Co z tą miłością do człowieka chorego na depresje?

Mam 55lat i od wielu lat byłam z dziecmi/wdowa/Gdy dzieci ,,wyszły z domu,,poznałam na portalu internetowym mężczyznę .Przy pierwszym spotkaniu bardzo mi się spodobał i zakochałam się w nim za jego dobroć ,takt,kulturę i zaangażowanie/w życie domowe też/Uczciwie powiedział mi że choruje na depresje i miał próby samobójcze/jego siostra wcześniej popełniła samobójstwo a starszy brat też choruje na nadpobudliwość/Jego małżeństwo podobno było pasmem udręki no i ma 19 letnią córkę niepełnosprawną/superkobieta czyliXXX/Z synem też nie jest w dobrym układzie bo jak on twierdzi ma 24lata a jest na utrzymaniu matki a teraz dziewczyny/nie pracuje,nie uczy sie/Gdy powiedział mi że leczy się od2003 roku/tabletki Cymbalta przyjmowane przez rok/od czerwca br sam odrzucił tabletki i nie bierze nic bo twierdzi że sam się wyleczy/,sanatorium spec w Austrii itp/to nie wiedziałam co to za choroba myslałm \że chwilowe obniżenie nastroju a nasza miłość/zapewniał mnie o niej z żarem w oczach/wszystko pokona.Wg niego to ma depresje od 20 lat mimo że przepracował 35 lat a ostatnie 10 jako kierowca zawodowy. Zamieszkaliśmy razem tz. u mnie i było z pocztku ok ale w miarę upływu czasu było coraz gorzej,tz zrobił się podejżliwy i ciągle mnie oskarżał o kłamstwa/!!??/gadulstwo,zakłamanie idt tak że nerwy mi wysiadały że niemal płakałam codziennie za te przykrości....nie przesypiałm noce ,rece mi drżały i postanowiłam wyjechać na jakiś czas a on powziął decyzję o wyprowadzeniu się/w między czasie poznał inną kobietę/nie był tam długo bo pani ta nie wytrzymała jego nastroju.Zaczął odnawiać ze mną znajomość no i znów wróciliśmy do siebie /ale nie mieszkaliśmy razem/no i poznał inną kobietę wdał się w romans/sam mi to póżniej opowiadał/i znów niepowodzenie i pogodzenie się ze mną.Wybaczałam tak wiele razy,ale to się ciągle powtarza ten scenariusz:zapewnianie o mojej miłości,jego żarliwe uczucie następnie obrażanie mnie i wyzywanie,wymyślanie urojonych sytuacji.Robiłam coś o czym nie wiem.Męczy mnie to strasznie i nie umiem się od niego uwolnić bo wystarczy kilka ciepłch wyznań i już  jestem w jego objęciach,mimo że wiem co mnie czeka. Czy ze mną jest rownież coś nie tak?Moja rodzina/dzieci/za plecami tak twierdzą i co robić?Straciłam nadzieję że On wyzdrowieje,i straciłam nadzieję że możemy razem mieszkać/on nalega ale teraz u niego tz. w Austrii/,obawiam się że jego stany ,,dołowe ,,/przy tym jest agresywny słownie i jego bezsseność mnie również zaprowadzi do depresji bo w ub. roku już byłam bardzo blisko chociaż otoczenie odbiera mnie jako silnego człowieka.On w tej chwili jest bez pracy bo był rok na chorobowym no i nie ma pewności czy jak ją otrzyma czy będzie tam pracował bo może znów będzie w dołku a to wszystko się na mnie odbije.Wiem że go kocham ale takiego jak go poznałam a jaki jest w okresie,,doła ,,to się go obawiam bo mówi straszne rzeczy a to mnie dobija psychicznie.W tej chwili jestem daleko od niego i ma ze mną kontakt tylko telefoniczny i przez to mogę normalnie myśleć co jemu nie przeszkadza wchodzić w stany euforii a po 2 tygodniach w samo centrum piekła.Acha oskarża mnie że jestem złym człowiekiem i zepsutym/gdy jest w ,,dole,, a obserwujący to nasi znajomi twierdzą że będą się starać o moją,,beatyfikacje,,/żart/a może można go uratować ale jak?