Pogubiłam sie w tym wszystkim

Hallo, mam 37 lat, 5-cio letniego synka i jestem od 18 lat mężatką. Nasz związek należy do udanych. Wszystko super funkcjonuje, a mimo to jest coś nie tak. To coś boli i tego czegoś nie rozumiem, chociaż się bardzo staram.

Od 2ch lat mój mąż ma koleżankę (mężatka 3ka dzieci), znam ją z męża opowiadań. Oni mają kontakt wirtualny, czasem telefoniczny, a czasem się spotkają. Ona ma strasznie zazdrosnego męża, więc robi wszystko po kryjomu. Mimo, że dużo rozmawiamy mój mąż czasem mnie dla niej okłamuje, oszukuje. Raz się do tego przyzna, raz jest aktorem i gra.

Potrafił już z naszych planów zrezygnować, aby się z nią krótko spotkać. Najgorsze jest to, że po tych spotkaniach on jest smutny, przygnębiony, mówi o braku sensu życia. W ostatnim czasie mąż dużo jej i jej rodzinie pomógł i dowiedział się, że został wykorzystany i okłamany. Wiem, że płacze po kryjomu, jest często zamyślony i strasznie to przeżywa. Wtedy nie ma na nic ochoty, to odbija się na naszym związku. Nic go nie cieszy (staram się być spontaniczna, wesoła, robię małe niespodzianki, ale ciężko mi jest, bo on myślami jest przy niej).

Z jednej strony chce mieć kontakt z tą kobietą (stara się słać jej kwiaty, robi małe prezenty, pisze listy) a z drugiej strony jest na nią mega wściekły i mówi, że to wszystko rzuci. Pytałam się czy ich coś łączy-powiedział, że to przyjacielska sympatia i odskocznia od codzienności. Przez to wszystko dla mnie nie jest spontaniczny, ja prezentów nie dostaję, bo nie ma czasu i głowy do ich zorganizowania. Widzi, że mi jest smutno i przykro, ale nic w tym kierunku nie robi. Mówi, że będzie dobrze, że sobie poradzi, że mnie kocha i wie co ma.

Nic z tego nie rozumiem. Sama zaczęłam od czasu do czasu płakać i się trochę gubić. Nie mam z kim o tym porozmawiać. Boję się o tym z kimś znajomym mówić, bliscy, którzy mnie znają widzą, że mam jakąś blokadę, że mało się uśmiecham i mam smutne oczy.