W małym mieście jest trudniej

Jestem osobą trochę po pięćdziesiątce, rok temu straciłam pracę. Na moje miejsce przyjęli młodszą koleżankę, mnie zwolniono pod byle pretekstem. Kilka lat wcześniej miałam różne rodzinne problemy i potem leczyłam się u psychologa u mnie w przychodni na depresję. I stało się to, akurat gdy zaczęłam czuć się już lepiej i nie chodziłam już w związku z tym do lekarza, tym bardziej że wyprowadziłam się i musiałabym zmieniać od początku przychodnię. Ale gdy już dostałam wymówienie, bardzo szybko znowu wszystko niestety wróciło, cały nastrój i w końcu mi się odechciało nawet wstawać rano z łóżka. Wśród koleżanek wiele pracuje i po pięćdziesiątce i sześćdziesiątce, ale mnie gdy zwolnili z miejsca, gdzie pracowałam 20 lat, chyba już nikt nie zatrudni w takim małym mieście jak to, gdzie mieszkam teraz. Kiedy teraz byłam w przychodni i zapytałam, czy mogłabym wrócić do psychologa, to pani w recepcji mi niestety na to odpowiedziała, że tutaj na wizytę u takiego lekarza musiałabym czekać bardzo długo i co najwyżej mogę iść szybciej do lekarza rodzinnego.