Czy kiedyś przestanie ranić kobiety?

Mam prawie 29 lat i jestem w totalnej rozsypce emocjonalnej. Zaczynam się zastanawiać, czy kiedyś nie zwariuję przez swoje wieczne myślenie o byłym związku. Z drugiej strony czuję, że muszę poznać dogłębnie, dlaczego musiał się on rozpaść, aby pogodzić się z tym, że zostawił mnie mężczyzna, z którym chciałam spędzić resztę życia.

Dzisiaj jednak już nie chcę tego, pomimo że codziennie od 2 miesięcy płaczę i tęsknie. Codziennie jednak też znajduję odpowiedzi na to, dlaczego się rozpadł. Pomógł mi w tym także psycholog, który otworzył oczy na wiele spraw. Do tej pory nie zdawałam sobie sprawy, że żyję z psychopatą, seksoholikiem i facetem uzależnionym od sterydów i narkotyków, do tego pochodzącego z rozbitej rodziny.

Też sama jestem DDA i chyba dlatego byłam w tym związku i dalej byłabym, gdyby nie odszedł. Zaczął mnie krzywdzić już od samego początku znajomości, a ja przez 2 lata szukałam winy w sobie i wiecznie go usprawiedliwiałam. Zatem od początku.

Po pół roku naszej znajomości znalazłam w jego telefonie SMS-y od innych kobiet, mnóstwo SMS-ów głównie o treści erotycznej, do tego znalazłam jeszcze drugi telefon o treści tylko erotycznej (ten numer miały kobiety i mężczyźni ze stronek internetowych).

Byłam przerażona. Powiedziałam mu, że koniec.  Po 3 dniach przybiegł z bukietem róż i dalej z nim byłam, ale ja już nigdy mu nie zaufałam. Zaczęło się kontrolowanie z mojej strony, przeglądanie telefonu, wieczne myślenie, co teraz robi, jak go nie ma przy mnie, potem była zaborcza zazdrość.

On rozglądał się na każdym kroku za kobietami, niekoniecznie musiała to być seks bomba, po prostu szukał zainteresowania w ich oczach. A ja pogrążałam się coraz bardziej. Zaczęłam go wyzywać i używać wobec niego wulgarnych słów. Nasza miłość zaczęła się zabijać.

Potem zaczął się kolejny dramat i kolejny szok. Od samego początku nie było z jego strony wielkiego pożądania. Kochaliśmy się raz na tydzień, a ja byłam zdziwiona. Kiedy ja zaczynałam inicjować seks, to odpychał mnie mówiąc, że jest zmęczony.

Potem odkryłam, że jest zarejestrowany na stonkach pornograficznych, że masturbuje się kiedy ja leżę w pokoju obok albo znikam na dwie godziny z jego mieszkania. Odkryłam, że zgrywa sobie filmiki pornograficzne, znajduje jakieś stare zdjęcia gołych kobiet.

 I znowu zaczynam krzyczeć. Dlaczego ogląda te stronki, czy nie widzi, że to niszczy nasz związek, czy nie widzi, że ja jestem sfrustrowana. Kiedyś leżałam w sypialni z ochotą (wiedział o tym), że fajnie byłoby, gdyby doszło do zbliżenia, a on w tym czasie się zadawalał przed Internetem.

Nakryłam go (on myślał, ze ja śpię), oczywiście wymówka była taka, że chciał potem do mnie przyjść i kochać się ze mną. Zrobiłam mu taka awanturę, a on i tak potem spowodował, że to ja miałam wyrzuty sumienia. I horror trwał dalej.

Ja byłam niespokojna. Nie mieszkaliśmy razem, on nie chciał, bo niby nie był gotowy itp... Wieczne wymówki, dlaczego nie teraz. Ja zaczęłam być wiecznie zdenerwowana, co on teraz robi, jak mnie nie ma, że pewnie ogląda te stronki, i tak też było. Kiedy mnie nie było, to się zadawalał przed stronkami.

Nie chciał też mnie całować namiętnie. Któregoś dnia, kiedy chciałam się z nim popieścić, znowu mnie zignorował, a ja nie wytrzymałam.

