Zrujnowane życie przez tyrana

Nie miałam nigdy sielankowego życia, zawsze miałam rzucane kłody pod nogi - był ślub i był rozwód, zostało dziecko, które wychowywałam sama przez dwadzieścia lat. Wszystko było na mojej głowie: praca, dom, jednym słowem byłam ojcem i matką zarazem. Gdy syn się ożenił i wyprowadził z domu, poczułam ogromną pustkę wokół siebie.

W pracy poznałam mężczyznę, który wychowywał 11-letniego syna, a że lubię dzieci zgodziłam się z nimi zamieszkać. Konkubent, ponieważ nie mieliśmy ślubu, okazał się tyranem, alkoholikiem, snobem. Miałam zakaz kontaktu ze swoim synem, swoją rodziną, sąsiadami. Były wyzwiska, obelgi, wypominania, sprawdzania moich kieszeni, torebki, tego nie da się opisać. Co by się nie stało, wszystko było moją winą.

Stałam się kłębkiem nerwów, byłam blisko załamania psychicznego, gdy opowiadałam znajomym nie wierzyli. Odeszłam od niego, wszystko zaczęło mi się walić na głowę, znajomi, rodzina zerwała ze mną kontakty, nikt się do mnie nie odzywa, jednym słowem uzależnił mnie od siebie i zrobił wodę z mózgu do tego stopnia, że być może ja zerwałam kontakty nieświadomie lub świadomie nie obarczając nikogo swoimi kłopotami. Nie wiem co się ze mną dzieje, czy to depresja, czy choroba psychiczna?

Stałam się drażliwa i płaczliwa. Pomóżcie prośże, chociaż dobrym słowem.