Czy jest szansa na zapomnienie?

Witam! Może zacznę od siebie. W tym roku skończe 24 lata i jak każdy człowiek marzę o harmonii, stabilizacji i rodzinie, ale jak na złość nic mi nie wychodzi. Boję się, że już nic dobrego mnie nie spotka, gdyż nadal tkwię w uczuciach do mojego byłego partnera.

Byliśmy razem ponad rok i był to dla nas najdłuższy związek, traktowaliśmy go bardzo poważnie. Nic nie zapowiadało rozstania - tak nagle wszystko się skończyło, nie wiedząc czemu. Relacje między nami były bardzo dobre: nigdy się nie kłóciliśmy, zawsze staraliśmy się wspierać, a gdy pojawiały się problemy, rozwiązywaliśmy je poprzez szczerą rozmowę. Mi jako pierszej powidział, że mnie kocham, chce założyć ze mną rodzinę i abym została jego żoną. Byłam pierwszą dziewczyną, którą przedstawił swojej rodzinie.Wszystko układało się super.

Mój były partner zerwał ze mną przez telefon, tak naprawdę nawet nie podał mi prawdziwego powodu. Mój eks w młodości miał problemy z prawem i okazało się, że przeszłość jego powróciła, a w tym problemy z prawem. Nie mówił mi o tym, bo nie chciał mnie martwić - dowiedziałam się po fakcie. Wiedzieł, że zawsze będę go wspierała, bo nie chciałam z nim być tylko wtedy, gdy jest dobrze, ale właśnie wted,y gdy jest źle, aby nadal go wspierać. Był mężczyzną, który odbudował moje zaufanie w ludzi i mężczyzn.

Rozstanie przeżyłam bardzo boleśnie: nawet myślałam o samobójstwie. Nie należę do osób które zakochują się szybko. Zazwyczaj mam przerwy ok. 4 lat zanim dojdę do siebie. Po rozstaniu wyjechałam za granicę, aby uciec od tego wszystkiego. Mimo że minęło już bardzo dużo czasu, niewiele się zmieniło. Często płyną z moich oczu łzy i nie wiem dokładnie, co jest ich przyczyną. Cierpię na bezsenność, a w dzień często nie mam ochoty wstać z łóżka. Czytam książki, aby nie myśleć. Od naszego rozstania minęło 18 miesięcy.

Po powrocie do kraju znów spotkaliśmy się. Sam zaproponował spotkanie. Było bardzo miło. Spędziliśmy razem 6 cudownych godzin w miejscu, gdzie byliśmy najbardziej szczęśliwi. On był kierowcą, ale jak twierdził, nie wie, dlaczego się tam znaleźliśmy. W tle leciała nam ta sama muzyka, która zbliżyła nas do siebie. Wybrane kawałki pogłaśniał i siedzieliśmy w ciszy, patrząc sobie w oczy...

Wiedział, że nie chcę rozmawiać o nas, bo jak dla mnie nas nie ma i nie będzie. Sam zaczął rozmowę o nas. Powiedział, że bardzo tęsknił za mną, że brakowało mu tego wszystkiego, co było między nami: rozmów, mojego uśmiechu, spotkań itp., ale że nie mówi tego po to, abyśmy się zeszli. Rozmawialiśmy bardzo szczerze i postanowiłam wykorzystać sytuację, i spytałam, kiedy przestał mnie kochać, a on mi powiedział, że nigdy mi czegoś takiego nie powiedział, bo nigdy nie przestał.

Co mam o tym myśleć...? W jakim celu mi to powiedział...? W następnych dniach od spotkania dzwonił, aby po prostu usłyszeć mój głos itp. Po niecałym miesiącu znów się spotkaliśmy. Ani on, ani ja nie mieliśmy planów na sylwestra. On miał być w pracy w stolicy. Planowaliśmy spędzić go razem, ale nie udało mu się załatwić w pracy wolnego. Również bardzo chciał spędzić go ze mną, bo widać to było po nim.

Dużo rozmawialiśmy i wiele rzeczy sobie wyjaśniliśmy - jednak nie mogę zrozumieć pewnej rzeczy: dlczego tak bardzo mu zależy, abyśmy byli przyjaciółmi, chociaż ja wolałam to zakończyć, bo nie wierzę w przyjaźń, jak wcześniej była miłość. Z wcześniejszymi parnerkami tylko ma kontakt telefoniczny, o ile w ogóle ma. A ze mną chce się przynajmniej raz na jakiś czas spotkać sam na sam itp.

Dlaczego tak bardzo zależy mu na tym kontakcie? Jeśli chodzi o mnie, to nadal go bardzo kocham, ale wiem, że jeśli chcę zacząć od nowa, muszę zapomnieć, ale jakoś nie mogę. Przez cały ten czas nawet nie byłam na żadnej randce, bo 2 spotkań z nim nie biorę pod uwagę. Jakoś nie potrafię. Boję się, że już nigdy nie ułożę sobie życia... Proszę mi powidzieć, czy tak się zachowuje chłopak w stosunku do byłej partnerki, z którą planował swoje życia...?

Z góry dziękuję za odpowiedź i gorąco pozdrawiam.