Leczenie depresji fazy terapii

W depresji jak najbardziej trzeba pomyśleć o kimś bliskim i TWARDO powiedzieć "MAM DLA KOGO ŻYĆ!!!"
Bo w końcu nie tylko "ja" jestem na tym świecie, a ktoś może nas potrzebować...:)(:

Leczę się już 10 lat, zjadłem ok. 25 rodzajów antydepresantów w ilości ok. 11000 sztuk tabletek + setki sztuk nasennych, nie widzę dalszej możliwości życia, mózg coraz gorzej pracuje, siły na 1, 2 h dziennie, brak pracy, perspektyw, lata lecą o planowaniu życia nie ma mowy, jestem już jak roślina, chodzę bez sił jedynie do sklepu za rogiem, wracam skonany psychicznie i emocjonalnie i zblokowany w okolicach przedniego płata mózgu i w okolicach brzucha, trudności z oddychaniem, otępienie, a mam 34 lata i już nie mam siły dokończyć studiów od paru lat. Będę próbował dostać się na elektrowstrząsy lub żyletka, ostatnie góra 2 miesiące życia. Zrozumcie to potworne piekło.

Przede wszystkim nie można odbierać sobie życia, bo śmierć no i tak przyjdzie sama...Każdy ma swój los i jakieś problemy, no i musi to przeżyć. Ja straciłem np. dziewczynę w wypadku samochodowym i też muszę z tym żyć;( Z doświadczenia najlepszym rozwiązaniem jest znaleźć prace, mieć jak najwięcej zajęć: sport, basen, kino, rozmawiać z ludźmi, poimprezować troszkę i przede wszystkim jak najmniej siedzieć samemu w pokoju i wkręcać sobie jaki ja jestem nieszczęśliwy.

Depresja jest najgorszą, rzeczą która mnie spotkała. Trwa ok.2 lat. Wstydzę się iść do lekarza. Chcę umrzeć....

Czytam te wszystkie teksty i bardzo podnoszą mnie na duchu .W mojej rodzinie też występuje depresja i leczy się ta osoba jak obserwuję ją jest mi jej żal, my jako członkowie najbliższej jego rodziny nie wiemy jak postępować z jego niechęcią do życia i braku wiary w siebie.

Też zmagam się się z depresją. Pierwsze objawy pojawiły się u mnie po urodzeniu dziecka, 16 lat temu. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że cierpię na taką chorobę. Pierwszy raz odważyłam się pójść do psychiatry gdy córka miała 5 lat. Dostałam leki i po jakimś miesiącu poczułam, że moja chęć do życia wraca. Leczyłam się półtora roku, po czym odstawiłam leki. Niestety jutro muszę znów odwiedzić lekarza, ONA powróciła i to bez żadnej przyczyny. Czuję się wiecznie zmęczona, nie mogę spać w nocy i odeszła radość życia.
Trzymajcie za mnie kciuki, bardzo się boję, a jednocześnie cieszę, że leki przyniosą mi ulgę w cierpieniu.
Może ktoś też tak ma, że depresja powraca u niego bez powodu, bo u mnie tak jest.
Pozdrawiam i życzę zdrówka.

