Czy powinnam udać się do odpowiedniego lekarza?

Gosposiu, moje losy potoczyły się podobnie jak u Ciebie. Tuż przed maturą dowiedziałam się o chorobie mamy, zachorowała na nowotwór i odeszła w listopadzie, zaraz po tym, gdy rozpoczęłam studia. Z początku nawet dobrze przyjęłam to odejście, ale im dalej od tego zdarzenia, tym ciężej mi się z tym pogodzić. Dodatkowo podłamało mnie, że mimo moich starań nie dostałam się na wymarzone studia. I w kolejnych latach skutecznie próbowałam się na nie dostać. I chyba dzięki temu, że od razu się nie dostałam, bardzo dużo się nauczyłam i wciąż dążyłam, by więcej się nauczyć. Udało mi się osiągnąć bardzo dużo, chyba nawet więcej niż się spodziewałam, ale wciąż jestem niezadowolona. Ukończyłam jedne studia, rozpoczęłam 2 kolejne kierunki (wzięłam na jednym kierunku urlop dziekański, aby wszystko pogodzić), które bardzo mnie fascynowały (wszystkie związane są ze sztuką, ASP, czyli z czymś co powinno być przyjemne). Im dalej jestem na studiach, tym bardziej czuję się przytłoczona i rozczarowana, także podejściem profesorów. Nie mam czasu na poszerzanie własnych zainteresowań, bo muszę realizować zadania, czy przedmioty, które wg.mnie są niepotrzebne. Studiowanie sztuki niestety wiąże się z poświęceniem jej 24h 7 dni w tygodniu (jeśli nie tworzysz czegoś, to musisz o tym myśleć, by coś stworzyć). Już nic nie sprawia mi przyjemności, mimo że znalazłam ukochanego i mimo iż studiuję to, o czym marzyłam od 8 roku życia. Nie mam ochoty wstawać z łóżka, czuję się wiecznie zmęczona, zaczęłam chorować- problemy z nerkami albo ze sprawami ginekologicznymi (na przemian). Jeśli dajmy na to w poniedziałek idę na zajęcia, po prostu czuję się wyczerpana i 2 kolejne dni muszę przespać. Czuję się wypalona, bez energii. Po 1 roku studiów miałam przez 2 miesiące objawy depresji, nie wstawałam z łóżka, nie spotykałam się z nikim, nie chciałam jeść, ale wiedziałam, że dzieje się coś złego i muszę coś zmienić, wtedy lekarstwem okazała się zmiana miasta i uczelni (na krótko, bo zobaczyłam, że gdzie indziej wcale nie jest lepiej i znów wróciłam na moją uczelnię odmieniona i bardziej optymistyczna). Było wszystko dobrze jakiś czas... ale niestety w krótkim czasie 3 lat, zaszło bardzo wiele nieodwracalnych zmian w życiu mojej rodziny. Wydaje mi się, że ten obecny stan pogłębił się, bo mój tata zmienił miejsce zamieszkania, wyjechał do innego miasta, porzucił nasz rodzinny dom, dorobek, pozbył się ukochanych zwierząt. Cieszę się, że tata znalazł sobie nową żonę (jak najbardziej akceptuję ich związek), bo to dla niego lekarstwo i uchroniło go to przed depresją, ale przyczyniło się do mojego cierpienia. Czuję się jakbym straciła tożsamość, straciłam dom, ostoję. W moim mieście, domu zostawiłam 3 najlepszych przyjaciół, których nie mam jak odwiedzać, bo nie mam się gdzie zatrzymać. Moim jedynym pragnieniem jest móc spędzać tam wakacje, tylko w moim rodzinnym mieście czułam się wolna, było odskocznią, czułam się bezpiecznie, bo miałam gdzie wrócić. Teraz czuję, że mimo iż mam pełno obowiązków, zaplanowany czas, wyznaczone cele na 2 lata, to czuję chaos, którego nie potrafię ogarnąć. Zaczęłam panicznie bać się o moją przyszłość, dodatkowo, moje dotychczas stabilne finansowo rodzeństwo zaczęło mieć poważne problemy ze spłatami kredytu na mieszkanie, widzę, że mimo doświadczenia, wykształcenia mają problem ze zdobyciem pracy. Boli mnie to, że nie mogę im pomóc, ale też uświadamia mnie to w kruchości i niepewności dzisiejszego świata. Dzisiaj masz pracę, dom, rodzinę, jutro zostajesz pod mostem. To wszystko co się teraz dzieje w moim życiu rodzinnym i co się wydarzyło w ciągu ostatnich 3 lat to za dużo, jak na tak krótki okres czasu. Nie wiem co dalej zrobić. Marzę o wakacjach, ale wiem, że nie będą wymarzone, bo nie mogę ich spędzić w domu rodzinnym... Co mam zrobić, by skutecznie poradzić sobie z tym stanem bezsilności? Jak odnaleźć sens życia? Jak się zmotywować, że to co robię, ma jednak sens?