Chorobliwa zazdrość? Co robić? Jak leczyć?

Benia. Witam. Mam 45 lat, za sobą nie udane małżeństwo, od 12 lat jestem w stałym związku z moim partnerem, ale nie mieszkamy razem. Spotykamy się w weekendy, czasami na tygodniu. Do tej pory układało nam się dobrze, obydwoje akceptowaliśmy taki układ. Od 4 miesięcy zaczęło między nami dochodzić do częstych kłótni, nieporozumień, aż mój partner posądził mnie o zdradę z jego bratem, który jest poważnym, żonatym mężczyzną, lepiej sytuowanym od mojego faceta, ale ja nigdy nie zwracałam uwagi na brata, ani ten na mnie. Kochałam swojego mężczyznę i nigdy nie przyszło mi do głowy, aby go zdradzić. Ale on jest przekonany o mojej zdradzie, twierdzi że mnie widział z bratem, że wsiadałam z nim razem do samochodu, że noce spędzam w hotelu, co oczywiście jest bzdurą, kontroluje moją komórkę, twierdzi, że dzwonię do brata, a ja nigdy nie dzwoniłam, ani nie umawiałam się z nim. Moje rozmowy, argumenty nie są przyjmowane do wiadomości, uważa że kłamię, że jestem nieszczera, że mi nie ufa. Mówi, że pomimo że mnie kocha to nie może ze mną być, bo straciłam zaufanie. A ja naprawdę jestem niewinna, jego brat również, a obydwoje jesteśmy wrogami, a zwłaszcza ja, bo bratu nic nie powiedział o swoich podejrzeniach, gdyż uważa, że to ja jestem winna, bo noszę bluzki z dekoltami, paznokcie u nóg mam pomalowane. Jestem już zmęczona tą sytuacją, rozstaliśmy się miesiąc temu, ale wiem że on cierpi i ja także. Kocham go i nie chcę się z nim rozstawać. Czy jest dla nas jeszcze jakaś szansa? Czy powinnam porozmawiać z bratem, on nic nie wie o tych podejrzeniach? Boję się czy tą rozmową nie skrzywdzę jego rodziny.
Pozdrawiam serdecznie i proszę o radę i z góry dziękuję.

Adyt; Jestem mężatką 16 lat. Mamy 16 letnią córkę i 3 letniego syna. Mój mąż był od zawsze o mnie zazdrosny, ale od maja 2009 nie mam życia. Mąż przebywa w Norwegii. Chce mieć wszystko pod kontrolą. Wydzwania do mnie do pracy po 10 razy na prywatną komórkę, ale, też na tel. stacjonarny w pracy. Jak nie odbiorę telefonu jest awantura, bo pewnie odeszłam od biurka do swojego kochanka. Jak jest w domu są ciągle awantury, przywozi i odbiera mnie z pracy, żeby zobaczyć ilu mam kolegów. Żaden nie może zwracać się do mnie po imieniu. Nie mogę mieć dekoltu nawet najmniejszego. Sprawdza moją komórkę, wymusił na mnie podanie hasła do skrzynki e-mail, przegląda torebkę i kieszenie. Studiuję,więc tam też mam kochanków. Jak zbliża się zjazd zaczynają się awantury. Nie mogę chodzić na basen, fitness, ani spotkać się ze znajomymi. Powinnam siedzieć w domu. Jak wychodzę, to muszę powiedzieć gdzie idę, za ile wrócę, bo wtedy dzwoni na tel. stacjonarny i sprawdza. Kochanków mam też w rodzinie, zdradzam go wszędzie i ze wszystkimi. Do siostry męża nie mogę chodzić, bo mi miesza w głowie. Straszy mnie, że zrobi wszystko, żeby mnie zwolnili z pracy, bo praca poprzewracała mi w głowie. Nie mogę już tak dalej żyć. Patrzy na to moja dorastająca córka. Opowiedziałam o tym wszystkim teściom, rozmawiali z nim powiedzieli, że ja nie jestem niewolnikiem tylko też człowiekiem, cudowną matką i żoną, ale on nie da sobie nic powiedzieć nie słucha. Powiedziałam mężowi, że składam pozew o rozwód to zaczął mnie szantażować, że się powiesi, albo naje się tabletek i popije alkoholem, bo on nie może bez nas żyć. Mówił, że będzie lepiej, ale jest jeszcze gorzej. Mąż nie chce słyszeć o terapii. Jak mam postępować z moim mężem, przecież nigdy nie dawałam mu najmniejszego powodu do zazdrości to zawsze on szukał przygód z kobietami, w pierwszych latach naszego małżeństwa. Kocham go całym sercem, ale psychicznie nie daję już rady tego znosić. Proszę o radę. Serdecznie Pozdrawiam i z góry dziękuję.

