Zasnąć na wieki

Hmm nie wiem od czego mam zacząć, jest to moje pierwsza taka wypowiedź o tym co mnie gnębi.

Mam 19 lat i nie chce mi się żyć. Co wieczór pragnę tylko abym się nie urodził rano. Straciłem wiarę w Boga, nie mam po co żyć ani dla kogo. Kiedyś byłem bardzo religijny, może nie chodziłem do kościoła ale codziennie modliłem się do Boga, i często się do niego zwracałem z problemami. Aż do czasu, nie wiem czemu, ale moja wiara wygasła, może dlatego, że kiedyś spotkałem pewną dziewczynę, która była dla mnie wszystkim. Prosiłem Boga, codziennie się do niego modliłem, aby mnie pokochała. Nic to nie dało, cierpiałem jakieś 3 lata, byłem w niej tak zakochany, lecz ona nie odwzajemniała uczucia. Ale jakieś pół roku zrozumiałem, że te uczucie się wypaliło. I to było chyba najgorsze, kiedy byłem nieszczęśliwie zakochany, czułem się jakoś, lepiej niż teraz, teraz to jest mi obojętnie co mi się stanie. Czuję, że już nie jestem zdolny do miłości.

Jakiś czas temu zacząłem się ciąć, jaki ja byłem głupi. Teraz wstydzę się pokazać swoich ręce, ciągle chodzę w długim podkoszulku. A przyjaciele, nie wiem chyba nawet nie mogę ich tak nazwać, robią mi pretensje za to jaki jestem, za to jakiej muzyki słucham, za me blizny, za to że nie zrobiłem prawka. To jest chore. Wcześniej to przyjaciele nadawali memu życiu sens, a teraz to wszystko się rozsypało. Nie mam przyjaciół, straciłem wiarę, straciłem nadzieję.

Miałem burzliwe dzieciństwo, często płakałem, a teraz jestem taki obojętny na to wszystko, to wszystko przez moje durne życie. Kiedy patrzę na siebie w lustrze, mam straszną niechęć do siebie. Starłem się jak najlepiej opisać to co czułem, ale tego chyba nie da się opisać.

Wybaczcie za to co napisałem, wybaczcie mi za błędy. Teraz tylko nie obudzić się, zasnąć na wieki.