Błagam o pomoc. Ile jeszcze mogę znieść?

Przeczytałem Pani list jednym tchem. Sytuacja w jakiej Pani się znalazła jest trudna i kryzysowa. Problemy finansowe są niezaprzeczalnym faktem i dla większości ludzi wiążą się z zagrożeniem bytu, godnego życia.

Coś takiego spotkało teraz Panią i spowodowało epizod depresyjny jako naturalną konsekwencję zagrożenia godnego życia. Zdaję sobie sprawę, że w tej chwili trudno jest zobaczyć jakiekolwiek rozwiązania tej sytuacji, pojawia się zwątpienie, bezradność, chęć ucieczki przed życiem w śmierć.

Proszę dać sobie prawo do tych uczuć gdyż one mówią o bólu jaki Pani przeżywa. Wsparcie typu „dasz sobie radę” to kiepskie wsparcie, aczkolwiek znajomi z pewnością mieli dobre intencje.

Proponuje Pani wizytę u psychologa lub psychoterapeuty gdzie będzie mogła na bazie tego kryzysu przepracować swój ból i zbudować nowy etap swojego życia. Pamiętajmy, że  na bazie kryzysu możemy się albo zniszczyć albo zbudować jeszcze lepszą jakość.

N ajbogatszy człowiek w Polsce – Jan Kulczyk – powiedział w jednym z wywiadów: „Mnie przeciwności  nigdy nie załamują, wręcz odwrotnie – mobilizują mnie do działania”. Myślę, ze dużo mądrości w tym zdaniu. Ilekroć upadamy zasada zawsze jest jedna – należy się podnieść.

Życzę powodzenia