Mam problem podobny, mąż wmawia mi, że go ciągle zdradzam z kolegą z pracy. Co jest nieprawdą, nigdy w życiu bym tego nie zrobiła, gdyż go chyba jeszcze kocham. Często się kłóci o byle drobiazg, nie okazuje mi żadnego szacunku, jak twierdzi nie zasługuję na to. Powiedział, że jak będę go tak wkurzać to opowie mojej całej rodzinie jaka jestem oraz znajomym dookoła. W domu nie mogę się odezwać, mamy dziecko 7 letnie, małżeństwem jesteśmy 8 lat, od roku mamy oddzielne konta, zarabia trzy razy więcej ode mnie, każe mi robić opłaty, kupuję niezbędne rzeczy do domu (żywność), gdy zacznę robić zakupy skromniej, bo kończą się mi środki. Mówi, że jestem niegospodarna, obraża mnie. Bywa, że odmawiam sobie jedzenia, mam problemy zdrowotne, ale nie stać mnie na lekarza i te recepty, więc zaprzestałam leczenia, często podważa mój autorytet w stosunku do dziecka, oferuje jemu rzeczy materialne na które mnie nie stać. Syn mówi , że pan ma żonę, o którym posądza mnie mąż o romans, powoli zaczyna to rozumieć, a ja nie wiem jak tłumaczyć, że nie prawda czy, że tatuś kłamie. Co robić?

Ja także mam problem, z tego co się zorientowałam, mam chyba poważną (zaawansowaną) depresję. Średnio co drugi dzień mam myśli samobójcze, powstrzymuje mnie tylko moja córka, świadomość, że zostałaby sama. Przeraża mnie wszystko zaczynając od tego, że się starzeje ( 28lat ) a kończąc na tym, że będę biedna. Ogólnie nie chce mi się żyć, nie widzę sensu w tym pędzie, nie chcę dbać o mój związek, bo rzeczą oczywistą jest, że mój partner mnie zdradzi prędzej czy później, bo dlaczego miałby tego nie zrobić, skoro sprawia mu przyjemność patrzenie na inne kobiety. To któregoś dnia zapragnie dotknąć, mężczyźni ogólnie chcą tego czego akurat nie mają. Skoro ja jestem brunetką, to ogląda się za blondynkami itd. Mam straszne kompleksy, za małe usta, za mały biust, za niska, rzadkie włosy, brzydka cera. Nie mogę patrzeć w lustro wszystko mi przeszkadza, gdy widzę na ulicy ładną dziewczynę coś kuje mnie w środku, aż boli, bo wiem, że on mógłby bardziej chcieć jej niż mnie. Kocham tego człowieka tak bardzo, że sama myśl o jego zdradzie wywołuje u mnie przygnębienie i pojawienie się łez w oczach. Resztki zdrowego rozsądku mówią mi, ż,e to bezsensu bo mam 164 cm wzrostu ważę 52 kg i w zasadzie nic co czyniło by mnie osobą szkaradną. Ciągle płaczę przynajmniej raz na dwa dni nie potrafię znaleźć w sobie sił na codzienne obowiązki, nie wiem, może jestem leniwa. Tak naprawdę mam wszystko, ale nic mnie nie cieszy, nic mi się nie chce. Jedynie spokoju a spokój to dla mnie samobójstwo, tak często o tym myślę, że zaczęłam bać się samej siebie. Nie trzeba wiele żeby wjechać w drzewo albo połknąć tabletki (jedną próbę mam za sobą, efekt, płukanie żołądka ). A zazdrość jest o wszystko nawet o piosenki, bo wiem, że niektóre kojarzą mu się z jego byłymi kobietami, to tak głupie, że szkoda mi słów. Mężczyźni są wszyscy tacy sami, rzecz polega tylko na tym, aby umieć panować nad swoimi emocjami, każdy zdradza, a później przeprasza. Szczęśliwe są te, które o tym nie wiedzą albo się nigdy nie dowiedzą i żyją w słodkiej nieświadomości.

