- abcdepresja.pl
- Pytania i odpowiedzi
- Brak wsparcia ze strony rodziców
Brak wsparcia ze strony rodziców
Od dłuższego czasu się nad tym zastanawiam. Nigdy nie byłam szczególnie szczęśliwym i towarzyskim dzieckiem. Nie cieszyły mnie drobnostki, rzeczy materialne, w każdym razie nie na dłuższą metę. Obecnie mam 21 lat, studiuję dziennie na prestiżowej uczelnia i nauka idzie mi znakomicie. Posiadam przyjaciół, znajomych, choć w dalszym ciągu nie jestem może najbardziej lubianą osobą.
Cierpię na chorobę hormonalną, jednak piszę to tylko dlatego, że może ma to wpływ na mój nastrój. Leki, które biorę, to póki co tylko tabletki antykoncepcyjne.
Uważam, że rodzice mnie nie rozumieją, nie próbują mnie poznać, krytykują zamiast motywować. To nie jest zarzut. Po prostu nie mam w nich wsparcia.
Wnioskuję o mojej potencjalnej depresji z kilku powodów: mam o sobie niskie mniemanie, chronicznie zły nastrój, moje życie wydaje się nie mieć żadnych kolorów, ciągle odczuwam zmęczenie, nie mogę się do niczego zmotywować, czasem po kryjomu wypiję jakiś alkohol, gdy rodzice nie widzą. Nastrój na chwilę mi się poprawia. Potem wraca do normy. Mam zwyczajnie dosyć wszystkiego. Stałam się płakliwa, markotna. Nie wiem, czy mam depresję, nie wiem, co robić.
Opisane objawy niekoniecznie muszą świadczyć o zaburzeniach depresyjnych. Dolegliwości te mogą występować w depresji, ważny jest jednak czas ich występowania, natężenie oraz to, w jaki sposób wpływają na życie i funkcjonowanie chorego. Często podobne objawy mogą wywoływać nieleczone zaburzenia hormonalne. Zdarza się również, iż na cechy osobowości nakładają się stres, zaburzenia hormonalne, brak wsparcia, dając analogiczne objawy. Proponowałbym zgłosić się na wizytę do psychologa, który lepiej rozezna problem, tym bardziej, że dość niepokojące jest opisane sięganie po alkohol w celu zmniejszenia napięcia czy poprawienia nastroju.
Jestem w podobnej sytuacji. Zastanawiam się, dlaczego tak wielu młodych ludzi cierpi na tego typu zaburzenia? Niby każdy powtarza, że świat stoi przed nami otworem, a z drugiej strony wręcz przeciwnie, za każdym razem są jakieś problemy. Mam wrażenie, że im bardziej nam zależy, tym bardziej ponosimy fiasko. Wkurza mnie to, że znam wiele osób, które zawsze miały w życiu łatwo, nigdy nie miały większych problemów i to daje się od razu zauważyć, a ja zawsze mam pod górkę i nawet wtedy, gdy osiągnę niby coś godnego pochwały, to przez krótką chwilę się cieszę, ale potem sobie myślę: a co ja takiego zrobiłam? Że zaczęłam pracować w wieku 19 lat? Że mam ukończone studia? Co w tym dziwnego? Teraz to norma...
