Zadaj pytanie

Mam 23 lata, jestem kobietą, obecnie studiuję. Ostatnio zauważyłam u siebie wyraźny spadek energii, brak mi chęci do życia, najgorzej jest ze skupieniem uwagi na nauce, wszystko mnie od niej odciaga, nie mogę się na niczym skoncentrować, nic mnie nie interesuje, opuszczam zajęcia, bo nie chce mi się wstać z łóżka.

Mam 24 lata... dotąd mieszkałam w większym mieście... pracowałam... byłam samowystarczalna... korzystałam z życia... a od jakiegoś czasu mieszkam znowu z rodzicami... od prawie pół roku nie mam pracy... nie mogę znaleźć niczego pomimo wyższego wykształcenia i żmudnych poszukiwań... czuję się niepotrzebna... jak zero… pasożyt...

Rok temu się samookaleczałam. Przestałam to robić po rozmowach z psychologiem. Na szczęście nie wpadłam w to aż tak głęboko. Niestety, na rękach zostały mi blizny, które są bardzo widoczne. W wakacje chodzę w bluzach z długimi rękawami. Bardzo żałuję, że się cięłam. Niestety, jak wiadomo, czasu nie da się cofnąć. Nie rozmawiałam o tym z nikim, ponieważ znam odpowiedź: trzeba było tego nie robić.

Witam. Mam 23 lata, jestem kobietą, studentką. Kilka lat temu miała zaburzenia depresyjne i mam wrażenie, że znowu zaczynam je mieć. Wtedy przyjmowałam przez krótki czas - 2 miesiące - leki przeciwdepresyjne, niestety nazwy nie pamiętam, i w czasie przyjmowania tych leków chodziłam do psychologa.