Ja mam podobny problem. Jestem w związku od 4 lat. Poznałam mojego obecnego chłopaka gdy pracował w delegacji w mojej miejscowości. na początku mnie to bawiło i podobało się mi jak jest trochę o mnie zazdrosny. Potem zaszłam w ciąże i obiecałam sobie, że nasz syn nie przeszkodzi mi w nauce i pracy. Poszłam do szkoły wieczorowej i od tego się zaczęło jak osiadłam do ławki z kolegą był problem, bo stal pod szkolą pod oknem i mnie obserwował. Zaczął kupował mi inne chuchy niż te co zawsze nosiłam, golfy, duże swetry. Zero makijażu, twierdzi że mnie kocha taką jaka jestem i dla niego mam się nie malować to dla niego tego nie robiłam to mówił mi, że dla innych i pewnie chodzę do szkoły po to żeby się omawiać z facetami. Gdy gdzieś idziemy razem to poprawia mi spodnie, bluzki. Jak jest w delegacji to jak gdzieś wychodzę, muszę się go spytać, bo jest potem awantura. Muszę robić zdjęcia jak się ubrałam i mu wysyłać. Wiem, że on mi jest wierny, bo sama kiedyś próbowałam go sprawdzić, do teraz nie wie, że to ja, zachował się jak facet co ma rodzinę. Jak jest w delegacji ciągle siedzi w hotelu. Po pracy nigdzie nie wychodzi. Jak zostaje z synem w domu, a mieszkamy z jego rodziną to nawet jest zazdrosny o to ze idę z nimi na grilla rodzinnego. Twierdzi, że za mało poświęcam dla niego czasu. siedzę ciągle nad telefonem, spowiada mi się a ja jemu. Wydzwania co 15 minut, a ja mam szkołę dziecko i muszę się tym też zająć jak go nie ma. Zaczęło mnie to męczyć, kocham go, ale jest uparty i nie wiem jak mam z nim gadać.

Hej mam na imię Emila.
Mam duży problem kiedys miałam chłopaka nie całe trzy lata i bardzo nie zranił bo zdradził.
Teraz jestem bardzo szczęśliwa.
Mam narzyczonego od 10miesięcy jestem bardzo o niego zazdrosna i nie wiem co mam z tym robić jestem bardzo bez radna proszę Was o pomoc napiszcie mi coś na mojego emaila emcia199425@wp.pl
Pozdrawiam i całuje

HEJ mam na imię Malwina piszę tu bo nie za bardzo mam gdzie wylać swoje żale i obawy od roku czasu tkwię w związku z pewnym mężczyzną piekło na ziemi nie mam siły żeby tego zakończyć a już chyba sama potrzebuje pomocy psychologicznej on chyba a raczej napewno cierpi na zespół Ottella to chorobliwa zazdrość wszędzie go zdradzam każdy na mnie leci w pracy macają mnie po tyłku zdradzam go i nie ma dowodów na to (bo oczywiście ich nie ma) wiec twierdzi ze dobrze sie z tym kryję..... poprostu piekło na ziemi jestem już tym zmęczona a nie wiem jak zakończyć jestem w o tyle gorszej sytuacji gdyż on mieszka u mnie i nie chce i nie ma zamiaru opuścić mojego domu jak każe mu się wynosić to się tylko bezczelnie śmieje nie chce jakieś interwencji policji wstyd przed sąsiadami... nigdy bym nie przypuszczała ze mnie takie coś spotka mogła bym książkę napisać o tym co on mówi jakie sobie rzeczy wymyśla i tworzy w głowie na leczenie nie chce się udać bo twierdzi ze mu nic nie jest to ja go zdradzam i jeszcze wmawiam mu chorobę nie chce o tym słyszeć średnio co tydzień jest awantura o jakiegoś faceta lub kilku potem błaga mnie przez kilka dni żebym wybaczyła i się zmieni zawsze ustępuje choć wiem ze i tak będzie źle grozi mi ze jak się rozstaniemy to mi umili życie. żyję w strachu boję sie co kolwiek powiedzieć bo zawsze jest coś co może mu się nie spodobać kasuje nawet sms które przychodzą z reklamami bo też może mu sie to nie spodobać oczywiście kontroluje mnie na każdym kroku telefon torebkę nawet ostatnio zauważyłam ze majtki mi sprawdza koszmar nie radzę sobie z tym mam córke ona na to patrzy nigdy tak nie żyłam i nie chce ale tak ciężko mi sie z tym uporac proszę o jakąs sensowną rade potrzebuję pomocy