J a zmagam się, żyję, walczę z rozpoznana depresja od kilkunastu lat, a wcześniej też było kiepsko, tylko wtedy o depresji się nie mówiło, przynajmniej w moim otoczeniu. Kilka lat temu trafiłam na cudowna psychiatrę, która zdiagnozowała mnie również jako alkoholiczkę. W tej chwili od kilku lat nie piję, jestem po pogłębionej terapii dla osób uzależnionych, cały czas na lekach antydepresyjnych. Też robi mi się tak, że nawroty depresji są "bez powodu", bo codzienność jest jaka jest, a tragedii nie ma. Właśnie teraz jestem w silnym nawrocie depresji mimo, że życiowo jest ok, ale widocznie nie do końca. Zaczęłam chodzić do psychologa, choć to trochę trudne, bo mieszkam w Anglii, więc rozmowa w obcym języku to nie to, co we własnym, ale wystarcza, żeby zajrzeć w głąb siebie i jak tak zajrzałam, pogrzebałam, pogadałam, to okazało się, że sama robię wiele rzeczy, które pozwalają "jej" powracać. Wiele spraw, to codzienne niedomówienia, chowane w sobie, jakieś urazy do męża-niewypowiedziane, nieumiejętność relaksowania się, brak czasu(?), pamięć o przyjemnościach, przepracowanie, jak to mówię i pisze, to sama widzę, że sobie nie pomagam taka postawa, ale z drugiej strony rodzi się bunt i żal, że inni to nie maja tak...no, nie ma sprawiedliwości. Ja wciąż, od dzieciństwa borykam się z wieloma problemami, tragediami i chorobami. Złoszczę się, że wszystko spada na mnie, ale to w tych gorszych dniach, bo w lepszych widzę te wszystkie dary, którymi zostałam obdzielona, albo sobie wypracowałam. Najtrudniej jest przełamać to zmęczenie, jestem tak słaba, że aż boli. Zaczęło się od braku koncentracji, strach przed prowadzeniem samochodu, później złe odżywianie, bezsenność albo nadmierna senność, wybuchy złości, płaczliwość, choruję tyle lat, że mam świadomość, że to minie tym bardziej, że cały czas jestem wspierana farmakologicznie, ale wiedza to jedno, a samopoczucie to drugie. Brakuje mi grupy terapeutycznej, polecam każdemu, kto ma taką możliwość chodzenie na terapię grupową. Ja też początkowo myślałam, że to nie dla mnie, początki nie były łatwe, ale takie więzi, jakie rodzą się w grupie, to zaufanie i zrozumienie, to niesamowite uczucia i nie do opisania. Gdyby ktoś miał ochotę na wirtualne rozmowy, to chętnie nawiąże kontakt, bo wiem, że nikt mnie nie zrozumie tak dobrze, jak ktoś, co czuje dokładnie to co ja i wzajemnie, mój mail kasiutkos@yahoo.com
Bardzo trafiła do mnie ta opowieść o "drugim ja",ja też mam wrażenie, że coś we mnie chce ściągnąć mnie na dół, że tylko czeka na dogodną sytuację, by zaatakować, ale wiem, że nie dam się, bo moja córeczka ma niespełna 7 lat i bardzo mnie potrzebuje i to tak naprawdę zmusza mnie do trzymania się w pionie, choć ta chora ja chcę już się na zawsze położyć, ale ją kocham, więc walczę. Cieplutko pozdrawiam wszystkich miękkich w środku, nic nie boli tak jak życie...

Miałam 3 epizody depresji, w 1991, 1997 i 4 lata temu. Teraz jestem na lekach. Jest ok, żadnych nawrotów. Najgorsza była w 97, gdyby nie tabletki chyba by mnie nie było, nie jadłam, nie spałam, jeden wielki strach który nie pozwalał żyć, obłęd. Cały czas się trzęsłam, wymioty ze strachu, biegunki. Opadałam z sił szybko, pierwsze leki nie trafione, a tu każda chwila wielkim cierpieniem, chyba po tyg. jakieś światełko, bardzo duża dawka, że o mało nie dostałam zapaści, ale nareszcie zaczął mijać lęk, pomalutku zaczynałam jeść no i spać. Ostatni nawrót był też silny ale szybka reakcja z lekami i nie doszło do takich zmian w psychice. Z powodu nawrotów biorę lek przez kilka lat /tak trzeba/.

am anonm
Kilka lat temu na depresję zachorował mój mąż. Pomagałam mu wspierałam, zawsze to ja byłam silna.Teraz ja miałam trudny okres, poważne zawirowania. Świat mi się zawalił. Czuję się jakby życie ze mnie uszło, chcę z tym walczyć, ale z przerażeniem nie wiem jak. Wszyscy mówią weź się w garść, a ja czuję taką pustkę i chcę tylko zasnąć i się nie obudzić. Oczekiwania bliskich mnie przytłaczają. Najlepiej lubię noc, bo nikt do mnie nie mówi i nic nie chce ode mnie.
Byłam u psychiatry-mam diagnozę, ale na razie nie mam sił do walki. Na razie jest mi zimno i chce spać, ciągle spać.

Koszmar takiego życia tkwi w przeszłości, coś ominąłeś, zgubiłeś, zaniedbałeś i poszło.
To jest niespełnienie ,upodlenie czegoś co było wartościowe co dawało wiarę, sens, potrzebę istnienia. Przekleństwem jest wtedy wyobraźnia, ona to nakręca, myśli i myśli jak autystyczne widmo nie pozwala ci iść dalej. Alkohol, pieniądze, narkotyki co takiego się stało w psychice, że nie można przed tym uciec stoisz na skraju beznadziejności, a dalej pustka. Ja sam to wiem i doskonale rozumiem tych co o tym mówią. To jest jak HIV, nie ma na to leku, lekarstwo trzeba znaleźć w sobie, tylko niestety ,trzeba umieć szukać.
Powodzenia "Smigol"

