Wasze historie

Nie miałam nigdy sielankowego życia, zawsze miałam rzucane kłody pod nogi - był ślub i był rozwód, zostało dziecko, które wychowywałam sama przez dwadzieścia lat. Wszystko było na mojej głowie: praca, dom, jednym słowem byłam ojcem i matką zarazem. Gdy syn się ożenił i wyprowadził z domu, poczułam ogromną pustkę wokół siebie.

W pracy poznałam mężczyznę, który wychowywał 11-letniego syna, a że lubię dzieci zgodziłam się z nimi zamieszkać. Konkubent, ponieważ nie mieliśmy ślubu, okazał się tyranem, alkoholikiem, snobem. Miałam zakaz kontaktu ze swoim synem, swoją rodziną, sąsiadami. Były wyzwiska, obelgi, wypominania, sprawdzania moich kieszeni, torebki, tego nie da się opisać. Co by się nie stało, wszystko było moją winą.

Mam 28 lat. 6 miesięcy temu urodziłam córeczkę. Niestety dziecko więcej przebywa w szpitalu niż w domu. To mnie przybija. Do tego dziecko ma Zespół Downa. Nie wiem jak mam żyć ze świadomością, iż moje dziecko jest chore. Nie mam oparcia w rodzinie. Wszystko mnie przerasta. Czuje się zmęczona. Jedynym wyjściem z tej sytuacji jest dla mnie samobójstwo. Może wtedy rodzina i mąż zobaczą, w jakim musiałam być stanie. Kiedyś myślałam, że będę mieć szczęśliwą rodzinę. Dzisiaj widzę to inaczej. Jest mi bardzo przykro, że nikt nie rozumie co czuje.

Mam 27 lat. Zawsze starałam się trzymać z boku, Dobrze się uczyłam, byłam pomocna, nie stwarzałam problemów wychowawczych. Dzieciństwo miałam takie sobie, wychowywała nas mama, ojciec niby mieszkał z nami, ale się nami nie interesował. Jak mi jest źle, to się zastanawiam po co ja w ogóle żyje. Czasem się zastanawiam, po co Ja na tym świecie w ogóle jestem, nie mam celu, nie mam żadnego pomysłu na życie. Szczerze mówiąc, nigdy nie miałam. Nie potrafiłabym ze sobą skończyć, nie miałabym odwagi.

W tym momencie jedyną osobą, na której mogę polegać jest mój facet, ale tu też różnie bywa. Jesteśmy ze sobą już 5 i pół roku, na początku było super. Wspólne plany, nocne rozmowy, dużo śmiechu.

Mam niespełna 30 lat. Miesiąc temu mąż popełnił samobójstwo. Zostawił mnie i 9 miesięcznego syna. Pojechał do pracy i nie wrócił. Wcześniej kupił drabinę, line, dokładnie wszystko zaplanował. Zostawił listy pożegnalne, w każdym jako powód napisał: osobisty.