- abcdepresja.pl
- Pytania i odpowiedzi
- Bolesne rozstanie - czuję, że potrzebuję pomocy
7
Bolesne rozstanie - czuję, że potrzebuję pomocy
izabela84:
Rozstałam się z kimś kilka miesięcy temu. Jestem sama, ala on ma kogoś i sypia z nią. Za każdym razem, kiedy z nim rozmawiam, czuję, że on mnie rani. Nie umiem sobie z tym poradzić. Czasami mam różne myśli, że nie jestem w stanie normalnie żyć. On mnie skrzywdził, zranił, zostawił w środku niczego.
Miesiąc po rozstaniu wzięłam za dużo tabletek antydepresyjnych i nasennych. Nic się nie stało, ale czasami znowu mam takie myśli. Nie nie jestem w stanie bez niego żyć. Wiem, że nigdy nie będziemy razem. Czuję się niedowartościowana i że nie zasługuję na nic, a tym bardziej na nowy związek. Nie umiem nikomu zaufać. Chcę w końcu normalnie żyć, ale nie mam na to wystarczającej siły. Czuję, że potrzebuję pomocy.
Odpowiedzi - Bolesne rozstanie - czuję, że potrzebuję pomocy
Odpowiedź eksperta Psycholog Marta Mauer-Włodarczak
Witam!
Rozstania są zwykle bolesne, a rany po nich potrafią goić się bardzo długo. Najlepszą metodą na poradzenie sobie w tej trudnej sytuacji, jest zaangażowanie się w możliwie jak największą ilość zajęć, które pomagają oderwać się od rozpamiętywania straty.
Czasem jednak samemu trudno jest pozbierać się po rozstaniu. Wówczas dobrze jest udać się po pomoc do psychoterapeuty. Dlatego polecałabym Pani terapię poznawczo-behawioralną, która m.in. pomoże Pani poradzić sobie z myśleniem typu: nigdy już nie będę szczęśliwa. Muszę też zaznaczyć, że próba samobójcza, o kórej Pani wspomniała, jest bardzo niebezpiecznym sygnałem i nie należy go bagatelizować. Tym bardziej uważam, że wsparcie ze strony psychoterapeuty, byłoby wskazane.
Pozdrawiam.
Zadaj pytanie ekspertowi
Właśnie rozstałam się z chłopakiem i nie wiem jak mam sobie poradzić, jak nie dzwonić do niego? Ciągle mam ochotę dzwonić i dzwonić, lecz to nic nie daje. Próbuję się powstrzymać, lecz nie potrafię chcę zapomnieć o nim, ale nie daję rady.
Na pewno jesteś młodą dziewczyną, jeszcze znajdziesz swoją miłość.
Wiesz chyba nie chodzi o znalezienie nowej miłości. To prawda, jestem młodą dziewczyną chociaż w moim wieku kobiety mają już dzieci i męża. Po tym związku zmieniłam się. Przestałam ufać ludziom. Jestem sama od roku i nie szukam nikogo. Jeszce mnie boli to co on zrobił. Najgorsze jest to, że jak jest się skrzywdzony raz to człowiek boi się znowu zaufać. Wymazałam go z pamięci raz na zawsze. Przeszłam przez piekło po rozstaniu z nim. Nikomu tego nie życzę. Ból był ogromny, a po drugie nie miałam nikogo, kto mógłby mnie zrozumieć. Byłam z dala od rodziny i bałam się przyznać, że on mnie zostawił. Może to wydać się dziwne, ale nie jestem gotowa na żaden związek mimo, że minął już rok. Skupiłam się na pracy i na studiach. Było ciężko, ale przeszłam przez to. Powoli dochodzę do równowagi. Czas leczy rany. Już inaczej patrzę na moje życie.
