- abcdepresja.pl
- Pytania i odpowiedzi
- Co mam zrobić, by przestać myśleć o śmierci?
Co mam zrobić, by przestać myśleć o śmierci?
Dobry wieczór. W wakacje wyjechałam na parę dni do koleżanki i podczas mojej nieobecności w domu, naszła mnie tam myśl o nieuchronności losu. Konkretnie o śmierci. Najpierw odniosłam to do moich bliskich, do faktu, że oni kiedyś umrą. Sobą niezbyt się wtedy jeszcze przejmowałam. Miałam potwornego doła (depresję?), który przeszedł mi, po czym znów powrócił we wrześniu. Od tamtego czasu nie mogę uwolnić się od myśli o końcu mojego życia, o końcu życia moich bliskich. Zatruwa mi to każdy, nawet najmniejszy pozytywny aspekt, mojego życia. Dopiero kiedy dzieje się coś naprawdę złego, odczuwam obojętność, dotyczącą tematu śmierci. "Co mnie to teraz obchodzi, mam ważniejsze problemy niż teoretyzowanie." Ale kiedy tylko spotyka mnie coś miłego, przyjemnego to natychmiast pojawia się myśl "I co mi to da? I co z tego, jeśli i tak umrę", "To nie ma sensu, to jest bez znaczenia".
Straciłam całą przyjemność z mojego hobby, z kontaktów z innymi ludźmi, z flirtu, z pozytywnych myśli, nawet słuchania muzyki. Wiem, że to chore i nienormalne, tym bardziej, że mam 17 lat, teoretycznie całe życie przed sobą i nigdy nie patrzyłam na śmierć z tak dramatycznymi odczuciami, uznawałam to za coś naturalnego, za coś o czym nie warto teraz myśleć. Nie wiem, co zrobić, by przywrócić ten stan, a już nie mogę wytrzymać, egzystując w ten sposób. Z góry ślicznie dziękuję za odpowiedź.
Witam!
Nieuchronność śmierci jest pewnikiem. Na co dzień jednak nie przywiązujemy do tego faktu większej uwagi, jednak większość ludzi czerpie otuchę z wiary, że śmierć nie jest końcem egzystencji, opierają się na tym wszystkie systemy religijne.
Z opisu wynika, że myślenie na ten temat staje się rodzajem tzw. ruminacji, czyli uporczywego, nawracającego myślenia na przykry temat, która może być objawem depresji. Dominującym objawem jest wtedy obniżenie nastroju, niezdolność do odczuwania przyjemności, zmiana zachowania - z reguły dostrzegana przez otoczenie, bezsenność, zmniejszenie apetytu, zaburzenia koncentracji, spadek aktywności. Zespół depresyjny może być obawem schorzeń somatycznych, np. zaburzeń hormonalnych. W celu wyjaśnienia tych watpliwości wskazana byłaby konsultacja z lekarzem psychiatrą.
Witam
Mam problem. Ja mam 12 lat i myśle nieustannie o śmierci ,moiej i moich bliskich.Myśle że ich już nigdy nie zobacze.Nie wiem jak z tym sobie radzić.Mam też pytanie ,czy ja moge mieć depresje?Bardzo prosił bym o odpowiedż.Mam dopiero 12 lat.Czy to przejdzie?
Witam !Ja tez mam problem ze soba nie wiem co mam robic .moze najpierw opowiem moja historie w skrócie .Rok temu dokładnie 13 kwietnia mialam nagłe zatrzymanie krazenia ,przezyłam dzieki dobremu lekarzowi a tym bardziej mojemu synowi który był wtedy w domu i szybko zainterweniował .Całe lato w zeszłym roku jakos fajnie minelo, ale w grudniu pojawił sie problem ,musze powiedziec ze mam duza nerwice i nie moge zapanowac nad tym a dodatkowo w grudniu zaczeły sie nowe problemy z sercem chyba bo jeszcze do tej pory kardiolog nie powiedział mikakretnie na co jestem chora najprawdopodobnie to jakas arytmia napadowa bo czuje czasem tak jakby serce mi przeskakiwało na chwile jakby zamierało zatykało go cos,nie jestem tego w stanie głebiej okreslic zaczełam sie leczyc u psychiatry i psychologa jestem juz po paru spodkaniach biore leki ale stan mój sie nie poprawia bardzo sie boje wieczorów (a stało sie to wieczorem)to tak jakby lek przed tym ze moze sie to znów wydarzyc,nie umie przestac o tym myslec wszystko wiaze sie z moja śmiercia ,kazdy pogrzeb w rodzinie lub znajomych przytlacza mnie myslami z moja smiercia ,a najgorsze sa chwile kiedy nastepuje ten skurcz serca to dodatkowe lęki które mnie zabijaja prosze pomózcie mi bo ja juz nie daje rady coraz bardziej sie dołuje nic mi nie pomaga nan stop tylko leki psychotropy ,melisa i tak całymi dniami ,juz nie wiem gdzie mam szukac pomocy ,co mam z soba zrobic umrzec?ratunku !prosze!ja chce jeszcze zyc ,zyc normalnie mam 40 lat to jeszcze nie pora odchodzic!
Cześć. mam 12 lat i mam ten sam problem. Czasem wolę się nie spotykać z koleżankami bo myślę żeby być z rodziną bo czas leci i mogę ich stracić. Każdy wolny czas chciałabym spędzać z nimi.Jestem szczęśliwa że spędzam z nimi tyle czasu ale nie chcę mieć takiego poczucia że to ostatnia chwila jaka moze być. Proszę o pomoc .....
A czym jest smierc i co nastepuje po niej? zastanawialiscie sie nad tym?
Dodaj nowy komentarz