Wielkie uczucie a poświęcenie

Mam 27 lat i chyba jestem na największym zakręcie swojego dotychczasowego krótkiego życia. Jesienią ubiegłego roku rozstałem się a właściwie to zostałem porzucony przez dziewczynę z którą byłem ponad półtora roku i którą bardzo kochałem i tak naprawdę to nadal bardzo kocham.Sposób w jaki to zrobiła był dla mnie bardzo bolesny i sprawił że nie mogłem w niego uwierzyć. Dwa miesiące wcześniej wróciliśmy do siebie po 3 tygodniowej przerwie. Było od jakiegoś czasu źle i się rozstaliśmy, ale po tych 3 tygodniach i szczerej rozmowie zadecydowaliśmy że wracamy do siebie. Były piękne słowa: - nigdy więcej Cie nie zranię, zaufaj mi -nie wiem co bym zrobiła gdybym Cię znów straciła - naprawdę Cie kocham, wiem co się dla mnie w życiu naprawdę liczy -nie chce więcej imprezować bo to trwa tylko parę chwil a życie przy Tobie to cała reszta. Nawet na trzy dni przed definitywnym rozstaniem mówiła mi że marzy o dniu kiedy razem zamieszkamy. Że muszę wierzyć w nasz związek bo będzie wszystko dobrze. I uwierzyłem że mamy wspólny cel do którego będziemy razem dążyć pomimo różnych kłód rzucanych czasem przez siebie a czasem przez złośliwy los pod nogi. Ciężko było mi znów zaufać tej kobiecie ale zrobiłem to dlatego że Ją kochałem.

Jak mógłbym kogoś kochać i mu nie ufać. Nie wierzyłem że za dwa miesiące sytuacja może się powtórzyć. Znów jej zaufałem, sądziłem że odgoniliśmy wszystkie demony. I chyba dlatego przeżyłem to tak mocno i na jakiś mój własny sposób bardzo boleśnie. Właściwie to nadal to przeżywam że najważniejsza dla mnie osoba na świecie znów zrobiła to czego się wyrzekała. Prosiła mnie o zaufanie i o danie nam szansy. Prosiła abym Ją znów kochała tak jak wcześniej że wszystko będzie już dobrze. Nie potrafię tego zrozumieć i sobie z tym poradzić. Nie potrafię się wziąć w garść i żyć tak jakby nigdy się nic nie stało. Dla mnie miłość do drugiej osoby to też odpowiedzialność za siebie, za nią, za nas.To uczucie we mnie trwa nawet wtedy kiedy jest źle, kiedy się kłócimy kiedy mamy do siebie wspólne pretensje. Ale pomimo tego wiem że kocham to osobę. A kłótnia czy sprzeczka jest po to aby było lepiej.

Aby sobie wyjaśnić wszystko na przyszłość i dążyć do doskonałości dla siebie i dla tej drugiej osoby. Miłość to przede wszystkim sztuka pokochania nie tylko tych jasnych i dobrych cech tej osoby. Ale też wad i różnych przywar. Zaakceptowanie tej osoby taka jaka jest. To też chęć zmienia się dla kochanej osoby. To sztuka kompromisu i poświęcenia. Łatwo jest kochać gdy świeci słońce i wszędzie fruwają ptaszki i motylki. Ale Ja nauczyłem się kochać nawet wtedy kiedy z chmur leje się deszcz wieje wiatr i wszystko w koło się wali. Bo fundamentu jakim jest miłość wkopanego głęboko w serce nie ruszy żadna wichura. Uwierzyłem w to i okazało się że to wszystko to nic nie warty syf. Nie chcę niczego idealizować bo nie byłem ideałem mężczyzny z jakiegoś romansidła. Ale nigdy jej nie zdradziłem, nie miałem problemów z alkoholem czy narkotykami.

Nigdy jej nie uderzyłem i nigdy nie wyzywałem jej od kurw i tym podobnych historii. Czasem wybuchłem w gniewie i powiedziałem o parę słów za dużo, czasem w nerwach puściłem wiązankę przekleństw i nie raz zdążało mi się w kłótni krzyczeć. I pewnie znalazł bym jeszcze masę swoich wad. Ale zdawałem sobie z nich sprawę i dlatego w innych dziedzinach starałem się jej to wynagrodzić. Byłem zawsze kiedy mnie potrzebowała. Nie było dla mnie problemu aby wsiąść w auto jechać w jedną stronę 120 kilometrów i odebrać Ją z uczelni aby nie tłukła się pociągiem czy pks-em. Starałem się zawsze być tam gdzie mnie potrzebuje. Być zawsze przy niej. Wierzyłem że mężczyzna musi się opiekować swoją kobietą. Dwa miesiące po naszym rozstaniu straciłem dobrą pracę. Niezłe pieniądze, służbowe auto itp. Powodem był spadek moich wyników w pracy spowodowany depresją w jaką wpadłem oraz to że w pewny weekend moja dziewczyna zaproponowała wycieczkę do innego miasta. Dzień wcześniej musiałem zostać do trzeciej nad ranem w pracy. Ale mimo to wsiadłem w auto i pojechaliśmy na wycieczkę. Jak mogłem nie dotrzymać słowa. W drodze zmieniliśmy się bo chciało mi się spać( po trzech czterech godzinach snu) Pech chciał że miała stłuczkę moim autem służbowym.Reszty można się domyślić. Nie wspomniałem o tym wcześniej ale sześć dni po tym zdarzeniu zostawiła mnie. Do dziś nie znalazłem pracy, staram się nadrobić braki ze studiów i wciąż Ją kocham. Wybaczyłem jej wszystko mimo że boli po dziś dzień. Czasem się modlę aby była szczęśliwa, nie ważne co będzie ze mną. A czasem proszę Boga o to abyśmy dostali jeszcze jedną szansę. Może starał bym się jeszcze bardziej. Zdarza mi się że w nocy lecą mi łzy że w tych trudnych dla mnie dniach nie ma przy mnie osoby którą darzę tak wielkim uczuciem. Brakuje mi jej i czuje się bardzo samotny. Nic nie sprawia mi radości, tracę chyba powoli wiarę we wszystko w co wierzyłem. W to że ten świat mimo swego okrucieństwa może być piękny dzięki miłości. Dzięki dawaniu siebie drugiej osobie. Straciłem też wiarę w siebie jako mężczyznę a ta historia jest tego dowodem. Wiem że muszę odbudować swoją silną pozycję zawodową, wiem że muszę wrócić na uczelnię i obronić pracę. Nie wiem czy jeszcze kiedykolwiek z kimś będę bo moje serce nie pierwszy raz zostało odrzucone i zdeptane. Ale nigdy nie dopuściłem nikogo tak blisko mego serca i moich sekretów, tajemnic,lęków,problemów i radości. Pierwszy raz kogoś naprawdę pokochałem,nie wiem jaki będzie koniec tej historii. Serce mówi żeby wierzyć, rozum żeby zapomnieć i żyć dalej. Jak będzie zobaczymy, ale chyba nie chce przestać jej kochać. Jak wspomniałem wcześniej miłość to poświęcenie...