witam ja mam problem z zazdroscia o partnera.nie ufam mu sprawdzam jego komorke..kiedy rozmawiam z kims czuje niepokoj a szczegolnie z kobieta jakas...albo nawet jak patrzy i sie usmiecha do jakiesjs nawet starej...mysle ciagle ze inne sa lepsze ode mnie ze mu sie bardziej podobaja wygladaja lepiej sa madrzejsze bardziej wesole...ostatnio jedna zjego kolezan\ek specjalnie jeszcze udawala ze zaprasza go na randke zeby mi dopiec bo wie jaka jestem zazdrosna i dotknelo mnie to mimo ze ona ma dwoje dzieci i meza i to raczej byly zarty...boje sie ze partner mnie oszuka skrzywdzi tym bardziej ze zdarza mu sie klamac...jednak raczej mnie nigdy nie zdradzil to ja sie o to boje nie chodzimy na dyskoteki bo zaraz sa klotnie i jestem zazdrosna ze patrzy na inne...nie wiem co ztym zrobic czy sa na to leki jakies?

Dzień dobry. Mam podobne problemy jak we wcześniejszych wpisach. Jesteśmy z moim partnerem razem od 12 lat. Mamy wspólnego syna 11 lat, moją córkę 19 lat i jego syna 19 lat. Od około 2 lat jest tak obsesyjnie zazdrosny o sąsiadów, że brak mi słów by to opisać. Mieszkamy od 4 lat w nowym miejscu nie mamy tu znajomych. Jego rodzina mieszka 70 km dalej moja 500 km. On wyjeżdża do pracy i nie ma go 3 tyg wraca na tydzień i tak dalej, ja zostaję ze wszystkimi problemami sama. Nigdy nie mogę na niego liczyć jak mam jakiś problem to zawsze się wykręca, że on jest daleko i na odległość nie może mi pomóc. Więc radzę sobie sama. Nigdzie nie chodzę, nie palę, nie spożywam alkoholu jestem zwyczajną kurą domową. Nie pracuje podczas porodu uległam wypadkowi i nie powróciłam do zawodu. Około 3 lata temu wprowadziło się do naszej klatki sympatyczne młode małżeństwo. On pływa na barkach ona tak ja ja jest w domku. Zakolegowałyśmy się. Czasami pomagam jej przy dziecku, służę dobrą radą bo jestem starsza. Jak mi czegoś potrzeba a zazwyczaj towarzystwa to się spotykamy. I właśnie mój "PAN" dostaje białej gorączki jak tylko usłyszy o sąsiadach. Jak on jest w domu to nawet nas nie odwiedzają, nie dzwonią nie zaczepiają na schodach. Są bardzo wyrozumiali i mi współczują. Chcę iść do pracy i znowu jest wojna bo po co. Nie rozumie że zaczyna brakować nam pieniędzy, moi rodzice są już starsi ciągle mi pomagają finansowo chcę jechać do nich na wakacje i tam zostać 2 m-ce i znowu awantura. Zerwałam wszystkie znajomości ze wstydu. Jedynymi znajomymi z którymi rozmawiam są właśnie Ci sąsiedzi. Błagam pomóżcie co mam robić brak mi już sił. Gdyby nie mój synek utopiłabym się bie mam już sił by dalej żyć.

