Uzależniłam się od mężczyzny

Mam 23 lata, mieszkam w dużym mieście, jestem studentką. Wszyscy mówią że jestem ładna, mądra, inteligentna... a ja od ponad roku staczam sie coraz niżej... pisząc to wyję do księżyca, a oczy znów spuchnięte od płaczu, kolejny atak astmy na tle nerwowym. Rano wstanę znów wszędzie spóźniona, wpadnę w panikę, ale uda się wszytko pozałatwiać. Osłupiona słucham ulubionych piosenek... skrywam oczy pod ciemnymi okularami - tak czuje sie bezpieczniej. Mam własną małą firme, dość dobrze mi sie powodzi, więc w dobrych markach i wypielęgnowana ile się da przemierzam miasto... bez większego celu. Godziny spędzam na zakupach...

Na telefon czy sms od Niego nawet nie czekam... przychodzą rzadko. Zaczęło się ponad rok temu, byłam z chlopakiem 2 lata, starszym odemnie 4 lata, zostawiałam go bez wahania gdy pojawił sie J. Pan J. starszy o 14 lat też z kimś wtedy był... Poczatkowo spotykaliśmy się będąc z naszymi "stałymi" partnerami, po miesiącu on zostawił ją, a ja mojego. Spedziliśmy 2 wspaniałe miesiące - najpiękniejsze w moim życiu, każdą chwilę mam w pamięci...Myślałam, że jesteśmy parą...jak się okazało w jednej rozmowie nie jesteśmy i nie możemy być... Żebym nie robiła z nigo Romeo, bo to nie wyjdzie...Byłam wtedy tak zauroczona, że chyba sama wyparłam z swojej pamięci i z myśli tę rozmowe, potem chyba 2 razy powtórzył, że jesteśmy przyjaciółmi... Problem w tym że sypiałam u niego całe tygodnie... z nim. Sprzątałam, robiłam zakupy... Nasi wspólni znajomi wiedzieli, ale nikt nie traktował nas oficjalnie jako pary... Ale z szacunkiem, że "się spotykamy". Uzależniłam się od niego totalnie, wszytko, co robię jest z myślą o nim, każdy mój ruch ma związek z nim... Widziałam nie raz smsy od innych...koleżanek jak mówił, jestem pewna że spotykał sie też z innymi. Ja - ja... głupia nie jestem, sytuację widzę i rozumiem, ale nie potrafię powiedzieć stop - nie,odejdź, nie zawracaj mi głowy, kocham go rozpaczliwie, nawet się nie skarżę, a celebruję każda chwilę jaka razem spedzamy, ostatnio coraz żadziej...

Wiem, że powinnam odejść ale nie potrafię...był czas, że nie było go długo, wyjechał w interesach, kilka dni umierałam, ale potem chciałam zrobić coś, żeby mu zaimponowac jak wróci...Zdałam sobie sprawę, że jest już coś ze mna nie tak... nie śpię do 5, potem śpie do 13, cały dzien snuję się po domu jak cień, jeśli nie jestem zmuszona nie wychodzę, nie maluję się, wegetuję... popadam w niebyt, moim marzeniem jestem stan nirvany - nie odczuwania...tak boli... Zdobyłam się na krok - poszłam po skierowania do psychologa, ale w poradni już miejsc żadnych nigdzie nie było i zostałam z tym sama...

Kiedyś dawno temu leczyłam sie już na depresje, ale przerwałam...wiem, że jak nie pomogę sobie teraz to moge staracić wile życiowych szans...Nic mnie nie interesuje, nic nie cieszy, ciagle jestem smutna, choć na zewnatrz postronni mogą nie zauważyć to ci, którzy bardziej mnie znają widzą, że chodzę jak zahipnotyzowana, każdy krzyczy na mnie, że powinnam go wysłać do diabła, czasem chcę... ale częsciej kocham go. Jak on na mnie patrzy, jak mówi, jak śpi ze mną... to jest sens mojego życia...choć wiem że kłamie, nie potafię mu sie oprzeć. Wiele swoich spraw poświęciłam dla niego, opuściłam się w nauce w kontaktach ze wszytkimi, cały czas dla niego, aż został mi tylko on - pan i władca mojego nastroju i jestestwa...tak go odbieram, jak jest dobrze wychodzę rano od niego to cały dzień mam niesamowitą energię, ale gdy jest inaczej trudno mnie wogóle obudzić :( uzależniłam sie od niego.

Nie wiem co robić, wiem że nie umiem powiedziedć mu dość tego. Obiektywnie na to patrząc to on mnie wykorzystuje i powinien być wdzięczny, że taka "fajna" dziewczyna jak ja w ogóle zwraca na niego uwagę... ale on ma to coś... co daje mi życie lub je odbiera. On potrafi się tygodnie nie oddzywać, starałam się poznać kogoś nowego - na zastepstwo, ale to nie działa, nawet spojrzeć na nikogo innego nie mogę... nie jestem w stanie, istatnieje tylko on. I choc czasem wydaje mi się, że jest dobrze to sama siebie okłamuję, on niczego nie obiecywał słownie, ale robił to w inny sposób, czule tulił... Tak, wiem, to jeszcze jest moja wina, bo on nic nie obiecywał, a ja sobie myślałam, ale zachowywał się obiecująco, zawsze troskiwy, czuły... Ile razy sobie obiecuje, nie odpiszę mu, nie odbiorę telefonu... i zawsze odpowadam mu jakby nic sie nie stało, jakby nie było mojego płaczu, łez...wdzięczna, że znów sobie o mnie przypomniał. Naprawdę nie jestem głupia, mam firmę, pracuję, stoję na ziemi i nikt nie pozna, że mam problem... i marzę tylko by wymnkać się do niego... nawet nie pytam co mam zrobić, wiem, ale jak.... ;(