Musisz o nim zapomnieć. Wiem, że jest Ci trudno. Też przechodziłam przez etap dzwonienia do mojego byłego chłopaka. Czuję się już lepiej, ale to zabrało mi jeden rok z mojego życia. Musisz być bardzo silna psychicznie. Jeśli masz ochotę to płacz, to oczyszcza, ale nie dzwoń do niego. Będzie Ci trudno, ale wierzę, że Ci się uda. Daj sobie trochę czasu. Najwidoczniej nie zależało mu na Tobie, nie kochał Cię. Mój były chłopak mnie oszukiwał, a najgorsze co zrobił to zaproponował mi aborcję, kiedy myślałam że jestem w ciąży. Po tym wszystkim znienawidziłam go za to. Musisz sobie wytłumaczyć, że on nie jest dla Ciebie i nie jest Ciebie wart. Zadaj sobie pytanie: Chciałabyś żebyś wrócił? Może skrzywdziłby Cię jeszcze raz. Nie pozwól na to. Tacy faceci nie są niczego warci. Pamiętaj, że facet nie jest Ci potrzebny, żebyś czuła się dowartościowana. Bądź silna.
mój problem polega na tym że poznałam chłopaka 6miesiecy temu i sie zaprzyjaznilismy,po czym ja oczekiwalam czegos wiecej i sie skonczylo w maju ale w wakacje nasze kontakty sie odnowily i przerodzily w cos glebszego bynajmniej z mojej strony, wszyscy postrzegali nas jako pare bo spal u mnie nie raz i pokazywalismy sie wszedzie razem jak para ale nie bylismy ze soba i pech chcial ze teraz stwierdzil zebysmy ograniczyli kontakty fizyczne a wiadomo ze te kontaktowe na swoj sposob sie zredukuja, juz sie zredukowaly
zaufalam mu i go pokochalam a teraz juz po wszystkim i nie moge sobie z tym poradzic, niby doszedl do wniosku ze ma za duzo nauki i yeraz nie chce miec dziewczyny bo tego nie pogodzi boi sie ze zawali studia przez to
jest na prawde wartosciowym chlopakiem jak na swoj wiek i z dobrej rodziny ciezko mi o nim zapomniec a tymbardziej teraz jesien to juz kompletnie mnie przytlacza, czuje sie beznadziejnie i nic nie warta
caly czas mi sie plakac chce i wspomnienia mnie nachodza
wiem ze nie chcial mnie zranic ale to zrobil i juz nie ma szans na co kolwiek wiecej jedynie na glupie"czesc, co tam?"
błagam pomozcie mi jak mam sobie z tym poradzic jestem kompletnie zalamana, moze to ze mna cos nie tak skoro niby lubi moje towarzystwo nawet bardzo ale nic wiecej:((
Witajcie.
Ja jestem już 2 lata po rozstaniu z moim chłopakiem. Byliśmy że sobą 7 lat. Nie był to związek idealny, kłóciliśmy się, nie zawsze zgadzaliśmy. Ale był dla mnie całym światem i byłam w stanie wszystko mu poświęcić.
Potem nadeszło rozstanie, a ja zostałam z niczym bo wszystko w moim życiu sprowadzało się do niego. Przez rok byłam w depresji, codziennie płakałam, nie wychodziłam z domu. Na początku przez pierwszych kilka miesięcy spotykaliśmy się ot tak na kawe, czy spacer jako przyjaciele i to chyba było jedyną rzeczą jaka dawała mi siłę.
A potem on kogoś spotkał, jest 5 lat młodsza od nas. Taka malutka, słodziutka. Są już razem rok.
Już wiele razy wydawało mi się że udało mi się oderwać, wyjechałam w podróż po Azji, potem na wymianę za granicę. Ale za każdym razem, obojętnie jak długo trwa to moje wrażenie że jest mi dobrze, że jestem lepszą osobą bez niego to zawsze niespodziewanie wraca to strasznie uczucie tęsknoty, bólu i smutku. Kilka miesięcy temu napiała do mnie smsy, że tęskni, że mu źłe itp. następnego dnia napisał że było to pod wpływem alkoholu, że przeprasza o tera zjest z dziewczyną z którą jest mu ok. (!!!)
a ja znów wpadłam w tą ciemność i nie mogę z niej wyjść.
nie wiem już co mam ze sobą robić, by znów zacząć żyć. To uczucie miało być na zawsze, nic go nie miało zniszczyć. I teraz wydaje mi się że mojego właśnie nic nie niszczy tylko problem taki że jestem w nim sama.
Od znajomych wiem że on ten jego związek nie jest jakiś super, żadna wielka miłość. Podobno ciągle pyta o mnie itp. Więc dlaczego skoro on też tęskni to nie możemy tak po prstu spróbować być znów razem?! skoro osobno każde z nas nie jest szczęśliwe?!
Dodaj nowy komentarz