Czy taka miłość jest możliwa?

hej..
Piszesz, że masz 22 lata, ale po Twojej wypowiedzi niestety wnioskuję, że nie jesteś dojrzały emocjonalnie.. Nie zrozum mnie źle, ale jak coś takiego możesz nazywać "miłością"? Jesteś dorosłym facetem, pewnie z bagażem doświadczeń życiowych i coś takiego? To zwykłe zauroczenie, pewnie nawet dobrze jej nie znasz, bo "wpadliście na siebie parę razy" i "pisaliście ze sobą".. Może odnalazłeś w niej bratnią duszę, czego nigdy wcześniej nie doświadczyłeś, ale nie nazywaj tego miłością.. Gdyby rzeczywiście Ci na niej zależało, to nie uciekałbyś w przelotne znajomości tylko o nią walczył, próbował ją bliżej poznać, spotykał się z nią i sam odkrywał czy jesteś w stanie stworzyć z nią dobry związek. I gdyby to była miłość, to nie zastanawiałbyś się czy ma ona sens!
Dla mnie jest to niestety chora sytuacja i nic nie zmieni mojego zdania.. Różnica wieku w związkach nie odgrywa wielkiego znaczenia, ale w późniejszych latach. A teraz? Siedemnastolatka to jeszcze dziecko... Jaki związek możesz zbudować z dziewczyną w tym wieku? O czym tak świetnie wam się rozmawiało podczas tej kolonii? Będziecie grać w warcaby i rozwiązywać razem zadania domowe? Nawet nie wpuszczą jej do kina na film dla dorosłych ;| Przepraszam za sarkazm, ale doskonale pamiętam siebie w tym wieku.. Teraz mam 21 lat i doświadczenie jak powinien wyglądać dojrzały związek.. I wydaje mi się, że mężczyzna w Twoim wieku powinien poważniej myśleć o przyszłości. Jak pisała koleżanka wyżej, nie godź się na bylejakość..
Piszesz, że "teraz to chyba tylko Tobie zależy", więc nawet nie wiesz co ona o tym wszystkim sądzi? I zamiast rozmawiać z nią, radzisz się przypadkowych osób na forum.. To przykre. Pogadaj z kimś, kto Cię dobrze zna, ze swoimi przyjaciółmi, a przede wszystkim z nią.
I wierz mi, że nie jesteś w totalnym dole... Chcesz, to opowiem Ci jak wygląda ból. Jak to jest od pół roku budzić się co ranek, widząc czyjąś twarz. Tyle że twarz ukochanej osoby z którą przeżyło się prawie trzy lata, której dało się wszystko co najlepsze, a która zostawiła Cię z dnia na dzień bez słowa wyjaśnienia, bo nagle po prostu stwierdziła, że "to nie to", mimo że wszystko było jak w bajce. To jest przerażające, nie Twój brak chęci na cokolwiek. Ale robię co mogę i mimo wszystko wierzę, że jakoś dam radę i kiedyś ten ból w końcu minie. Tak więc widzisz, że u Ciebie nie jest najgorzej ;) A mój były chłopak? Jest w Twoim wieku i po czymś takim nie poczuł się do tego, by cokolwiek wyjaśnić i zapytać chociaż czy żyję. Tak więc właściwie hmm.. Może związek 22latka z 17latką byłby na jednakowym emocjonalnym poziomie?
Nie znam szczegółów Twojej historii, więc trudno jest mi cokolwiek więcej Ci radzić poza tym, byś po prostu sam zastanowił się czego tak naprawdę oczekujesz od życia.. Jeśli chciałbyś więcej o tym pogadać albo się jeszcze czegoś poradzić, to pisz na mój adres e-mail, chętnie pomogę.
pozdrawiam