Czy mój stan jest normalny?

Zastanawiam się, czy moje złe samopoczucie psychiczne to normalny objaw w tym wieku, czy może kryje się za tym coś więcej. Od dłuższego czasu, a konkretnie około pół roku, ciągle nękają mnie złe stany psychiczne, ciągle czuję się nic nie warta, niepotrzebna, bardzo często zdarza mi się płakać z niewyjaśnionego powodu, moją głowę rozsadzają myśli, których nie potrafię opanować, mam kłopoty z zasypianiem.

Kiedyś byłam wesołą dziewczyną, mająca zainteresowania, a teraz tak naprawdę na niczym mi nie zależy, bo i tak wiem, że tego nie osiągnę. Cokolwiek robię, wydaje mi się być bez sensu, bo wiem, że nie robię tego na tyle dobrze, żeby zasługiwało na uwagę. Miałam tyle marzeń, celów, a teraz ich po prostu nie ma. Straciłam kontakt z przyjaciółmi, w ogóle mi na nich nie zależy, nie mam ochoty nigdzie wychodzić, z nikim się spotykać.

Obserwując innych ludzi, zazdroszcze im siły, determinacji, odwagi, sukcesów. Mam ogromne kłopoty z koncentracją, z podejmowaniem decyzji, w ogóle nie potrafię się uczyć, kiedyś nie sprawiało mi to takich problemów. Czuję jakbym straciła wszelkie siły życiowe. To poczucie bezradności strasznie mnie denerwuje, myślę, że inni mają większe problemy, a radzą sobie. Czuję, że to zwykłe użalanie się nad sobą i powinnam wziąć się w garść, ale nie potrafię i to jest jeszcze gorsze, bo nie chcę się nad sobą użalać, w swojej głowie słyszę "Zrób coś z tym, weź się za siebie", ale nie potrafię z tym walczyć. Nie wiem czy to normalne?