Na drugi dzień powiedziałam mu, że już mam dosyć takiego życia. Mam dość tego, że te stronki niszczą nasz związek. Przestał z tym (podobno). Wylogował się ze stronki, podobno przestał oglądać filmiki i niby zaczął być grzecznym chłopcem. Powiedział, że wie, że zabił tym moją miłość, ale że mam dać mu szansę.

Po tych słowach dowiedziałam się się, że wysłał do obcego faceta moje fotki i napisał mu „przyjemnego trzepania”. Byłam przerażona, świat mi się zawalił, bo wiedziałam, że jego obietnice są puste. Pomimo tego wróciłam do niego, bo kochałam go, nie miałam tyle siły żeby odejść, ale nie wierzyłam, że tak po prostu może z tym skończyć.

Było cudownie przez 2 miesiące, ale nie chciało mi się wierzyć, że to tak już będzie, zastanawiałam się, jak długo on wytrzyma bycie takim grzecznym chłopcem (miał 32 lata).

Po tych 2 miesiącach znowu nie było seksu (3 razy w miesiącu), ja sprawdzałam jego komputer, czy nie ogląda, nic nie znalazłam, ale może usuwał ślady. W nasz związek wkradła się znowu pustka, monotonia, on wiecznie spał, wiecznie był zmęczony i niezadowolony z życia, zaczął być dziwny...

Kolejnym problem, który mnie frustrował, to brak jakichkolwiek rozmów o wspólnej przyszłości. Oboje mieliśmy pracę, on mieszkanie, ale rozmowa na temat wspólnego mieszkania kończyła się zwodzeniem mnie. W końcu po 2 latach dał mi półkę w swoim mieszkaniu i powiedział, ze mogę zostawać u niego, kiedy tylko chcę, ale że nie mieszkamy razem.

 Ja oczywiście znowu byłam tym sfrustrowana, nie cieszyłam się z tej półki, a on mnie obarczał, że przecież taki zrobił już krok, a ja nie potrafię tego docenić. Pojawiły się we mnie wyrzuty sumienia, że może faktycznie powinnam to docenić. No i tak pomieszkiwałam sobie u niego od 3 tygodni, wracając do swojego domu na np. 2 dni po nowe ciuchy, przeprać, posprzątać i wracałam do niego.

Seksu nie było od 5 tygodni. Ja byłam nieszczęśliwa i przerażona, że tak będzie miało wyglądać moje życie, że ja tak nie chcę. Jechaliśmy samochodem, ja mu znowu trułam o tym, że dlaczego z tym seksem tak jest, że ja potrzebuje bliskości, a on w tym czasie spojrzał na inną kobietę, a ja nie wytrzymałam i wyzwałam go od kurwiarzy, a on ze mną skończył związek.

Powiedział, że ja nic od siebie nie dawałam, że tylko wymagałam, że go nie podlewałem, że on już nie ma takich uczuć, żeby być dalej ze mną. Zaczęłam go przepraszać, że nie doceniałam go, zaczęłam się poniżać i prosić go o szansę, ale to nic nie dawało. W końcu przecież uwolnił się od moich szponów.

Po rozstaniu znowu zalogował się na stronki. Po 3 tygodniach od rozstania zadzwonił i poprosił o spotkanie, na którym oznajmił, że chce być ze mną do końca swoich dni. Po tym spotkaniu kopnął mnie znowu, a ja zaczęłam przeżywać dramat.

Dzisiaj zrozumiałam już, że to był toksyczny związek. Wszystko spadło na mnie jak grom z jasnego nieba. Wszystko jest takie świeże. W jednym momencie dotarło do mnie, że byłam z dorosłym mężczyzną uzależnionym od cyberseksu, który był seksoholikiem, który brał sterydy, żeby lepiej wyglądać, a to odpijało się na jego dziwnym zachowaniu, brał na dyskotekach narkotyki. Ciężko mi z tym wszystkim się pogodzić.

Wiem, że teraz on spotyka się ze starszą kobietą z dzieckiem. Potraktował mnie w brutalny sposób, jak zabawkę i nic sobie nawet z tego nie robi. Czy on będzie potrafił zbudować z kimś trwały związek? Czy zawsze będzie postępował w taki sposób? Powinno już mnie to nie interesować, ale to będzie moja porażka, jeśli z kimś innym będzie potrafił zbudować rodzinne gniazdko. Czasami też zastanawiam się, ile jest mojej winy w tym, że ode mnie odszedł?