Czy to depresja czy sposób na pozbycie się mnie, bo jego uczucie minęło?

Witam. Mam 31 lat, trzy lata temu poznałam wspaniałego mężczyznę. Ma teraz 48 lat.

Ujęła mnie jego dojrzałość, sposób w jaki na mnie patrzył i uśmiech. Potem doszedł charakter, dobroć, ciepło i pomoc jakiej mi okazał. Kiedy było już wiadomo że coś między nami iskrzy, zapytał czy ma szansę (chodziło mu o różnicę wieku)odpowiedziałam "oczywiście że tak. Po roku znajomości wyjechaliśmy razem do Holandii, do pracy. Byłam tym wyjazdem przerażona ponieważ obawiałam się, że gdy zamieszkamy razem on pozna dokładnie moje wady i ucieknie gdzie pieprz rośnie. Ale tak się nie stało, wprost przeciwnie. W domowych obowiązkach potrafiliśmy się porozumieć bez słów. To był cudowny okres. Po 3 miesiącach brakło pracy i wróciliśmy do kraju. Już przeszło dwa lata mineło od naszego powrotu i nadal jesteśmy razem i od 4 miesięcy jest jeszcze z nami ktoś - DEPRESJA.

W październiku zeszłego roku moje serdunio stracił pracę i od tej pory ciężko mu znaleźć inną. Wspieram go jak mogę, rozsyłam CV przez internet, on dzwoni z ogłoszeń z gazety. Zmienił się nie do poznania, już nie jest taki wesoły i pełen życia jak kiedyś. Powiedział, że chce ze mną być ale boi się że ja go za parę lat zostawie. Mówi żebym znalazła sobie młodszego, lub nawet jeśli nie to bardziej wartościowego człowieka niż on. Powiedziałam mu, że kocham go całym sercem za to jaki jest i chcę z nim spędzić życie. W Polsce nie mieszkamy razem (ja zanim się poznaliśmy mieszkałam z mamą ponieważ wychowuję córkę samotnie. Moja mała go uwielbia. Mamy małe mieszkanie. Serdunio z kolei mieszka z córką i jej chłopakiem, ona spodziewa się dziecka i może zdołowało go też to że zostanie dziadkiem). Próbowałam namówić go na wizytę u psychologa ale zaparł się w sobie i twierdzi, że nic mu specjalista nie pomoże. Pracował kiedyś w mundurze i twierdzi że wie na czym polegają rozmowy z psychologiem i że to nic nie da. Powiedziałam mu, że nie odpuszczę ponieważ go kocham i nie chcę go stracić, że takich par jak my jest wiele. Ale brakuje mi pomysłów na to jak mu pomóc. Siłę mam ale pomysłów brak. Niedawno usłyszałam że woli żyć w samotności niż w niepewnośći. Ale ja zawsze jestem przy nim więc jak może być mnie niepewny.
 
Nie wiem co zrobię jak on faktycznie będzie chciał odejść. Nie potrafię zrozumieć tego że mimo iż jemu na mnie zależy woli poddać się lękom.