Smutne, ale tak bywa. Naprawdę są ludzie, którym jest tak lekko. I oni na ogół nie rozumieją tych z problemami :( myślą, że wyolbrzymiają itp. Ja też nie mam wsparcia w rodzicach, bo są słabi psychicznie. Tata boi się każdego problemu. Mama ma ataki zaburzeń emocjonalnych, być możne też jakiś psychicznych. Krzyczy na mnie o byle co. Wyolbrzymia problemy. Czuje się zmęczona, nie chce nic robić. Ogląda ciągle tv, chociaż czasem są dni aktywne, ale z reguły dość rzadko. Wyżywa się na mnie. A czasem wręcz przeciwnie, pomaga tak bardzo, ale jeśli tylko się ją troszeczkę skrytykuje, jest podła, okrutna. Nie przebiera w słowach. Ma obsesję czystości. Za bałagan w pokoju nawet mały mówi: że niszczę jej życie. Zdarzyło jej się powiedzieć: nie mów już do mnie mamo. Tylko o to, że byłam przeziębiona i nie mogłam jej czegoś przywieźć, co mogłam zrobić następnego dnia (nie paliło się). Ciągle myśli, że ja i ojciec jej nie kochamy, wini nas za swoje porażki. A tata jest typem uległym. Próbuje ją przepraszać, godzić nas (mnie i mamę) na siłę. Nie broni mnie :( Mówi, że powinnam się zająć swoim życiem, ale mieszkam z nią, a ona mnie wyniszcza psychicznie. Czasem nie odzywa się do mnie kilka dni i traktuje mnie jak powietrze. Tata mówi do niej spokojnie, a ja chcę od niego stanowczości. On nie rozumie, co ja czuję od dziecka, bo od maleńkości ona mnie dręczy. Myśli, że jak on może to znieść (chociaż czasem nie może i krzyczy do mnie, że jej nie kocha już), to on na siłę wybiela tę sytuację. A ja nie raz o uciecze myślałam. Ona, gdy mam problem, albo bardzo mi pomaga, albo, gdy jej odbije, dobija mnie, obwinia za moje problemy, wybiela innych ludzi, a ze mnie robi potwora. Moja przyjaciółka mówi, że moja mama może mieć jakieś zaburzenia. Sama nie wiem, co to jest. Czy ktoś ma jakieś podejrzenia ? :(
Kasiaq
Widzę że nie tylko ja mam olbrzymiego doła, lub nawet depresję. Aktualnie studiuje na przeciętnej uczelni w Polsce mam 19 lat. Kiepsko się uczę, ciężko jest mi nawiązywać nowe znajomości, choć z pozoru wyglądam na bardzo radosną osobę, ale w głębi tylko udaję.Od 2,5 roku mam silne wahania nastroju, od chwilowego szczęścia do długotrwałego uczucia smutku. Zdarzało się że nie mogłem wyjść z doła przez 3 miesiące. Bywało iż miałem taki nastrój , że gdy tylko miałem wolne to praktycznie nie wstawałem( a wstawałem dla zachowania pozorów przed rodzicami, żeby nie zaczęli się mną martwić).Miałem takie stany kiedy po prostu czegoś się obawiałem, tak zupełnie bez powodu, na przykład podczas posiłku ni z tond ni z owond napawało mnie uczucie silnego lęku. Do tego mam dysgrafie, dysortografie , dysleksje oraz astmę co nieraz utrudniło mi życie.
Bardzo często mam wszystkiego i wszystkich dość.
Wiele osób ma poważne kłopoty natury psychicznej ,które są wynikiem złych działań w postępowaniu samych rodziców lub opiekunów.Jako przykład wezmę historię tej biednej dziewczyny gdzie jest na każdym kroku szykanowana przez własną matkę ,a ojciec nie robi z tym nic i to jest jeden i wielki zasadniczy błąd ,bo nie można pozwalać na takie tortury psychiczne ,które maja ogromny wpływ na stan psychiczny człowieka,a także na sam póżniejszy rozwój umysłowy.
Moim skromnym zdaniem to ludzie są winni ,że tak wiele osób ma zaburzenia emocjonalne i huśtawki nastrojów ,które defakto nie pozwalają im normalnie funkcjonować w społeczności.
Ja sam mam ciężką depresję i zmagam się z nią od ponad 7 lat z róznym skutkiem i tak samo nie miałem nigdy wsparcia w rodzinie toteż sam wiem jak ciężko jest takim osobą żyć i normalnie funkcjonować znam ten problem od środka i wiem jaki jest to mechanizm.
Można z nim walczyć i go przezwyciężyć ,bo jest to możliwe tylko trzeba znależć się w odpowiednim otoczeniu gdzie będą ludzie nam życzliwi i chętni aby nam pomóc w tym jakże wielkim problemie.
jeżeli ktoś chcę ze mną po prostu pogadać to zapraszam . ;)
Dodaj nowy komentarz