Boję się życia

Mam ten sam problem tylko, że jestem mężczyzną. W moim przypadku ma to podłoże rodzinne, patologiczne, ciągnące się od dzieciństwa. Nie umiem sobie pomóc. Przeżyłem wypadek, który spowodowałem specjalnie by zginać i problemy narastają. Zadłużam się, udaję szczęśliwego chociaż nie jestem. Mam dziewczynę, którą bardzo kocham i czuję, że marnuje jej życie. Wciąż sobie powtarzam, że będzie lepiej ale nie jest. Może za dużo oczekuję, bądź za mało dostaję, nie wiem. Gdybym dostał odpowiedź na 1/4 pytań, które zadaję sam sobie, czułbym się na tyle silny, że bym sobie poradził. Moje życie to ciągła wegetacja i czekanie na lepsze jutro. Czasem mam ochotę zamknąć się w małym pomieszczeniu i rozmawiać ze sobą, cały czas spać i dochodzić do nowych wątków, tylko jeśli chodzi o to co mnie otacza.
Zająć się czymś małym i to rozbudowywać, a nie rzucony na głęboką wodę czekać na łut szczęścia, który może się nigdy nie pojawić. Staram się nie piętrzyć problemów, które i tak są , ale szukać rozwiązań, a wtedy dochodzą kolejne które burzą cały rytm, gdy robię duży krok do przodu to zaraz potem 2 małe w tył i znów zamykam się w sobie i nic mnie nie uszczęśliwia. Pomóc to słowo, które nie ma nieodzwierciedlenia w tak złożonych kwestiach.