Trudne 18 lat

Witam.

Mam 18 lal. Od ok 4-3 lat cierpię na poważną depresję. Leczyłam się, brałam leki, ale przerwałam, bo nie miał kto ze mną iść do lekarza. Nikogo o to nie prosiłam.

Zacznę od początku. Miałam bardzo trudne dzieciństwo, ponieważ mój „dziadek” mnie molestował przez ok. 9 lat. Nikomu wtedy nic o tym nie mówiłam, dopiero jakieś 3 lata temu powiedziałam pewnej zaufanej nauczycielce w szkole. Później powiedziała moim rodzicom, oczywiście teraz ON siedzi za kratkami i odpowiada za to co zrobił (jeszcze wykorzystywał moje siostry i kuzynki). Jego żona a moja babcia wiedziała o wszystkim i nic nie gadała, bo tak było jej wygodniej.

3 lata temu mój wujek (syn tego potwora i jedyny brat mojego Taty) popełnił samobójstwo. Zrobił to u mnie za domem, przeżyłam to niesamowicie. Wiele miesięcy dochodziłam do siebie. Właśnie wtedy zaczął się ten koszmar. Na początku cięłam się na nogach, później na rękach, aż w końcu próbowałam to zrobić (jak widać jestem tak beznadziejna, że nawet nie umiem się zabić). Teraz tnę się żyletką i mam straszne blizny. Nienawidzę tego świata i ludzi, którzy są źli.

Chcę odejść, bo nie mam już siły, aby walczyć z tym wszystkim! Mam za sobą 3 poważne próby samobójcze, próbowałam otruć się lekami. Ostatnio wzięłam dużo A***** ** i D*******. Nie mam już sił na to by żyć, nie mam dla kogo .Rodzice starają się jak mogą, tylko ja zawsze idę rozmawiać z kimś innym, bo nie umiem nawet ze swoimi rodzicami spokojnie porozmawiać. Nikt chyba już mi nie może pomoc. Będę musiała pogodzić się z tym, że prędzej czy później odejdę. Może wtedy nikomu nie będę sprawiała problemu, będzie Wam się lepiej żyło beze mnie !