Czytam te komentarze i rozumie wasze problemy, bo też to przeżywam. W moim przypadku jest tak że mam kochających rodziców, dom, dziewczynę, która mnie kocha. Nic mi nie brakuje, w szkole jak jest, ale jest klasa maturalna. Jednym słowem, żyć nie umierać, ale nie dla mnie. Czuję się samotny, często wpadam w szał z byle powodu. Boję się, że skrzywdzę moją ukochaną lub kogoś z rodziny. Z każdym dniem pogrążam się coraz bardziej. Moje życie nie wyglądało cudownie dużo piłem, bawiłem się uczuciami innych osób, ale niby skończyłem z tym od czasu, gdy ja poznałem powiedziałem dość zero kłamstwa zero picia palenie tez rzuciłem. z początku było fajnie uśmiechałem się i w ogóle cieszyłem życiem ale to wróciło. Nie wiem co robić? Boję się, nie chce skrzywdzić mojej dziewczyny, nie darowałbym sobie tego za wiele cierpienia wyrządziłem. Jak z tym walczyć, jeżeli ktoś by miał jakąś rade to błagam o pomoc bo ja mam jedną ale to już zastosuje w ostateczności

Już nie mam siły, nie mogę sobie sama z tym poradzić, czuję taką bezsilność, życie mnie przerosło, och tak zasnąć i już się nie obudzić, to byłoby cudowne, ale nie mogę umierać. Mam dzieci, one mnie potrzebują, ale jednocześnie czuję taką pustkę, taką straszną samotność. Jeszcze nigdy nie czułam się tak źle. Boże jak życie strasznie boli!!

Czuje się taki samotny, niepotrzebny dla nikogo, nie chcę mi się żyć, czasami odepchnięty od wszystkich. Płakać mi się chce czasami, ale się powstrzymuje. Nerwowy nie wie co mam ze sobą zrobić. Niech mi ktoś pomoże.

Tylko ten kto ją miał, lub ma, zrozumie. Obawiam się, że niedługo będzie ona 3, a nawet druga choroba na świecie.

*Witam...Mam 19 lat mieszkam w anglii. Znalazlem sie tutaj przez pewien epizod z dziewczyna, ktory mial miejsce 2 lata temu..Myslalem, ze pomoze mi to o niej zapomniec, jednak wcale tak sie nie stalo. Mozna powiedziec ze stracilem kontakt z kumplami i rodzina w Polsce. Jednak do teraz utrzymuje kontakt z ta dziewczyna. Ma ona juz meza i dziecko..Staram sie ze wszystkich sil zerwac z nia kontakt, ale nie moge. To wszystko doprowadzilo do tego, ze siedze sam z ojcem, nie mam zadnych kolegow z ktorymi moglbym gdzies wyjsc, mimo ze znam wiele osob w podobnym wieku do mnie..Najgorsze jest to ze nie chce sie z nimi kumplowac, a wiem, ze to by mi napewno pomoglo. Po powrocie do domu, (pracuje po 11 godz.) zamykam sie w pokoju i w samotnosci mysle o zyciu, tych wszystkich zlych rzeczach i coraz bardziej sie doluje. Coraz gorzej dogaduje sie z ludzmi, stalem sie niesmialy. I to mnie jeszcze bardziej doluje, bo po co mam wychodzic z domu i narobic sobie wstydu moim zachowaniem. Rozmawiajac z kims przestaje myslec o rozmowie tylko moja uwage przykowaja jakies glupoty, naprzyklad uwarstwienie farby na lawce. Mam wrazenie, ze dla nieznajomej osoby z ktora rozmawiam jestem gburem i mam ja w du**e, ale tak nie jest. Staram sie ze wszystkich sil zeby bylo dobrze, ale nie jest :( Wiem ze to glupie. Gdy rozmawialem ostatnio z ojcem o samobujstwie i depresji to powiedzial, ze w jego rodzinie jest nie do pomyslenia zeby ktos sobie odebral zycie, taka osoba jest slaba psychicznie i po prostu gorsza. Dodam ze moja mama odebrala sobie zycie kiedy jeszcze bylem dzieckiem. Internet jest moim jedynym ratunkiem, mam slaby angielski i z psychiatra sie nie dogadam...Najgorsze w tym wszystkim jest to ze ja chce myslec o tym jaki jestem samotny, jak mi zle i o mojej bylej. Czuje jakby cos we mnie siedzialo i wyniszczalo mnie powoli. Od 2 lat cwicze na silowni, mam diete. Wmawialem sobie, ze robie to zeby sie czym zajac i przestac sie zamartiwac, ale teraz mysle, ze to wszystko po to zeby sie dowartosciowac. Jestem nikim to moze chociaz to, ze bede dobrze zbudowany mnie jakos uratuje w tym swiecie..Dodam, ze z nikim o tym nie rozmawialem bo skonczy sie na: wez sie w garsc, facet miej jaja, nie badz baba itp.