Witam mam 21 lat i 4 letnia córeczkę z poprzedniego związku.Rozstałam się z ojcem małej gdy miała 1,5 roku dość szybko związałam się z kolegą ojca dziecka(tak jakoś wyszło).Od samego początku Jego rodzice byli przeciwni naszemu związkowi myśleli że jestem małolatą która o życiu nic nie wie itp.ale z upływem czasu przyzwyczaili się do mnie i małej.Lecz po doświadczeniach życiowych trzymam ludzi na dystans od siebie nie wiem może dlatego ze nie chce być zraniona(Gdy miałam 13 lat rodzice się rozwiedli bo ojciec bił matkę bo ta go oszukiwała).Wszystko było miedzy mną a moim partnerem było wspaniale dopóki nie zaczęło mi nagle przeszkadzać to że dzwoni do niego codziennie mama i opowiada jej dosłownie wszystko starałam się z tym walczyć ale nie udało mi się wszystko poszło na moja niekorzyść,nie osiągnęłam tego co chciałam.Gdy jechał do rodziców sam to wydzwaniałam do niego kilkadziesiąt razy pisałam przykre sms-y nie wiem co mną kierowało.Dziś kiedy powiedział mi że ma już tego dosyć zrozumiałam że robię źle że tak być nie powinno. Co mam zrobic by ratować ten związek na którym mi zależy wiem że byłam chorobliwie zazdrosna zapisałam się do psychologa ale jak mam Go przekonać że się zmienię ze nie będzie jak dawniej.Proszę o pilną pomoc.Sprawa nagła jestem pod ścianą.

Hej. Jestem po slubie pol roku mamy córkę 2miesieczna moj maz ciagle wmawia mi ze go zdradzam, ubliza mi a czesto powtarza ze mala nie jest jego chociaz to nie prawda,jestem zastraszana ze jak odejde to zrobi mi cos zlego boje sie, nie moge nawet wyjsc ciagle siedze w domu mam 21lat a chce odejsc prosze pomoc mi maz ma 24lat byl karany za rozboje

Witam. Na początku napiszę że bardzo proszę o pomoc ;(. A więc zacznę od tego że teraz mam 22 lata i mam na imię Justyna mój problem to zazdrość. Pojawiła ona się przy moim pierwszym chłopaku którego miałam 8 lat temu byłam z nim 5 lat i byłam o niego chorobliwie zazdrosna nie mógł mieć koleżanek chciałam zeby cały czas ze mną przebywał zeby mi mówił ze mnie kocha i że to ja jestem najpiętkniejsza i wogóle, jak jechaliśmy autem to jak zerknoł na jakaś laske to ja dostawałam ataku furii. No i wogóle to był problem bo ja mu wszystkiego zabraniałam a sama go przez 3 ost lata zdradzałam z różnymi facetami. No ale po tych 5 latach zerwałam z nim bo poznałam nowego. No i co z tym nowym było idealnie przez 2 pierwsze miesiące żadnej zazdrości ani trochę. Ale potem znów się zaczoł ten sam problem chorobliwa zazdrość. Tylko ze ja po roku bycia z nim dowiedziałam się ze on mnie naprawde zdradził i wiecie co mi powiedział ze on to zrobił dlatego ze ja mu to tak długo wmawiałam ze mnie zdradza ze aż nie wytrzymał i to zrobił, no i w tym związku jak byłam z tym Jurkiem ja go ani razu nie zdradziłam. Nawet jak wyjechał do Belgi na poł roku to byłam mu wierna no ale ten związek też zakonczyłam ale to z tego powodu ze był odemnie starszy o 20 lat. No i teraz od lipca zeszłego roku poznałam faceta moich marzeń(taką mam nadzieję ze to ostatni) no ale znów to samo chorobliwa zazdrość się wdarła do naszego związku i to nas niszczy. Bo wszystko mi sie tak fajnie ułożyło mam ukochanego faceta nawet zamieszkaliśmy razem a teraz się tak kłucimy ze mnie umiemy ze sobą wytrzymać. Jak mu przychodzi esemes to ja zaczynam płakać ze musze to zobaczyc ze musze wiedziec kto napisał ze to napewno jakas laska i wogóle a go to tak denerwuje ze az wychodzi z siebie krzyczy po mnie i wogole chciał dzisiaj ze mną zerwać. Powiedzcie mi co mi sie dzieje? dodam ze miałam ojca alkoholika przed którym uciekałam z domu. Moze to tez jest powodem ze nie ufam swoim facetom. Pomocyyyyyyyyyyyyyyyy!!!!!!!!!!!!!!!!!!! chcę być z moim teraźniejszym ale jak taka dalej bede to on mnie zostawi ;(

