- abcdepresja.pl
- Pytania i odpowiedzi
- Boję się ludzi, boję się z nimi spotykać. To się da zmienić?
Boję się ludzi, boję się z nimi spotykać. To się da zmienić?
Drugim moim problemem jest problem społeczny Chodzi o to, że odczuwam duży lęk przed kontaktem z ludźmi. Wielokrotnie przygotowywałam się do wyjścia ze znajomymi chłopaka i zawsze rezygnowałam, zawsze w ostatniej minucie coś mi wypadało, po prostu bałam się :( nie wiem czego, ale tak jest.
Nie mam za wielu znajomych, a nawet jeśli kogoś lubię, to nie chcę się z nim spotkać, np. przypadkowo na ulicy - wychodząc myślę o tym i boję się tego. Kiedy kogoś widzę znajomego zaczynam się denerwować i często udaję (o ile się da), że go nie widzę, zmieniam kierunek.
Teraz trochę ten problem przestał istnieć, bo przeprowadziłam się do innego miasta i właściwie nikogo nie znam.
Idąc, a właściwie chcąc iść, np. na basen – rezygnuję, bo nie chcę iść sama, wstydzę się tego, że będę sama, myślę jak będę wyglądać, co ja tam będę robić :(, ale kiedy nadarza się okazja aby wyjść ze znajomymi chłopaka z pracy gdzieś - nie chcę, uciekam, krzyczę , boję się jak wypadnę, że ja się nie nadaję, czy będę potrafiła się odezwać itd.
Często tak było na studiach - wykładowca zadawał pytanie, ja znałam odp., ale nie mówiłam, bałam się odezwać. Paraliżował mnie strach i wstyd.
Bardzo boję się i nie lubię przemówień publicznych, nawet jak tą publicznością są 2 osoby. Nie wiem co mówić, denerwuję się.
Kolejną kwestią jest ogromne przejmowanie się wszystkim, rozpamiętywanie, analizowanie, gadanie sama ze sobą - nie ma do kogo, bo chłopak jest na delegacji, cały czas czuję się smutna, źle, wiem że inni tez mnie tak widzą, że myślą sobie, że pewnie nie mam pracy, bo jestem leniem, że myślą o mnie źle :(
Witam!
Opisane przez Panią problemy mogą utrudniać funkcjonowanie na co dzień. Dlatego tym bardziej powinna Pani pomyśleć o wizycie u psychoterapeuty.
Mam wrażenie, że pod Pani problemami kryje się niska samoocena, brak wiary we własne możliwości. Analizowanie każdego zachowania ma być potwierdzeniem tego, że jednak nie jestem doskonała, przyłapywanie się na tym, co znowu zrobiłam źle, etc. Dlatego tym bardziej powinna Pani przepracować swoje lęki dotyczące relacji z innymi ludźmi.
Podczas sesji terapeutycznych będzie mogła Pani przyjrzeć się swoim relacjom z innymi ludźmi, dowiedzieć się, co tak naprawdę kryje się pod tym lękiem. Pomocne będą na pewno warsztaty wzmacniające Pani samoocenę. Proszę także popracować nad motywacją - wyznaczanie sobie pozornie prostych powodów do wyjścia z domu z czasem mobilizuje i otwiera na nowe kontakty. Proszę zawalczyć o siebie.
Pozdrawiam!
Nie ma co chodzic do psychoterapeuty skoro wczesniej nie otrzymasz pomocy od znajomych. Wbij sobie poprostu pozytywne myslenie i ciesz sie kazda mala rzecza ktora Cie spotyka kazdego dnia. Nie ma co analizowac tylko starac sie usmiechac :) i tak myslec.
ja mam podobnie baaardzo boje sie ludzi ze mnie zle zrozumieja ,beda sie dziwnie na mnie gapic szczerze mowiac tak jest caly czas bo... dziwnie sie zachowuje gdyz bardzo rzadko od dziecinstwa mialam kontakt z ludzmi spoza mojej rodziny ktora nie nalezy do "typowych" odbieraja moje zachowanie calkowicie inaczej i tak podejrzewaja mnie o rozne zlosliwosci lub o to ze jestem zazdrosna a ja po prostu cos chlapne bez zastanowienia mam takie stany kiedy czuje sie jakbym dostala czyms w glowe i jestem kompletnie nie kontaktowa mam zamet w glowie jestem taka troche senna wtedy innym razem co raczej glownie jestem strasznie zdenerwowana normalnie jakbym miala wybuchnac strasznie sie przejmuje wszystkim teraz nie wychodze z domu nie mam rzadnych przyjaciol ani chlopaka glupio jest mi wyjsc na miasto bo moge spotkac kogos znajomego ktory mysli o mnie :dziwaczka i idiotka ja nie wiem co mam robic chodze do psychoterapeutki od 1,5 miesiaca skupiamy sie teraz nad tym jak mam sobie znalezc odpowiedniego partnera ale co to da jezeli nie bede wychodzila z domu i bede sie dziwnie zachowywac w towarzystwie nie wiem dlaczego ona najpierw od tego zaczela
do pn.dr-diagnoza w 100% co do mnie - jak napisalem mam 45 lat i na dodatek obiely mnie zwolnienia grupowe z pracy nie moge sie zebrac zeby co kolwiek wykonac 3-y lata temu i od tego czasu dzien po dniu muj swiat zaczol sie zamykac systematycznie ,dzien po dniu coraz mniej kontaktow,a wyjscie z domu to jak by przeniesc trzy tony lub wiecej-wstac robi sie ciezko - tylko rutynowe sprawy robi sie odruchowo lecz kiedy sa problemy zwlekanie,oddalanie tak jak bym byl -obok-a jednoczesnie to widze i jestem swiadomy zwlekam oddalam zwlekam moze jutro - jutro moze pojutrze zawalam terminy bo ciezko mi wyjsc z domu coraz ciezej mam perespektywe do podjecia pracy w grudniu i nie wiem jak z tymi moimi problemami mam ja podjac bo mnie przeciez tak zestresowanego zaowaza - ?
Dodaj nowy komentarz