Ciągle jestem sama...

Witaj!

Jest takie stare powiedzenie: Prawdziwych przyjaciół poznajemy w biedzie. Jeśli ktoś, kogo uważałaś za przyjaciela, zostawił Cię dla kaprysu, to być może ta przyjaźn nie była wiele warta i lepiej, że się o tym przekonałaś teraz, a nie za kilka lat. Wówczas zawód i smutek byłby o wiele silniejszy.

13 lat to bardzo trudny wiek. Z dziecka przeobrażasz się w kobietę, zmienia się Twoja gospodarka hormonalna, pojawiają się wątpliowści i niepokoje. Świat zdaje się być raz piękny, raz okrutny, a Ty czujesz się nierozumiana. Dlatego jesteś bardzo podatna na zranienia. Ale uwierz mi, proszę, że to minie. Jestem pewna, że znajdziesz jeszcze nie jedną przyjaciółkę.

Tymczasem, może dobrze by Ci zrobiły jakieś dodatkowe zajęcia sportowe, które wypełniłyby czas po szkole? Może tam poznałabyś jakiś ciekawych ludzi, z którymi mogłabyś dzielić swoje zainteresowania.

Głowa do góry. Bycie nastolatkiem to naprawdę ciężki kawałek chleba, ale po latach wspomina się go z uśmiechem.

Pozdrawiam Cię ciepło!