- abcdepresja.pl
- Pytania i odpowiedzi
- Brak poprawy w leczeniu depresji. Gdzie jeszcze szukać pomocy?
Brak poprawy w leczeniu depresji. Gdzie jeszcze szukać pomocy?
Dzień dobry. Mój tata choruje na depresję, trwa to już od marca tego roku, kiedy zaniósł do pracy zaświadczenie o stopniu niepełnosprawności. Chodzi o to, że od tego czasu nie pracuje, gdyż przez to zaświadczenie grozi mu utrata pracy. Początkowe przebywanie w domu nie przyniosło rezultatu, po około półtora miesiąca zdecydował się na pobut w szpitalu psychiatrycznym, ale tony leków i psychoterapia nie przyniosły skutków. W końcu sam zrezygnował z psychoterapii i po trzech miesiącach pobytu w szpitalu wrócił do domu, bo lekarze i tak wypisaliby go, bo szpital refunduje 3 miesiące leczenia.
Dodam, że pacjenci mieli go dosyć, bo dobijał wszystkich dookoła. Jest po prostu nie do zniesienia - nie może trzymać nerwów na wodzy, marudzi 24/24 h, nic nie umie zrobić, do niczego się nie nadaje, wszystko jest problemem: zrobienie kanapek, umycie się, ogolenie, wyjście z domu - wszystko!
Nie wiem co mam robić. Mama już opada z sił, bo on ją po prostu zamęczył, wykończył psychicznie - chodzi za nią krok w krok, mówi płaczącym głosem bez przerwy - totalnta tragedia! Czytam te wszystkie artykuły i niestety, nie wiem co mam robić. Czytałam o elektrowstrząsach, ale zapewne i tak nie przyniosłyby rezultatu, skoro cały świat jest na NIE. Pomocy! Ile można w tym trwać?
Witaj!
Zachowanie Twojego taty, które opisujesz w mailu, to klasyczne objawy depresji. W zależności od tego, w jakim nurcie odbywa się psychoterapia, może ona trwać od kilku miesięcy do kilku lat. Również kwestia ustawienia odpowiedniego leczenia farmakologicznego jest indywidualna. W związku z tym, proponuje zmobilizować tatę, aby skorzytał z jednego i drugiego, mimo dotychczasowych niepowodzeń.
Natomiast to, co może zrobić rodzina, to przede wszystkim mobilizownie taty do robienia różnych czynności, nawet wbrew jego woli i niechęci. Podstawą w leczeniu depresji jest uaktywnienie pacjenta, czyli planowanie dnia i wykorzystywanie czasu w sposób bardzo aktywny. Wiadomo, że na początu te czynności nie będą sprawiały przyjemności danej osobie, ale z czasem zacznie się to stopniowo zmieniać.
Natomiast kolejnym etapem jest zmiana depresyjnego sposobu myślenia. Wszystko to jednak odbywa się podczas sesji psychoterapeutycznych. Poza tym spotkania z psychologiem, wymuszają na pacjencie aby wyszedł z domu i są dodatkową mobilizacją. Proszę zachęcic tatę do tego, by skorzystał z pomocy specjalisty mimo wszystko, bo nieleczona depresja może się pogłębiać, a samemu trudno jest sobie z tym poradzić.
Pozdrawiam serdecznie.
Okazuj mu miłość, pokaż że go potrzebujesz, że lubisz z nim bywać. On niech sobie marudzi i w ogóle, a Ty rób swoje. Elektrowstrząsy mogą pomóc, są skuteczniejsze niż antydepresanty. Jak tatę do nich nakłonić? Powiedz, że jest duża szansa na to, że zmieni się jego nastrój, że w zasadzie nie ma nic do stracenia (elektrowstrząsy nie są bardziej niebezpiecznie niż borowanie zęba).
Nie reagujcie na jego marudzenie i całe te nieznośne zachowanie. Reagowanie może go jeszcze bardziej nakręcać, w taki sposób próbuje zwrócić na siebie uwagę, że potrzebuje pomocy, a krzyczenie na niego jest przez niego odbierane jako ta uwaga. Pokażcie mu, że go kochacie i że nie rusza Was jego lamentowanie (oczywiście uważajcie czy nie występują u niego myśli samobójcze - macie nie nakręcać go, ale nie olewać).
Tata lubi czytać? Kup mu książkę o tym jak walczyć z depresją (np.: "Drogi wyjścia z depresji czyli jak odzyskać zaufanie we własne siły"). Jakie ma zainteresowania? Może uda Ci się robić razem z nim to co on lubi (grać w coś, składać, itp.).
Możesz też kupić książkę dla osób które mają do czynienia z depresją u kogoś w rodzinie - na pewno znajdziesz tam interesujące porady.
Wierzysz w Boga? Módl się do Niego - modlitwa czyni cuda - wiem o tym z własnego doświadczenia :).
Dodaj nowy komentarz