Witam, mam ze sobą ogromny problem. To co wyprawiam to nie zwykła zazdrość to jest chore. Jestem z chłopakiem od ponad roku, każdy z nas przeżył swoje związki z innymi ludźmi. Ja dobrze nie trafiałam. Byłam 3 lata z facetem, któy mnie zdradzał na każdym kroku, od tego się zaczęło. Kłóciliśmy sie cały czas, dochodziło nawet do rękoczynów. WIecznie płakałam przez niego. Ale wyprowadziłam się i urwałam z nim kontakt raz na zawsze. W nowym mieści poznałam mojego obecnego chłoapaka. Myślałam, że złapałam Pana Boga za nogi. Był i chyba jest wyjątkowy. ALe bardzo lubi być z centum uwagi, lubi zwracać na siebie uwagę otoczenia, na imprezach, wszędzie. Jest bardzo przystojny i podoba się innym dziewczynom co doprowadza mnie do szalństwa. Potrafię z super nastroju popaść w szał. Denerwuje mnie wszytsko, jak nie odbiera tel (bo np. jedzie autem) ja juz wymyśłałam rózne historie, co robi i z kim. Cały czas mi powtarza, że chce być tylko ze mną i gdyby tego nie chciał to dawno by mnie zostawił... ja mu wierzę, aż do nasępnej dziwnej sytuacji. Nie lubie jak rozmawia z innymi, widzę jak kobiety go próbują kokietować. Bardzo często wychodzi beze mnie na imprezy z kolegami, którzy nie są wzorem cnót a mają dziewczyny, które też siedzą w domu. Mój chłopak jest bardzo podatny na wpływy i na to co mówią jego p rzyjaciele. często go podpuszczają, "zeby było zabwanie". Ogólnie jest bardzo dobry dla mnie i jak wszytsko jest ok miedzy nami, jak jestemy sami to jest cudownie i nie chce tego stracic. Wczoraj bylismy na ur u jego kolegi znowu była dziwna akcja, strasznie sie kłocilismy, powiedział, ze po tym to nasza ostatnia szansa, jezeli dalej bede si etak zachowywała to mnie zostawi. Wiem, że to zrobi, dlatego musze się zmeinić. Ale nie wiem jak, czy to w ogóle mozliwe. Jak jestem sama w domu i myśłe o tym to powtarzam sobie, że juz taka nie bede i ze bedzi dobrze miedzy nami. Ale 2 dni pozniej wybucham, nie potrafie tego kontrolowac, nie potrafie sie opanowac, przemilczeć. Tak więc błagam o pomoc!

