, tak przerażona, że nic z tego nie wyszło. Później przestał nalegać, by mnie nie stresować, a ja coraz bardziej nie miałam ochoty wychodzić z domu. Czułam się brzydka i bezwartościowa (ma dużą nadwagę), dużo spałam w dzień, popadłam w obsesje dbania o dom, o mój bezpieczny świat.

W listopadzie 2008r. poszłam do psychologa, ale on przepisał tylko leki. Dwa miesiąc później poszłam do innego lekarza , zaczęłam terapie, po której trochę się wyciszyłam, ale wciąż bałam się iść do pracy. Wstydziłam się tego, że siedzę w domu i jestem na utrzymaniu męża. W maju 2009r. odstawiłam leki i zaczęliśmy się starać o dziecko. W ciąży przerwałam terapię. W lipcu spóźniał mi się okres, myślałam, że to przez leki na żołądek (jednym ze skutków ubocznych było zaburzenie miesiączkowania), pod koniec miesiąca zrobiłam test, byłam w ciąży, ginekolog potwierdziła 6 tydz. Termin miałam na 23 marca 2010r. Byłam zaskoczona, że tak szybko zaszłam w ciążę, jak każda przyszła mama bałam się tego, co będzie, porodu i tego jak dam sobie radę jako matka. Ciążę znosiłam całkiem dobrze, mimo drobnych dolegliwości, choć czasem żałowałam podjętej wcześniej decyzji o dziecku. W trzecim trymestrze okazało się, że mam cukrzyce ciążową i częściej muszę chodzić do lekarza.

Synek rozwijał się prawidłowo, wg. usg miał być duży, więc miałam się zgłosić wcześniej do szpitala, ale na kilka dni przed terminem przeziębiłam się i do szpitala pojechaliśmy z mężem tydzień po terminie, nie miałam skurczów, moje dziecko nie spieszyło się na świat. W szpitalu przy kolejnym ktg okazało się, że małemu skacze tętno i 3 godz. po przyjęciu jechałam na cc, dla mnie to był szok, tak bardzo chciałam rodzić z mężem. Staś urodził się zdrowy, dostał 10 pkt. ważył 4450 i miał 57 cm. długości. Na sali operacyjnej mi go nie pokazano, dopiero po 2 godz. przynieśli dziecko na chwilę. Położna próbowała go przyłożyć do piersi, ale mały płakał, a ja nie mogłam nawet głowy podnosić po znieczuleniu przez następną dobę. Dwa dni po porodzie dostałam dziecko na salę i miałam sama się nim zajmować. Było mi ciężko, bo synek był duży, a rana na brzuchu bolała. Nie wiedziałam jak go przewijać, karmić, nosić, nie miałam pojęcia jak się nim zajmować, a personel szpitala nie wiele mi pomógł. Kazali go przykładać do piersi, a ja nie miałam pokarmu. Kiedy próbowałam, synek się denerwował, że nic nie leci i dostawał butelkę. Kiedy pojawiły się pierwsze kropelki mleka, byłam szczęśliwa. Niestety po 3 dniach od porodu nie nastąpił nawał pokarmu wciąż było go niewiele, a synek nie chciał ssać piersi (tylko dwa razy udało się na chwilę go przystawić). Po nieudanych próbach poddałam się i zaczęłam go karmić wyłącznie butelką. Teraz mam do siebie o to żal, czuje się gorszą matką, bo nie urodziłam go naturalnie i nie karmię piersią.

Kilka dni po porodzie miałam klasyczne objawy baby blues. Chciało mi się płakać, czułam, że sobie nie radzę przy dziecku, myślałam, żeby go oddać, bo ktoś inny lepiej się nim zajmie. Położna środowiskowa stwierdziła, że sobie radzę, a karmić nie będę, bo tak czasami bywa, że nie ma pokarmu. Po powrocie ze szpitala mama mnie odwiedzała, by pomagać przy dziecku, mąż miał 2 tyg. urlopu, ale ja czułam, że nie daje rady. Bałam się być sama z synkiem, że kiedy zacznie płakać, nie będę wiedzieć co robić. Teraz mniej się boję, wiem kiedy jest głodny, a kiedy śpiący. Czasem nie reaguje na jego płacz i nie mam ochoty się nim zajmować. Zaraz po porodzie nie obudziły się we mnie uczucia macierzyńskie, wciąż powoli odkrywam czym jest macierzyństwo.

Nie czuje się dobrą matką. Chociaż kocham synka, czasami mam ochotę go porzucić, żałuje że go urodziłam. Złoszczę się na niego, bo np. obsikał ubranko, albo ulało mu się na ubranko (często też na mnie) jeszcze zanim się odbiło po jedzeniu. Opieka nad dzieckiem i domem mnie męczy, mało śpię. Często jestem zestresowana i zniechęcona do życia, myślę o samobójstwie. Nie wie jak mąż znosi, moje wybuchy złości i humory. Wiem, że bardzo mnie kocha. Pomaga mi przy dziecku, wspiera, jest dobrym mężem, a ja mam poczucie winy, że go krzywdzę swoim zachowaniem.

Staś jest pogodnym dzieckiem, nie płacze po nocach, powinnam być szczęśliwą matką i żoną, ale nie jestem. Może to moja natura perfekcjonistki, przy malutkim dziecku nic się nie da zaplanować i spokojnie zrobić, a ja lubię, kiedy w domu jest czysto i obiad ugotowany na powrót męża z pracy. Wściekam się kiedy coś mi nie wychodzi. Nienawidzę samej siebie, czuje obrzydzenie do swojego ciała, rozstępów i obwisłego brzucha po ciąży. Kiedyś nie wytrzymam i się zabiję, nie wiem co robić.