Witam mam na imię adam jestem prawie 3 lata po ślubie a w związku 9 lat i szukam tu pomocy co zrobić. Jeśli znajdzie sie choć jedna osoba która może mi poradzić co mam zrobić konsekfetnie. Wiec oto moja historia
Mieszkam obecnie w Londynie z żona od 5 lat szczęśliwa zakochana para lubiaca zabawy oboje za sobą do czasu kiedy po upływie miesiąca w uk moja wtedy dziewczyna miała przepitke romans z nowo poznanym kolega, oczywiście wszystko było tak żebym sie o niczym nie dowiedział mówiła mi ze to tylko kolega tak sie mówi ale po jakimś czasie zaczolem pytać co jak gdzie wiec:
Co- alkohol byłam piana i stało sie calowalam sie z nim i jakoś to przeżyłem ale po ślubie sie przyznała ze nie tylko ale powiedziała ze żałuje i ze zdała sobie sprawę ze mnie bardzo kocha i zginęła by w tym świecie. Pytałem dlaczego? Bo nigdy cie nie było w domu pracowalas od rana do nocy( tak było pierwsza praca za marne pieniądze ale trzeba za coś żyć ) ok było minęło. Ostatnie 4 miesiące były najgorsze w mojim życiu pracujemy razem od 4 lat ta sama firma praktycznie obok siebie 24 h razem od niedawna zeby dorobić podjąłem kolejna prace wiec już nie tak dużo czasu spędzamy razem. To była sobota miałem wieczorna zmianę zadowolony jak codziennie ale zmęczony pozegnalem żonę słodkim buziakiem i mocnym usciskiem, skoro ja idę do pracy to czy możemy sobie zrobić babska imprezę i iść do klubu pełny zaufania zgodziłem sie wtedy pracowałem do 3 w nocy wychodząc z pracy zadzwoniłem do zony zapytać jak po bałaganu i czy już jest w domu odpowiedziała ze jeszcze siedzą i piją piwko ale zaraz sie zbiera wróciłem do domu była już 3.30 sąsiad zapytał gdzie są dziewczyny i czemu ich tak długo niema powiedziałem mu niemartw sie stary to babskie baletu zaraz bedą 4 godzina dzwonie nie odbiera SMS nie odpłatne kolejny tel i kolejny odebrała i wykrzyczala adam daj mi sie bawić jak bede to bede 20 min potem otwierają sie drzwi do pokoju i awantura co ja robię czemu ja kontroluje bla bka bla. Następnego dnia rano milion pocalunkow przeprosin obietnic jak zawsze na zgodę cudowny sex. I tak do świąt wszystko ok spędzone w gronie rodzinnym potem tak samo Sylwester.2 tygodnie pózniej po pracy wracam do domu szykuje sobie obiad bo żona na popoludniowa prace. Po obiedzie powiedziałem trochę na necie i... Niewiem co mnie tknelo weszlem na historie odwiedzanych stron i jak siedziałem to nogi z waty sie zrobiły znalazłem tam dziwny link do fb tz falszywe konto i tylko jeden znajomy wysłałem żonie smsa jak skonczysz to zadzwoń!!!! Tak było zadzwoniła i ze słodkim głosem ; no hej misiu co sie stało ?? Powiedziałem ; a nic chciałem ci powiedzieć ze cie bardzo kocham ( ze smutnym głosem) zapytała czy to wszystko bo sie spieszy? Nie, możesz mi powiedzieć kto to jest i podalem ten jej link... Głucha cisza w słuchawce - a ty wiesz? Przecież tu jest twoje zdjęcie to chyba nie mojej mamy? Powiedziała ze nie jedzie do pracy tylko wraca do domu zeby wyjaśnić , powiedziałem ze niechce jej teraz widzieć ze ma iść do pracy bo ja tez mam nocke i niechce jej zawalic ale wróciłem wcześniej niż zawsze po powrocie powiedziała mi ze na tej imprezie poznała kolesia ale mam sie nie martwić ma żonę i dziecko 3 letnie. Powiedziałem ze ma natychmiast skasować to konto bo jak sie dowiem kto to jest to zakończe to raz na zawsze. Skasowala ale nie dokonca potem było jeszcze gorzej 2 karta sim i nr w portfelu potem zmiana rachunku na pocztę kłamstwo za kłamstwem ale powiedziałem jej ze ja tak kocham i ze wybacze ale ma zakończyć to wszysto tak mijaly dni i dowiedziałem sie wszystkiego kim jest gdzie pracuje jak ma na imię poptostu teraz wiem wszystko mało tego przyznała sie do wszystkiego nawet ze mieli układ miedzy sobą ze zostaną kochankami wiem ze sie ........ Pare razy. Czy on jest jakiś atrakcyjny czy coś nie poprostu miał to coś ze była o niego zazdrosna a omnie od 9 lat tylko raz tyle co sie przykrych słów z jej strony nadlychalem ze mam 28 lat i niemam auta prawo jazdy dobrej pracy i jak ja mam zamiar utrzymać rodzine. Prosia mnie żebym dał jej sie wyszalec zanim zajdzie w ciążę chciała rok i przyznała ze to miało być dla niego. Od tygodnia podobno to koniec zakończyła to pokazała mu smsa do niego i od niego to nie jest facet którego można traktować jak zabawkę napisał koniec to koniec.
Wiec co mam zrobić zaufać czy sie rozstać? Niemoge sobie poradzić z tym codzień po pracy plakalem sprawdzam historie jestem chorobliwie zazdrosny jak sobie poradzić a wiem ze jak sie rozejdziemy to bedzie mi jeszcze gorzej
P.S historia obcieta bo trochę sie wylalem i oczy mnie bolą prosze o jakakolwiek pomoc pozdrawiam adam